|
|
De onzichtbare
afglijding van europa
Hoe Europa de vrije markt
ontwricht.
door Martin de
Vlieghere, 4 april 2006.
In zijn rede als laureaat van de prijs voor "Verdienste um die
Menschenrechte" in Wenen op 10 maart prees de bekende Duitse filosoof
Jürgen Habermas onze premier Verhofstadt met zijn boek over de
noodzaak van een Europese grondwet. Zonder een grondwet die duidelijke
keuzes maakt op het vlak van sociale en institutionele waarden, krijgen
we zonder het zelf te willen een ultraliberaal Europa, waarvoor in
datzelfde Europa geen maatschappelijk draagvlak bestaat, zo zegt
Habermas.
Daarmee vertolkt hij de mening van velen, niet alleen van de vakbonden,
maar vaak ook van de industriële lobbies die bang zijn voor de
globale concurrentiestorm. Geen keuzes maken, is ongewild kiezen voor
een puur economische ruimte voor het vrij verkeer van personen en
producten en voor een toename van de concurrentie tussen de fiscale,
sociale en milieuwetgevingen van de verschillende lidstaten, zo luidt
de redenering. Gevreesd wordt dat dan alleen de kostenfactor nog gaat
spelen en dat iedere lidstaat uiteindelijk zijn geliefde sociale en
ecologische regelgeving zal moeten terugschroeven.
Ultraliberaal
?
De termen ‘ultraliberalisme’ en ‘neoliberalisme’ worden de laatste
decennia zo vaak verkeerd gebruikt, dat ze meestal een verkeerde
analyse inluiden. De peronistische partij in Argentinië gebruikte
in het vorige decennium de term ‘neoliberalisme’ om de vertwijfelde,
maar nog steeds hautaine Argentijnen een laatste wondermiddel voor te
toveren om het land eindelijk uit zijn aanslepende crisis te halen.
‘Neoliberalisme’ was namelijk iets wat ze nog nooit geprobeerd hadden
en ditmaal zou het dus misschien lukken. De naam was evenwel een
dekmantel om de activa van de staat te verkopen om met dat geld de
lopende uitgaven te dekken. Omdat daardoor de kapitaalbasis van het
land evenwel nog meer inkromp (de kopers hadden immers geen geld meer
over voor andere investeringen) kon de economie niet geherstructureerd
worden. Intussen voelden de begunstigden van de overheid niet de
noodzaak om te besparen en werd het omgekeerde van liberalisering
bewerkstelligd: nog meer overheid en nog minder stimulansen om
productief te zijn. De koppeling van de peso aan de dollar was een
laatste wanhoopsdaad van de schuldbewuste elite, een soort
afschrikkingsstrategie: ofwel besparen we nu, ofwel wordt het de totale
ondergang. Zoals bekend, werd het de totale ondergang.
Ook in Europa worden privatiseringen van overheidsbedrijven en
–gebouwen door de meerderheid gepercipieerd als ‘liberalisering’ en als
passend in een lange reeks van om zich heen grijpende
liberaliseringstendensen. De Europese Unie legt niet alleen
vrijhandelsregels op aan de lidstaten, maar ook door de
monetair-disciplinaire regels ter invoering van de euro zag o.a.
België zich verplicht om de overheidsuitgaven krampachtig – helaas
niet structureel – onder controle te houden.
Toch is in feite de omgekeerde beweging op gang getrokken. Dat de
socialistische partijen – onder meer in België – destijds zo
ijverig meewerkten aan de monetair-economische convergentie om de
invoering van de euro mogelijk te maken, was bij nader toezien geen
uitverkoop aan het ‘ultraliberalisme’, maar een tijdelijk offer voor
het hoger doel van de Europese politieke eenmaking.
Bolkensteinrichtlijn
begraven
Van de
‘Bolkestein-richtlijn’ is alleen nog de naam overgehouden, maar niets
meer van de liberalisering. Door de ‘amendementen’ is elke hoop op een
internationale concurrentiële druk om plaatselijke overregulering
van dienstverlening tegen te gaan, de bodem ingeslaan. Intussen is ook
het stabiliteitspact dat over de waardevastheid van de euro moest waken
en moest vermijden dat de eenheidsmunt belangenconflicten tussen de
lidstaten veroorzaakt, dode letter gebleven. Duitsland, Frankrijk en
Italië overtreden al jarenlang het stabiliteitspact zonder
daarvoor te worden gesanctioneerd. De weinige lidstaten die financieel
wel in orde zijn (het goed presterende Ierland en het zuinige
Nederland) zijn niet bereid om hogere intresten te betalen omwille van
andermans hoge schuldgraad. Het enige politiek haalbare compromis is
dan maar geld bijdrukken. Het resultaat is dat de euro veel inflatie
invoert in heel de eurozone en daardoor de spaarder zwaar straft.
