Fiscale Hervorming
 


Big Government leads to
Serfdom an
d Poverty
      ►  English Newsletter  
        Nederlandstalige Nieuwsbrief
        French, Italian and other languages 
        Statistics portal - Data from around the Globe
        Library - Books, Links, Free Market Institutes, Downloads
        Freedom Video Library      Audio Library

   Mission Statement
 
The WebThis Site


28-02-2008

The best Social
Program
is a Job
( Ronald Reagan )

news home news contact

francais English
 .

Begroting : Werkloosheidsval dieper dan ooit.

Het overheidsbeslag is onder acht jaar Paars blijven hangen rond 49% van ons BBP; 6% boven het EU gemiddelde en ruim 10% boven het OESO gemiddelde. Omdat de rest van Europa ondertussen wijselijk zijn belastingdruk terugschroeft is België onder paars opgeklommen tot de top-5 van meest dirigistische landen in de geïndustrialiseerde wereld.

Maar de Belgen trotseren een nog veel pijnlijker probleem: we hebben de meest demotiverende belastingsstructuur van Europa:
niet alleen een scherp progressive belastingsschaal, maar vooral aan een uitzonderlijk hoog aandeel directe belastingen.  Slechts 28,8% van onze taksen halen we uit verbruik. Dat is veruit de laagste proportie van de EU.  Al de rest haalt onze fiscus uit inkomensDat alles maakt onze marginale aanslagvoeten zo buitensporig en ontmoedigt de  productieve bijdrage van onze werknemers en ondernemers. 

Directe-belastingen-BrusselDe fiscale pijn treft daarbij vooral de koopkracht in Vlaanderen waar de gemiddelde belastingopbrengst per inwoner nog 9,1% boven het rijksgemiddelde ligt. 

Komt daar nog bij dat de meeste tegemoetkomingen inkomengebonden zijn. De aanspraken op een sociale woning, sociale tarieven voor tram, trein en bus, geneesmiddelen, kinderopvang, thuiszorg, bouw- en saneringspremies, stookoliefonds, studiebeurzen en zovele andere zijn allemaal afhankelijk van het inkomen.

Deze nefaste combinatie van scherp progressieve belastingen en regressieve tegemoetkomingen maakt dat mensen in de praktijk nauwelijks nog hun economische situatie kunnen verbeteren door (méér) te werken.

Soms gaan mensen er netto letterlijk op achteruit als hun bruto inkomen verhoogt. Dit is zelfs bijna altijd het geval zodra men àlle kosten rekent en zéker als men de waarde van vrije tijd of van de informele arbeid (zowel in het gezin of onder de vorm van zwartwerk) in rekening brengt. 

Het mag dan ook niemand verwonderen dat onze productieve middenklasse van werknemers en werkgevers vroegtijdig afhaakt of hun productieve bijdrage terugschroeven. Dit is rampzalig voor onze participatiegraad en ons ondernemerschap. Beiden zijn onder paars dan ook gezakt tot de laagste van Europa.

De stopzetting van deze fiscale absurditeit is een absolute topprioriteit. Willen we voorkomen dat ons sociale zekerheidstelsel aan overexploitatie bezwijkt moet de participatiegraad omhoog en is de opruiming van de werkloosheidsval prioritair.

Budgetstop, saneren, en consumptiebelasting.

We kunnen de motivatie van onze productieven maar herstellen en onze economie revitaliseren met een lagere belastingdruk. Andere landen hebben ons voorgedaan dat het kan en hoe het moet. Ierland verminderde zijn overheidsbeslag van 50% tot 33% en in amper 20 jaar tijd groeide het uit van tweede armste tot tweede welvarendste land van Europa en kon het een financieel duurzame basis uitbouwen voor zijn zeer efficiënt sociaal vangnet.

