Besparingen en Stimulus

Big Government leads to
Serfdom an
d Poverty


Library    Video Library    Audio Library    Links
 

the webthis site


15 Januari 2012

 

More Government
means more Rules;

more Rules means
less Freedom;

less Freedom means
less prosperity &
poor
quality of life
news media
news home contact
Don't  forget to

.
.
Boodschap aan Paul Magnette :
Besparingen zullen economie niet afremmen, integendeel !

willyMinister van overheidsbedrijven Paul Magnette (PS) haalde de voorbije dagen zwaar uit naar de Europese Commissie, wegens de besparingen die zij aan onze overheid oplegt. “Als de overheid te weinig uitgeeft, dan komt er een recessie”, zo reageerde hij verbolgen in enkele media. Ook Kathleen Van Brempt (Sp.a) kwam die stelling verdedigen op de Vlaamse TV-zender CANVAS.

Hebben beide politici het voorbije jaar ergens op Mars verbleven, onwetend over wat er zich in 2011 in Europa heeft voorgedaan? Men zou het beginnen denken.  Massale overheidsuitgaven en overheidsverspillingen hebben heel wat landen de das omgedaan en op de rand van het faillissement geduwd (Griekenland, Spanje, Portugal, Italië….). Niet door besparingen, maar door onbeperkt belastinggeld (en vooral geleend geld) over de balk te gooien. Weten Magnette en Van Brempt dit niet? Dan zitten zij als politicus (politica) volgens ons niet op hun plaats.

Waarom overheidsuitgaven de economie niet kunnen stimuleren.

Overheidsuitgaven kunnen alleen maar gebeuren met geld aan de privé-economische kringloop te onttrekken, hetzij door belastingen, hetzij door het uitschrijven van staatsleningen.

Voorbeeld : Als de overheid 100 miljard uitgeeft, wordt dit geld weggehaald uit de privé-economie en daarna door de overheid terug uitgegeven. Wij krijgen dan volgend schema :
  • In min : 100 miljard gaat uit de privé-economie naar de overheid (via belastingen of leningen)
  • In plus : 100 miljard komt terug in de economie via de overheid
Dit is een nul-operatie en kan dus geen stimulering betekenen. Integendeel, het is zelfs geen nul-operatie (geen “zero- sum game”), maar een “negative -sum game”.  Het is ondertussen inderdaad aangetoond, dat de overheid de gelden die zij uitgeeft voor circa de helft verspilt. Dit blijkt uit meerdere studies, waaronder de zeer bekende studie van de Europese Centrale Bank (ECB) uit 2003 : “Public Sector Efficiency, an International Comparison”, Working paper 242). In de privé-sector zullen de ondernemingen zich verspillingen niet kunnen veroorloven. De ondernemers werken met hun spaargeld, dat zij in het bedrijf hebben geïnvesteerd. Zij zijn verplicht enkel te investeren in projecten die zinvol zijn en een economische méérwaarde opleveren. Dit wil zeggen in projecten die welvaart creëren en bijgevolg ook werkgelegenheid, maar dan wel zinvolle werkgelegenheid. Indien zij zich vergissen, zijn ze hun spaargeld kwijt. Daarom is het noodzakelijk, dat er zoveel mogelijk kapitaal in de privé-sector blijft, en enkel het strikt essentiële wordt overgemaakt aan de overheid.

Voorbeelden van overheidsverspillingen hebben wij al herhaaldelijk in onze nieuwsbrieven aangehaald : zoals o.m. (om er maar enkele te noemen)
  • de overtollige overheidsbureaucratie, vooral in Wallonië, waar een abnormaal hoog aantal werknemers ondergebracht is bij de overheid.
  • De schande van het wanbeleid bij de NMBS
  • De schande van het wanbeleid bij de overheidsbank Dexia en de overheidsverzekeringsmaatschappij Ethias. En destijds het wanbeleid bij Sabena.
  • Idem bij de gemeentelijke overheidsholding.
  • De vele verspillingen, wegens onze veel te  ingewikkelde staatsstructuur.

Ondernemen en Innovatie

De overheid heeft geen expertise om zich met de economie te moeien. Ambtenaren en politici zijn geen ondernemers. Dat bewijzen de NMBS, Dexia, Ethias, het vroegere Sabena en zovele andere mislukte overheidsinitiatieven. Daarom ook is het subsidiebeleid van de overheid een zuivere verspilling. De Vlaamse overheid wil nu gaan investeren in innovatie. Dit is weggegooid belastinggeld. Ambtenaren zijn niet de geschikte personen om te onderzoeken in welke innovatieprojecten moet geïnvesteerd worden en politici nog minder. Politici zullen zich vooral laten leiden door politieke motieven en vriendjespolitiek. Maar dit schept geen economische meerwaarde, maar verstoort de normale marktwerking.

Als een ondernemer beschikt over een uitstekend innovatieproject, dan zal hij daar gemakkelijk geld kunnen voor vinden onder vorm van private equity of op de beurs. Voor echt degelijke projecten is er geen probleem om privé-kapitaal te vinden.
 