Negatieve
rente
Opnieuw zijn Ierland en Nederland de grootste slachtoffers. Ierland
heeft de hoogste inflatie en zijn economie is oververhit met alle foute
allocaties van kapitaal vandien. Nederlands trots – zijn
onvergelijkbaar grote pensioenfondsen – wordt zwaar aangetast door de
inflatie. Net het omgekeerde moet gebeuren, aangezien de kapitaalsbasis
van Europa gevaarlijk inkrimpt en de pensioenverplichtingen snel
toenemen. De potverteerders en de debiteurs vinden inflatie best leuk,
maar vergeten dat onze welvaart alleen kan gehandhaafd worden door
voortdurende aanpassingen van de economie. Die aanpassingen gebeuren nu
net niet wanneer de slecht presterende sectoren vrijgekocht worden met
veel te laag geprijsd krediet. Vooral de overheden stellen hun
dringende saneringen uit omdat hun schulden zo goedkoop geworden zijn.
Inflatie is een verdoken belasting op spaargeld. In de hele eurozone is
de reële rente op kapitaal negatief (de nominale rente is lager
dan de inflatie). Deze feitelijke vermogensbelasting heeft er
bijvoorbeeld in België voor gezorgd dat de spaarquote de laatste
10 jaar is gehalveerd. In plaats van daar iets aan te doen, is de EU
ingezet om de belasting op roerende inkomsten te ‘harmoniseren’ (lees:
te verhogen). Dit wil zeggen dat men op de fictieve inkomsten van een
rente die lager is dan de inflatie steeds meer belasting moet betalen.
Sparen wordt op die manier net zo systematisch en tergend gestraft als
arbeid. Nochtans zijn arbeid en kapitaal de enige factoren die welvaart
kunnen brengen. Elke euro die men vandaag spaart zal, bij
gelijkblijvende inflatie, rente en roerende voorheffing, binnen dertig
jaar nog een koopkracht hebben van wat vandaag 54 eurocent heeft. De
weinig overgebleven spaarders vluchten dan maar radeloos in vastgoed,
krijgen daarbij nog een ferme hefboom door inflatoir laag geprijsde
hypothecaire kredieten en komen zo terecht in een vastgoedzeepbel die
op termijn zal barsten, maar die intussen relatief teveel schaarse
middelen naar nieuwbouw zuigt.
35%
Voorheffing op fictieve rente
Na de invoering vorig jaar van de Europese spaarrichtlijn die de
roerende voorheffing op het hemeltergende tarief van 35% brengt, is de
Europese Commissie vandaag aan het werk getogen om de berekening van de
belastbare basis voor de vennootschapsbelasting te harmoniseren. De
bedoeling daarvan kan niets anders zijn dan een eerste stap te zetten
naar de Europese harmonisering van de vennootschapsbelasting. Gelukkig
hebben ook de nieuwe lidstaten een veto tegen fiscale harmonisatie.
Daardoor leek de uitbreiding van de EU de beste garantie tegen fiscale
harmonisatie. Maar de Europese verdragen laten wel toe dat een beperkt
aantal lidstaten onderling fiscaal harmoniseren, net zoals een beperkte
groep lidstaten de eenheidsmunt invoerde. Gevreesd moet dus worden dat
het ‘oude Europa’, de oudste lidstaten die de laagste economische groei
hebben en die letterlijk ook de oudste bevolking hebben, zonder de
‘lastige’ nieuwkomers doorgaan met de fiscale harmonisering. Het ‘oude
Europa’ is groot genoeg en nog steeds rijk genoeg om zich arrogant af
te keren van de mondiale concurrentie. Dat het daarbij zichzelf op
termijn verarmt, zal de huidige begunstigden van het regime een zorg
zijn.
Nu
ingrijpen !
De crisis staat evenwel voor de deur. De totale schulden van de
overheden en de repartitiestelsels van de pensioenen zijn zo immens
groot (in België is de som van de staatsschuld en de volledig
ongedekte pensioenverplichtingen vele malen groter dan het BNP en
groeit sneller dan ooit) dat een financiële ‘meltdown’ elk
ogenblik kan beginnen. Belastingverhogingen bieden geen uitweg meer
omdat de fiscaal moegetergde productieve arbeiders en ondernemers nu
reeds massaal afhaken en niet meer vervangen worden door de jongeren
die bureaucratische jobs prefereren. Diegenen die met hun
productiviteit het hele stelsel moeten schragen, worden zeldzamer en de
weinig overgebleven reële werkers moeten dus nog meer uitgebuit
worden. Het kleinste kind snapt dat dit vroeg of laat instort. Hoe
groter de uitbuiting, hoe lager de productiviteit. Zelfs de invoering
van de slavernij kan daar niets aan veranderen, omdat slaven geen goede
arbeiders zijn en zeker geen ingenieursstudies zullen doen.