De broodnodige verlaging van ons overheidsbeslag kan evenwel maar structureel én financieel duurzaam zijn als de overheid haar uitgaven saneert en efficiënt gaat werken. Een belastingverlaging zonder sanering betekent een afwenteling van de verspilling op volgende generaties. De massale verkwisting in overbodige en laagproductieve overheidsinstellingen moet stoppen. We hebben de verspilde middelen broodnodig voor productieve investeringen, herstel van onze koopkracht en om de vergrijzing te financieren. We moeten dringend de groeiremmende staatsbetutteling heroriënteren tot groeibevorderende dienstverlening. Maar vooral moet de wildgroei stoppen van corruptiegevoelige verzelfstandigde staatsagentschappen die aan democratische controle ontsnappen. Intercommunales en parasitaire structuren die méér aan de gemeenschap kosten dan ze opbrengen moeten worden opgedoekt of grondig gesaneerd. Ook kunnen we nog gigantische productiviteitswinsten boeken door talloze overheidstaken aan de veel efficiëntere privé sector toe te vertrouwen. Door middel van een formele budgetstop kunnen we net als Denemarken ook onze staat ontvetten en het overheidsbeslag in 5 jaar met minstens 5% terugdringen via de gematigde weg van geleidelijkheid

Om de werkloosheidsval te dempen dan kan België in ondergeschikte orde ook de belastingdruk verschuiven van inkomen op consumptie, minstens tot het Europees gemiddelde. Met zijn overmatig aandeel directe belastingen is de manoeuvreerruimte in België nog ruim. Duitsland dat ook met een demotiverende belastingsstructuur geplaagd zat is al met zo’n operatie begonnen, en zelfs Sarkozy maakt werk van zijn plannen voor een “sociale BTW”. Als België inderdaad zó nodig zijn ecologische voetafdruk moet terugdringen dan is een selectieve keuze van consumptiebelastingen daartoe bovendien het enige efficiënte middel.

Begroting 2008 vervolgt paars dwaalspoor

Het overheidsbeslag is onder paars allerminst gedaald, integendeel. De primaire uitgaven (uitgaven zonder rente) zijn sedert 1999 zelfs nog met 2 procentpunt gestegen. Paars heeft zich beperkt tot een verschuiving van de belastingdruk en de kost van vergrijzing andermaal voor zich uitgeschoven. Zo werd met veel bravoure een verlaging van de patronale bijdragen op ploegenarbeid aangekondigd. Maar omdat socialisten weigeren de uitgaven te saneren en hun bestuurlijke vetpotten op te geven werd ter compensatie de nieuwe spaarbelasting op obligatiefondsen uitgevonden.

Dit paars compromis is zowat de meest onzinnige fiscale maatregel ooit in België ingevoerd, omdat deze maatregel de werkloosheidsval nog heeft verdiept. De zeer selectieve lastenverlaging op ploegwerk heeft immers vooral de winsten gespekt van een select clubje grootindustriëlen en de delocalisatie van een handvol veroordeelde industriële jobs hoogstens wat kunnen uitstellen. De nefaste keerzijde van deze marktverstorende maatregel is dat ze de natuurlijke arbeidsmobiliteit van oude industriële jobs naar toekomstsectoren afremt, zodat het tekort aan arbeidskrachten in de dienstensector en technische knelpuntberoepen alsmaar acuter wordt. In sommige regio’s raken dakgoten niet meer hersteld of is s’ zondags geen brood meer te krijgen. Dienstverlenende en distributiebedrijven kampen met zo’n tekort aan werkkrachten dat ze tijdelijk moeten sluiten en dure capaciteit onbenut blijft, terwijl de gepamperde auto-industrie haar overcapaciteit eindeloos in stand houdt en overbodige werkkrachten structureel op deeltijdse werkloosheid zet. Dergelijke selectieve gunstmaatregelen verstoren de arbeidsmarkt en remmen de productiviteit- en koopkrachtwinst van de natuurlijke arbeidsmobiliteit af.