Waarom overheids besparingen de economie wel zullen stimuleren?

Als de overheid voldoende bespaart, dan kan de belastingdruk (eindelijk) omlaag en zal ze ook minder op de kapitaalmarkt moeten ontlenen. Het zijn die twee elementen die de economie tot grote ontplooiing kunnen brengen :

  • Lagere belastingdruk betekent  een driedubbele hefboom tot welvaartscreatie. Ten eerste : veel laaggeschoolden hebben nu geen toegang tot de arbeidsmarkt omdat de onderneming driemaal het netto loon moet betalen : éénmaal het netto loon aan de werknemer en tweemaal het netto loon aan de overheid als fiscale en sociale afhoudingen. De werknemer moet dan ook  de tegenwaarde presteren van driemaal het netto loon. De meeste laaggeschoolden kunnen die limiet niet halen. Ten tweede  : lagere belastingdruk is voor de onderneming een lagere loonkost, waardoor het concurrentienadeel tegenover het buitenland hersteld wordt. Ten derde : met een lagere belastingdruk wordt het terug rendabel voor de bedrijven om te investeren. Dit schept zinvolle werkgelegenheid en meer welvaart. De economie zal herleven.
  • Als de overheid minder uitgeeft,  moet ze ook minder ontlenen op de kapitaalmarkt, zodat deze meer beschikbaar komt voor het bedrijfsleven. Als de overheid daarentegen teveel leent, bekomt men het bekende “crowding out effect”, waarbij zij de kapitaalmarkt verkrapt en de particuliere investeringen gaat verdringen.
  • Maar er is nog een derde element. Thans zitten  er bij het overtollig overheidspersoneel heel veel zeer bekwame mensen. Zo is het bekend, dat bij de NMBS er heel wat knappe ingenieurs zijn tewerkgesteld, om een verlieslatend en verspilzuchtig bedrijf te helpen runnen. Maar deze bekwame mensen zijn dus niet  beschikbaar voor de privé-sector waar ze dringend nodig zijn, ditmaal niet om verliezen te creëren, maar om welvaart mogelijk te maken. Het tekort aan ingenieurs is op dit ogenblik erg nijpend in onze privé-sector.

De vakbonden
Om deze drie redenen is het absoluut noodzakelijk dat de overheid grondig en doortastend bespaart, zodat de economie terug kan openbloeien en er snel een einde kan gemaakt worden  aan de huidige zware crisis. Zij zal daartoe echter de medewerking moeten krijgen van de vakbonden. Die liggen op dit ogenblik nog altijd dwars. De bonden zou moeten inzien, dat de besparingen die nu op tafel liggen nog verre van voldoende zijn.  Er zal op vele vlakken nog veel dieper structureel moeten ingegrepen worden. Ook een gans nieuwe en sterk vereenvoudigde en slankere staatsstructuur zal men uiteindelijk niet uit de weg kunnen gaan. De vakbonden zouden hieraan beter positief meewerken. Het is in ieders belang, zeker in het belang van de werkende klasse.

OESO - Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling

De  OESO (waar Leterme nu tewerkgesteld is) publiceerde interessante cijfers, waaruit blijkt dat de landen die sedert 1995 het meest bespaard hebben,  precies  die landen zijn die thans het minst onder de crisis lijden. De Oeso berekende de aangroei of de krimp van de overheidsuitgaven sedert 1995 voor 14 Europese landen, waarbij het jaar 1995 werd gelijkgesteld aan 100. Hierna volgen deze gegevens omgezet in een grafiek : (overheidsuitgaven als % van het bbp ten opzichte van 1995) :




De landen bovenaan (Zweden, Finland, Duitsland en Nederland) hebben hun overheidsuitgaven het sterkst verminderd sedert 1995. Het zijn nu precies die landen die het minst te lijden hebben onder de crisis.

Daarentegen, de landen onderaan de grafiek (Griekenland, Portugal en Ierland), die hun overheidsuitgaven nog hebben verhoogd sedert 1995 zitten nu in zware moeilijkheden.  Italië, Spanje, Luxemburg, België en Frankrijk hebben een klein beetje bespaard. Maar blijkbaar lang niet genoeg.  Met uitzondering van Luxemburg zitten deze landen nu ook met problemen. Hoe komt het zeer welvarende Luxemburg terecht in dit lijstje met weinig besparingen sedert 1995 en toch geen crisissituatie kent?   De verklaring vinden wij eveneens bij de  OESO. Uit de gegevens  blijkt dat Luxemburg in 1995 een zeer laag cijfer had als overheidsbeslag, nl. overheidsuitgaven van slechts 39.7% van het bbp. (Vergelijk met België in 1995 : 52.1%). Zelfs op dit zeer lage cijfer is Luxemburg er toch in geslaagd om nog verder te besparen. Geen wonder dat zij nu niet in crisis zitten. Dat ons land daar eens een voorbeeld aan neemt. (1)

Natuurlijk zijn er naast besparingen nog andere maatregelen nodig. Zo pleit Lorin Parys in DE STANDAARD (13 januari :“Wie is Olli Rehn?” blz. 39) terecht voor meer flexibiliteit, voor een minder starre arbeidswetgeving en voor het aanvaarden van creatieve destructie. Dit laatste is zeker een boodschap aan de vakbonden, die moeten begrijpen, dat bedrijven die op de terugweg zijn, niet anders kunnen dan afslanken en herstructureren.

