|
|
De
Anti-globalistische Agenda achter de Klimaatconferentie
Waarom een Klimaatverdrag onwerkbaar en
onwenselijk is
|
|
De milieulobby is er in
geslaagd "het milieu" te verheffen tot het "Gouden kalf" van de 21e
eeuw. Zin voor proportie en rationaliteit lijkt uit het milieudebat
verdwenen. Wie nog twijfelt aan Al Gore’s klimaatalarmisme krijgt het
etiket “negationist" opgekleefd, erger nog dan Holocaust loochenaars.
Zelfs mensenrechten, welvaart en democratie dreigen te wijken voor de
nieuwe afgoderij.
Recent onderzoek toont nochtans aan dat de klimaatlobby "Global
warming" zwaar overdrijft. Antiglobalistische motieven lijken de
klimaattop te beheersen eerder dan ecologische bekommernissen. Die
agenda dreigt de wereldhandel te ontwrichten en ontwikkelingslanden en
het milieu meer kwaad te doen dan goed.
|
 Misleidend klimaatalarmisme
De controverse over de oorzaken en vooral de Kyoto-aanpak van “Global
Warming” groeit. De opwarming wordt steeds vaker gelinkt aan cyclische
zonneactiviteit. Amper 4% van de CO2-uitstoot komt van menselijke
activiteit, de rest van vulkanen en natuurlijke processen. Omdat
inkrimping van menselijke activiteit uiterst moeizaam is en het aandeel
van menselijke CO2 in het totaal van broeikasgassen zo gering, kan het
VN klimaatplan maar een minimaal effect hebben terwijl de kosten
buitensporig hoog zijn.
Wetenschappers van de “Copenhagen
Consensus Group” waaronder vijf Nobelprijswinnaars stellen dat Al
Gore's scenario's met verdrinkende ijsberen, en 6 m stijgende
zeespiegels de klimaatproblematiek zwaar overdrijven. Zelfs het Intergovernmental
Panel on Climate Change van de VN raamt de potentiële
zeespiegelstijging op hooguit 30 cm. Al Gore’s film is eenzijdig en
misleidend. Zo negeert zijn alarmerende dodentol door hittegolven de
geredde levens door vermindering van veel dodelijker koudegolven. Feit
is dat mens en natuur ook onder hogere temperaturen dan zijn
alarmerende voorspelling bijzonder goed gedijen. In de middeleeuwen
zorgde warmer klimaat steevast voor hogere voedselproductie en
welvaart. IJsberen zijn toen niet uitgestorven en ook het zeeniveau is
toen nauwelijks gestegen zodat we die denkbeeldige rampen ook nu niet
hoeven te vrezen.
Verspilling
Het Copenhagen Consencus Centre rond Bjorn Lomborg laakt
vooral de verspilling van de klimaatagenda. Ze vrezen dat het VN-plan
voor emissiereductie prioritaire ontwikkelingsprogramma’s van de agenda
en uit ontwikkelingsbudgetten zal verdringen. Daaronder zelfs
prioritaire projecten zoals AIDS- en malariabestrijding, milieuresearch
en watervoorziening die tegen een fractie van de kost een grotere
bijdrage
voor mens en milieu.
Ondoelmatig gebruik van
ontwikkelingsbudgetten is
daarom niet alleen verkwisting maar is ook immoreel. Eén enkele
waterpomp tegen de kostprijs van een paar zonnepanelen kan honderden
Sahel vrouwen dagelijks de lange tocht naar de bron besparen en vele
darminfecties voorkomen. Een mini-investering in muggenetten kan
duizenden malaria-levens redden. Lomborg pleit voor een prioriteitlijst
op basis van rationaliteit aan de hand van risico-onderzoek en
kosten/baten analyse.
Prof.