De nieuwe spaarbelasting verdiept bovendien de werkloosheidsval omdat ze zeer specifiek het loon van de marginale inspanning treft; met name de laatste fractie van het inkomen dat overblijft om te sparen nadat de gezinslasten zijn betaald. Deze aanslag op de spaarpot van modale gezinnen vertegenwoordigt voor velen juist de doorslaggevende ontmoediging om aan de slag te gaan of wat langer aan de slag te blijven. Deze paarse verschuiving van de belastingdruk betekent ten gronde een nefaste verhoging van de cruciale marginale aanslagvoeten en verdiept de werkloosheidsval nog op een ogenblik dat steeds méér vacatures oningevuld raken.

  Sluipende confiscaties stoppen.

Onder druk van de ACW fractie is ook Verhofstadt III verdergegaan  op dit paars dwaalspoor. Nochtans treft nieuwe belasting op obligatiefondsen helemaal niet “het grootkapitaal” zoals vakbonden zo luid roepen. Meerwaarden op aandelen die het grootkapitaal verdient dank zij voorkennis, beursspeculatie, opties en inflatie blijven immers juist buiten schot. Men treft wél de favoriete spaarvorm van één miljoen modale gezinnen die het zonder voorkennis moeten stellen en voor wiens bescheiden beurs een agressief beleggerprofiel onverantwoorde roekeloosheid zou betekenen. Dat vakbonden op deze ongerijmde belasting hebben aangedrongen is slechts verklaarbaar vanuit gebrek aan fiscaal inzicht of vanuit hun collectivistische illusie van een renteloze maatschappij. Het resultaat is alleszins dat men daarmee de populaire spaarvorm en de belangen van modale gezinnen bijzonder selectief treft. De slachtoffer zijn niet het grootkapitaal maar wél de Vlaamse spaarder die een veilig pensioenpijlertje willen opbouwen en die wijselijk de lusten en de lasten van beursspeculaties aan beter geïnformeerde durfkapitalisten overlaat. De preferentiële behandeling risicovolle beleggingen verstoort daarmee ook ernstig de werking van financiële markten

spaarquoteLiever dan zich met beursspeculaties in te laten, haken steeds meer van de zeer geplaagde spaarders af. In feite is de reële rente nu al jaren negatief. De officiële inflatie is intussen opgelopen tot 3,1% terwijl de ECB met haar buitensporige geldschepping de interestvoeten  kunstmatig omlaag duwt beneden 4%. De Reële rente bedraagt dus hooguit 0,9%. Dat is evenwel gerekend zonder bankkosten en taksen allerhande en vooral met een vervalst inflatiecijfer dat is gezuiverd van de snelst duurder wordende producten zoals brandstoffen, tabak, alcohol, bouwgrond, en niet te vergeten superboetes en belastingen. Ten gronde komt een belasting op de geïflateerde bruto rente neer op een sluipende confiscatie van de spaarcenten van Jan modaal.


Nu de eerste pensioenpijler afstevent op onbetaalbaarheid moeten we vooral niet het sparen nog méér ontmoedigen dan het al was. We moeten de catastrofale inzinking van onze spaarquote omkeren. Parlementairen die écht met het lot van hun kiezers begaan zijn moeten daarom de geniepige confiscatie en de fiscale uitbuiting van onze Vlaamse productieven stoppen. De overmaat aan belastingen mag niet langer dienen om een socialistische maatschappijvisie te subsidiëren. En zeker niet om de Waalse bestuurlijke vetpotten en de uitzichtloze sociale hangmat voor uitkeringsverslaafden te bestendigen.

Solidariteit gaat over vrijwillige lotsverbondenheid in het beijveren van een gemeenschappelijke doel. Solidariteit kan niet gaan over de gedwongen participatie in zelfvernietiging. De promotie de verlammende socialistische maatschappijvisie en de overexploitatie van ons sociaal systeem mag niet langer ten koste gaan van Vlamingen die er een totaal ander wereldbeeld op na houden en wél nog bereid zijn hun aandeel in de productieve bijdrage tot het collectief goed te leveren als ze daarvoor niet al te zeer worden afgestraft.