Ons besluit :
Besparingen zullen geen recessie creëren. Integendeel zij zijn de noodzakelijke voorwaarde voor de ontplooiing van de economie, voor het beëindigen van de crisis en voor de toekomst van ons allen en dan vooral voor de toekomst van onze jeugd. De boodschap moet dan ook zijn : besparen, besparen en nog eens besparen, tot op het bot. 

Willy De Wit                                 
Paul Vreymans

Meest gelezen essays
Media


  

Is Belasting nu Diefstal of niet?
belasting is diefstal
Een opmerkelijk debat ten gronde tussen
Prof. L.Stevens en Toine Manders
  
Alleen de Staat en de Maffia gebruiken dwang
en zelfs dreiging met geweld om zich voor hun "diensten" te laten betalen. De overheid
verdedigt haar dwang met het excuus
dat burgers niet bereid zijn tot vrijwillige bijdrage
voor de collectieve voorzieningen:
voor wegen, voor onderwijs en politie...  

Dat is een drogreden: de private sector slaagt  er immers wél in de financiering van collectieve voorzieningen rond te krijgen zónder dwang of geweld. Neem het voorbeeld van shopping centra.
Daar  zijn de collectieve voorzieningen privaat gerealiseerd in vrijwillige samenwerking.

Straten, parkings en beveiliging zijn privaat gefinancierd zonder dwang noch overheid.
De kwaliteit van de voorzieningen is er zelfs
veel beter dan de publieke diensten van de stad:
Gratis parking, keurige toiletten, airco op straten en pleintjes... Comfort dus in plaats van stadsstoepen
met valkuilen, hondenpoep en parkeerboetes.

Ook de drogreden van "Free riding" (niet-kopers, wandelaars die meegenieten zonder enige tegenprestatie) vormt er geen enkel probleem. 

Op dezelfde basis van vrijwilligheid  kunnen privéverzekeringen even goed de sociale zekerheid  organiseren.  Dwang is alleen nodig als men aan klanten totaal ongewenste diensten wil aansmeren
of iets wil verkopen tegen een veel te hoge prijs.


Dwang is dus (vrijwel altijd vermijdbare)

initiatie van geweld. Belastingen staan daarom
op hetzelfde moreel niveau als diefstal.

"Wie dwang gebruikt is schuldig aan moedwillig geweld. Dwang is inhumaan."
Mahatma Gandhi

  


In dit exclusief vimeo-interview
van Luc Van Braekel

zoekt Martin De Vliegere naar fundamentele
oorzaken en remedies voor de crisis.
Hij doorbreekt de Keynesiaanse consensus en verdedigt enkele non-conformistisiche stellingen:












 Trends

Trends publiceert op haar web-site de aktuele prijzen van bouwgrond in België. Daaruit blijkt dat  Vlaamse bouwgrond ruim drie maal(!) zo duur is als de Waalse. Dit is het rechtstreeks gevolg van het geregionaliseerd ruimtelijk beleid en het kunstmatig georchestreerd bouwgrondtekort in Vlaanderen.

Die doelbewuste bouwgrondschaarste betekent een schandalige hold-up  op de Vlaamse welvaart door
de Vlaamse politieke kaste. Onze veel te dure bouwgrond veroordeelt immers jonge gezinnen tot twee voltijdse loopbanen en 25 of 30 jaar schulddelging.

Vlaamse bouwgrondprijzen kunnen in één pennentrek tot het Waals niveau worden herleid. Het volstaat dat ook Vlaanderen voldoende verkavelingsvergunningen uitschrijft.
Maar Vlaamse politici blijven liever de Ruimtelijk regelgeving misbruiken om hun bureaucratie en intercommunale vetpotten in stand te houden.
Dat daarvoor duizenden Vlaamse gezinnen in zware problemen komen zal hen een zorg wezen.

Gemiddelde Bouwgrondprijzen
in België ( €/m²) 

W.Vlaanderen 143,05   Luik 39,69
O.Vlaanderen 147,89   Henegouwen 42,45
Antwerpen 148,40   Namen 41,17
Limburg 111,59   Luxemburg 31,98
Vlaams Brabant 174,38   Waals Brabant 78,22
Vlaanderen 145,06   Wallonië 46,70

U kan deelnemen aan het debat hierover op  http://inflandersfields.eu





Voetnoot (1)

overheidsbeslag
Bron van de data: http://www.oecd.org/dataoecd/5/51/2483816.xls

.
Don't  forget  to

news media
news home contact

Overname is toegestaan.  Dank U voor de verwijzing naar de bron: http://workforall.net 


.