België minst ondernemend
land van Europa?
België
was volgens de “Global
Entrepreneurship Monitor” in 2007 het minst ondernemend
land van de OESO.( ). In
De Standaard van 19.01.08 (Blz E5) besluit
Prof. Creyns van de Vlerik Management School uit deze internationale
vergelijking dat het ondernemerschap in rijke landen nu eenmaal minder
hoog is.
In arme landen is ondernemen een pure economische noodzaak, en dit is
nu
eenmaal niet meer het geval bij ons. “Onze welvaart is dus misschien
wel onze
grootste vijand geworden” voegt de Vlaamse minister van Economie
Patricia
Ceysens daar nog aan toe. Nog net wordt ondernemend Vlaanderen niet
beschuldigd
van decadente vadsigheid.
Zulke
uitspraken zijn niet alleen vernederend, ze zijn ook pertinent onjuist.
Uit het
“Global Entrepreneurship report” blijkt dat binnen de groep van
(welvarende) OESO
landen een toename van welvaart helemaal niet
leidt tot minder
ondernemerschap. In landen met een BBP boven de 30.000$ is het verband
tussen
welvaart en ondernemerschap zelfs positief en behoren de rijkste landen
zoals
Ierland, USA en ijsland tot de top 5 van meest ondernemende landen.
(blz 12).
Wie
verder leest dan de inleiding van het rapport en zich grondiger in het
probleem
verdiept kan wél de ware oorzaak ontdekken van ons gebrek aan
ondernemerschap: de
5 landen met de laagste ondernemerschap ( België, Frankrijk,
Oostenrijk, Zweden
en Italië) behoren niet toevallig tot de top 6 van landen met het
hoogste
overheidsbeslag. Nee, niet onze
welvaart, maar de fiscale afstraffing is de oorzaak van ons tekort aan
ondernemersinitiatief.
Het
gevaar is nu, dat onze minister van Economie haar ondernemingsbeleid
blijft baseren
op haar foute diagnose en nog méér geld gaat pompen in
betuttelende overheidsmaatregelen
die hun geringe efficiëntie ondertussen hebben bewezen. Wil men
ondernemingsklimaat
herstellen dan moet men de ware oorzaak aanpakken. Dat is de fiscale
afstraffing en de betutteling en zelfs criminalisering van het
ondernemerschap
in de 70.000 blz. rechtsonzekerheid die ons staatsblad elk jaar telt.
Met foute
diagnoses en gesubsidieerde ondernemings-peptalk zoals in het TV
programma “De
bedenkers” kan het ondernemersvertrouwen niet herstellen. Nee, niet de
overheid
kan het probleem van ons ondernemingstekort oplossen, de overheid
ís het probleem.
Paul
Vreymans
of de gematigde weg van geleidelijkheid.
Onze
corpulente
overheid moet
afslanken. Het zijn al lang niet meer alleen liberale denkers zoals
Nobel Prijswinnaars Friedrich Hayek of Milton Friedman die vragen
stellen bij een overheid die de helft van de vrucht van onze arbeid
opeist. Ook anders geïnspireerde filosofen stellen vast dat de
uitbuiting en verdrukking al lang niet meer komen van de kant van
hardvochtige werkgevers, maar van parasitaire overheidsinstellingen die
méér aan de gemeenschap onttrekken dan ze ertoe
bijdragen. Zelfs
de pauselijke encycliek Centesimus Annus formuleert bedenkingen bij de
betuttelingdrang en de uitkeringsverslaving waartoe overheden ons
verleiden. Het document wijst op de groeiende immateriële nood aan
zelfbeschikking.
De auteurs
pleiten voor een een relatieve budgetstop zoals Denemarken
ons al succesvol voordeed. Daarbij volgen de overheidsuitgaven
wél niog
de index, maar niet meer de groei. Een formule die opvallend snel en
pijn loos resultaten oplevert.