Paul Vreymans

.
Populairste  Essays

Budgetstop: noodzakelijk & haalbaar
Vlaktaks : Een maat voor niks
Fairtax: eerlijke verdeling belastingdruk
5% Welvaartsgroei is géén Utopie.
Welvaartvast pensioen basis generatieconflict
Budget 2008- Diepste Werkloosheidsval ooit.

"Wij verkiezen een Führer" M.DeVlieghere
  Ekonomische oorzaken v. Racisme en Oorlog

De Mythe van het Scandinavisch Model
Oorzaken van Europese groeiverschillen
Europa's Sociaal Model: sprookje & feiten
Hoe veilig is internet bankieren?

Ronald Reagan was een knap Econoom
Hommage aan Milton Friedman

Vlaktaks, fairtax of lowtax ?
De ziekte van de Waalse herstelplannen

Inflationair lage rente baat alleen Bankiers
Analyse van Europese Stagnatie.
Het mirakel Ierland. (The Celtic Tiger)
Machtige ambtenaren en onvrije burgers
Aanbodeconomie,
Het Iers Model: De Perfecte Synthese.
De fiscale Blunder van Paars
Belastingverlagingen vergen deregulering

Generatiepact bestendigt Roofbouw
Politiek - door Toon Hermans
Staat ons Welvaartsmodel op instorten?

Kennismaatschappij en Welvaartsstaat.
Een Argentijnse crisis in Europa
Paars wanbeleid: Apres nous le deluge
België: De fiscale politiek van Paars,
Een beter Marshallplan voor Wallonië.

De ecologische Grenzen van de Stagnatie.
Hoe Ierland de Fiscale Fraude oploste
Repartitiestelsel oorzaak van pensioencrisis
De filosofie van de Vrijheid in Beeld
Columns R.Aernoudt, DJ Eppink, G.Noels
Budgetstop: Slankheidskuur voor overheid
Keynes is dood
Citaten en Quotes

Other languages
English Newsletter
Frensh, Italian and other languages

States are aggressive entities which steal property through taxation and expropriation,  initiate physical force, create monopolies, and restrict trade. States today are as normal as slavery was in the old days.


 
Tussen de tien en twintig procent van de kleine eigenaar-verhuurders in België overweegt om hun woningen te verkopen. Zij vinden dat de overheid het hen steeds maar moeilijker maakt.   DS 06-08-2007

De drankengroep rond biermerk Haacht Primus, wint geschil tegen Belgische Fiscus.  Het oordeel in beroep over een aanslag van 1986 zal de Belgische staat zo'n 3 miljoen euro kosten inclusief 1,8 miljoen euro intresten    (DeTijd  17/08/2007 )


Terence Kealey legt uit waarom overheidsubsidies voor research verspilling zijn en de technologische vooruitgang hinderen.

Hoge Raad Financiën viseert spaarders
Doe de spaarders de verlaging van de arbeids- fiscaliteit betalen zo advieseert de Hoge Raad van Financiën. Een nieuwe belasting op de uitkering van pensioenkapitaal en een belasting van 30% op spaarinkomen en winst op aandelen. Over de evidenste compensatie: besparing op uitgaven geen woord. Tijd 6 sept     zie volledig advies hier
Zie ook: Te gek voor woorden     Méér over de HRF


Verhoging Kapitaalbelasting géén goed Idee
Het is nu niet het moment om de belasting op sparen te verhogen. Dat zegt Luc De Broe, hoofddocent Fiscaal Recht aan de KU Leuven. "Als je nu de roerende voorheffing op intresten verhoogt, raak je vooral aan het spaargeld van de babyboomers uit de jaren zestig. Zij hebben altijd hard gewerkt en historisch de hoogste belastingen op arbeid betaald," vertelt De Broe. "Het zou nu niet gepast zijn hen voor de rekening van de loonlastenverlaging te laten opdraaien." Dat is geen oplossing voor hét maatschappelijke probleem van de toekomst - de vergrijzing. Daarom pleit De Broe voor de wederoprichting van een Koninklijke Commissie tot Harmonisering en Vereenvoudiging van de Fiscaliteit, zoals 20 jaar geleden