Een omkering van deze negatieve spiraal is nochtans niet moeilijk.
Ierland heeft bewezen dat het drastisch verlagen van het aantal
bureaucraten door deregulering een spectaculaire welvaartsgroeispiraal
op gang kan brengen. In 1987 was Ierland het armste land van de EU,
vandaag is het rijker dan België en heeft het de laagste
werkloosheid van de EU. Als men het Ierse beleid ‘ultraliberalisme’ wil
noemen, mij niet gelaten. Ik stel alleen vast dat de sociale
bescherming in Ierland groter is dan ooit en op het vlak van
armoedebestrijding, sociale zekerheid en gezondheidszorg niet moet
onderdoen voor de EU-lidstaten met het hoogste overheidsbeslag.
Helaas zal Europa het Ierse voorbeeld niet volgen. De Europese
Commissie is er zelfs in geslaagd om ons te doen geloven dat
concurrentie moet worden gepland. Planmatige concurrentie waarbij
spontaan gegroeide monopolies worden gebroken door juristen in plaats
van door geniale concurrenten, is nochtans een interne contradictie.
Daardoor hebben we nu een bureaucratie die over de concurrentie waakt
en die grote spelers op de markt kan dwarsbomen, niet omdat ze vals
spelen, maar omdat ze succesvol zijn.
Door al deze valse liberale symbolen is de afglijding van Europa in de
socialistische hel onzichtbaar en onafwendbaar.
Dit artikel is eerder verschenen op Nova Civitas.
|
.
|
.
|
.
|
 |
Meest
gelezen essays
|
 |
 |
Media
|
|
|
Is
Belasting nu Diefstal of niet?
Een
opmerkelijk debat ten
gronde
tussen
Prof.
L.Stevens en Toine Manders
Alleen
de Staat en
de Maffia gebruiken dwang
en
zelfs dreiging
met geweld om zich voor hun "diensten" te laten betalen.
De overheid
verdedigt
haar dwang met het excuus
dat
burgers niet bereid zijn tot vrijwillige bijdrage
voor
de collectieve
voorzieningen:
voor
wegen, voor onderwijs en
politie...
Dat is
een drogreden: de
private sector slaagt er immers wél in de financiering van
collectieve
voorzieningen rond te krijgen zónder dwang of geweld. Neem het
voorbeeld van shopping centra.
Daar zijn de collectieve
voorzieningen privaat gerealiseerd
in vrijwillige samenwerking.
Straten,
parkings en beveiliging zijn privaat gefinancierd zonder dwang noch
overheid.
De
kwaliteit van de voorzieningen is er zelfs
veel
beter dan de publieke diensten van de stad:
Gratis
parking, keurige toiletten, airco op straten en pleintjes... Comfort
dus in
plaats van
stadsstoepen
met valkuilen, hondenpoep en parkeerboetes.
Ook de
drogreden van "Free
riding" (niet-kopers, wandelaars die meegenieten zonder
enige tegenprestatie)
vormt er geen enkel probleem.
Op
dezelfde basis van
vrijwilligheid kunnen
privéverzekeringen
even goed de sociale
zekerheid organiseren. Dwang is alleen
nodig als men aan
klanten
totaal ongewenste
diensten wil aansmeren
of iets wil verkopen tegen een veel te
hoge prijs.
Dwang is
dus (vrijwel altijd vermijdbare)
initiatie van geweld. Belastingen
staan daarom
op hetzelfde moreel niveau als
diefstal.
"Wie dwang
gebruikt is schuldig aan moedwillig geweld. Dwang is inhumaan."
Mahatma Gandhi
|
Tax
Competition & Tax Cartels
Tax
competition between
countries is good. International tax
agreements that organise tax harmonisation are bad. Tax competition
compels
governments to
economic use of public resources. It stimulates efficient public
services, prevents wasteful public
spending and saves taxpayers money. Learn
the Logic and Benefits
of Tax competition in this 5 min Video
by
Daniel J.
Mitchell Ph.D. (CF&P)
The
Laffer Curve explained
In these short
Youtubes, Dan
Mitchell
explains
the relationship between
tax rates
and tax
revenue, and the reasons
why
marginal tax revenu
declines
when tax
rates increase. Historical examples
proove
the case for moderate tax rates.
by
Daniel J.
Mitchell Ph.D.
Part
1 Part
2 Part 3
Basics
of Economics
in 28 mins
Nobel
Prize
laureate Milton
Friedman
discusses Big
Government, Minimum Wages, High
Taxes, Trade Unions, Public Squander,
Big Brother, Subsidies and other
means
of destroying our Economy.
Milton
Friedman explains all the
Basics
of Economics in this exceptional
28
minutes YouTube Video
|
|
