Begroting 2008: Werkloosheidsval dieper dan ooit.

De fiscale pijn treft daarbij vooral de koopkracht in Vlaanderen waar de gemiddelde belastingopbrengst per inwoner nog 9,1% boven het rijksgemiddelde ligt. 

Komt daar nog bij dat de meeste tegemoetkomingen inkomengebonden zijn. De aanspraken op een sociale woning, sociale tarieven voor tram, trein en bus, geneesmiddelen, kinderopvang, thuiszorg, bouw- en saneringspremies, stookoliefonds, studiebeurzen en zovele andere zijn allemaal afhankelijk van het inkomen.

Deze nefaste combinatie van scherp progressieve belastingen en regressieve tegemoetkomingen maakt dat mensen in de praktijk nauwelijks nog hun economische situatie kunnen verbeteren door (méér) te werken.

Soms gaan mensen er netto letterlijk op achteruit als hun bruto inkomen verhoogt. Dit is zelfs bijna altijd het geval zodra men àlle kosten rekent en zéker als men de waarde van vrije tijd of van de informele arbeid (zowel in het gezin of onder de vorm van zwartwerk) in rekening brengt. 

De stopzetting van deze fiscale absurditeit is een absolute topprioriteit. Willen we voorkomen dat ons sociale zekerheidstelsel aan overexploitatie bezwijkt moet de participatiegraad omhoog en is de opruiming van de werkloosheidsval prioritair.

Budgetstop, saneren, en consumptiebelasting.

We kunnen de motivatie van onze productieven maar herstellen en onze economie revitaliseren met een lagere belastingdruk. Andere landen hebben ons voorgedaan dat het kan en hoe het moet. Ierland verminderde zijn overheidsbeslag van 50% tot 33% en in amper 20 jaar tijd groeide het uit van tweede armste tot tweede welvarendste land van Europa en kon het een financieel duurzame basis uitbouwen voor zijn zeer efficiënt sociaal vangnet.

De broodnodige verlaging van ons overheidsbeslag kan evenwel maar structureel én financieel duurzaam zijn als de overheid haar uitgaven saneert en efficiënt gaat werken. Een belastingverlaging zonder sanering betekent een afwenteling van de verspilling op volgende generaties. De massale verkwisting in overbodige en laagproductieve overheidsinstellingen moet stoppen. We hebben de verspilde middelen broodnodig voor productieve investeringen, herstel van onze koopkracht en om de vergrijzing te financieren. We moeten dringend de groeiremmende staatsbetutteling heroriënteren tot groeibevorderende dienstverlening. Maar vooral moet de wildgroei stoppen van corruptiegevoelige verzelfstandigde staatsagentschappen die aan democratische controle ontsnappen. Intercommunales en parasitaire structuren die méér aan de gemeenschap kosten dan ze opbrengen moeten worden opgedoekt of grondig gesaneerd. Ook kunnen we nog gigantische productiviteitswinsten boeken door talloze overheidstaken aan de veel efficiëntere privé sector toe te vertrouwen. Door middel van een formele budgetstop kunnen we net als Denemarken ook onze staat ontvetten en het overheidsbeslag in 5 jaar met minstens 5% terugdringen via de gematigde weg van geleidelijkheid

Om de werkloosheidsval te dempen dan kan België in ondergeschikte orde ook de belastingdruk verschuiven van inkomen op consumptie, minstens tot het Europees gemiddelde. Met zijn overmatig aandeel directe belastingen is de manoeuvreerruimte in België nog ruim. Duitsland dat ook met een demotiverende belastingsstructuur geplaagd zat is al met zo’n operatie begonnen, en zelfs Sarkozy maakt werk van zijn plannen voor een “sociale BTW”. Als België inderdaad zó nodig zijn ecologische voetafdruk moet terugdringen dan is een selectieve keuze van consumptiebelastingen daartoe bovendien het enige efficiënte middel.

Begroting 2008 vervolgt paars dwaalspoor

Het overheidsbeslag is onder paars allerminst gedaald, integendeel. De primaire uitgaven (uitgaven zonder rente) zijn sedert 1999 zelfs nog met 2 procentpunt gestegen. Paars heeft zich beperkt tot een verschuiving van de belastingdruk en de kost van vergrijzing andermaal voor zich uitgeschoven. Zo werd met veel bravoure een verlaging van de patronale bijdragen op ploegenarbeid aangekondigd. Maar omdat socialisten weigeren de uitgaven te saneren en hun bestuurlijke vetpotten op te geven werd ter compensatie de nieuwe spaarbelasting op obligatiefondsen uitgevonden.

Onder druk van de ACW fractie is ook Verhofstadt III verdergegaan  op dit paars dwaalspoor. Nochtans treft nieuwe belasting op obligatiefondsen helemaal niet “het grootkapitaal” zoals vakbonden zo luid roepen. Meerwaarden op aandelen die het grootkapitaal verdient dank zij voorkennis, beursspeculatie, opties en inflatie blijven immers juist buiten schot. Men treft wél de favoriete spaarvorm van één miljoen modale gezinnen die het zonder voorkennis moeten stellen en voor wiens bescheiden beurs een agressief beleggerprofiel onverantwoorde roekeloosheid zou betekenen. Dat vakbonden op deze ongerijmde belasting hebben aangedrongen is slechts verklaarbaar vanuit gebrek aan fiscaal inzicht of vanuit hun collectivistische illusie van een renteloze maatschappij. Het resultaat is alleszins dat men daarmee de populaire spaarvorm en de belangen van modale gezinnen bijzonder selectief treft. De slachtoffer zijn niet het grootkapitaal maar wél de Vlaamse spaarder die een veilig pensioenpijlertje willen opbouwen en die wijselijk de lusten en de lasten van beursspeculaties aan beter geïnformeerde durfkapitalisten overlaat. De preferentiële behandeling risicovolle beleggingen verstoort daarmee ook ernstig de werking van financiële markten

Liever dan zich met beursspeculaties in te laten, haken steeds meer van de zeer geplaagde spaarders af. In feite is de reële rente nu al jaren negatief. De officiële inflatie is intussen opgelopen tot 3,1% terwijl de ECB met haar buitensporige geldschepping de interestvoeten  kunstmatig omlaag duwt beneden 4%. De Reële rente bedraagt dus hooguit 0,9%. Dat is evenwel gerekend zonder bankkosten en taksen allerhande en vooral met een vervalst inflatiecijfer dat is gezuiverd van de snelst duurder wordende producten zoals brandstoffen, tabak, alcohol, bouwgrond, en niet te vergeten superboetes en belastingen. Ten gronde komt een belasting op de geïflateerde bruto rente neer op een sluipende confiscatie van de spaarcenten van Jan modaal.