Bjorn Lomborg before the
US Congress
Committee on Energy and Commerce:
"Very
costly
with very
little effect"
Protectionisme en
scheeftrekking van de wereldhandel
Het VN klimaatplan zoals het nu is opgevat heeft ook negatieve gevolgen
voor de Wereldhandel. Het VN plan wil CO2-uitstoot verminderen via het
slechtst denkbare "Cap-and-Trade"
stelsel. Daarbij bepaalt de overheid de maximale uitstoot van
broeikasgassen en verdeelt arbitrair uitstootrechten aan de diverse
sectoren via vrijstellingen en CO2 veilingen. De bedoeling is
ontwikkelingslanden, waaronder China, India, Brazilië en zelfs de
oliestaten uit het midden Oosten te ontzien. Als excuus werd ten
aanzien van het Westen het culpabiliserend begrip "klimaatschuld”
ingevoerd, waarbij de mondiale baten van hun milieuexpertise wordt
genegeerd.
Het gevolg van het VN plan is dat emissierechten vooral wegen op de
productiekosten van de industrielanden met de minst vervuilende
productieprocessen. Het plan creëert daarmee de inverse stimulans
budgetten te besteden aan technologieën met het geringste
marginale CO2 besparingspotentieel, terwijl bedrijven een nieuwe
prikkel krijgen om productie te delocaliseren naar landen met geringe
milieunormen met al de negatieve gevolgen van dien.
De ontkoppeling van productiekosten van de marktrealiteit leidt tot
scheeftrekking van de wereldhandel. Zeker binnen Europa, waar Oost
Europese landen vergaande vrijstellingen in de wacht sleepten. Het
protectionisme uitgaande van het klimaatplan dreigt -net zoals in de
dertiger jaren- de wereldhandel te ontwrichten. Niet protectionisme
maar vrijhandel kan uitkomst bieden voor de wereldproblematiek. Onder
vrijhandel kunnen landen immers wederkerig genieten van elkaars comparatieve
voordelen, zeker op gebied van milieu en expertise. De grootste
slachtoffers van een inkrimpende wereldhandel worden dan ook de
ontwikkelingslanden met de kwetsbaarste economieën en het milieu
zelf. Maar ook industrielanden kunnen zich geen inkrimping van de
wereldhandel veroorloven op een moment dat groei onontbeerlijk is voor
het economisch herstel en om de welvaartstaat en milieutechnologie
betaalbaar te houden.
De fout van de milieulobby is een lineair verband te veronderstellen
tussen groei en emissies, terwijl groei juist technologische de
vooruitgang bevordert die emissies veel efficiënter terugdringt
dan inkrimping van menselijke activiteit. Alleen vrijhandel kan de
groeiende wereldbevolking het menswaardig bestaan verzekeren dat mensenrechtenverdragen
garanderen. Protectionistische terugkeer naar een pastoraal verleden
bieden daartoe geen enkel perspectief.
Marktconform
Alternatief
Een staatsmonopolie op levering van de virtuele maar onmisbare
grondstof van emissierechten houdt een driedubbel gevaar in: schaarste,
arbitraire toewijzing en hoge prijsvolatiliteit. De ontransparante
inning via het bedrijfsleven van de heffingen (die uiteindelijk aan de
consument worden doorgerekend), maakt deze financieringsbron
aantrekkelijk voor politici. Het gevaar is groot dat de politiek
emissierechten buitensporig schaars en duur zal maken, net zoals
Vlaanderen eerder al Vlaamse bouwgrond onbetaalbaar maakte met
artificiële schaarste aan bouwvergunningen.
Onder het VN Cap-and-Trade model dreigt de prijs van de CO2 rechten de
speelbal te worden van wispelturige politiek. Voorkennis van politieke
besluiten en favoritisme voor preferentiële sectoren of voor de
politieke achterban dreigen de emissiehandel te doen ontaarden in
zwendel, net zoals de Europese emissiehandel tijdens de testfase al
uitdraaide op een debacle met CO2 carrousels.
Nationale overheden kunnen ook zonder een dure
en fraudegevoelige wereldbureaucratie bestaande taksen op fossiele
brandstoffen verhogen en hetzelfde emissieontradend effect bereiken
zonder de scheeftrekking van de wereldhandel. De administratieve kost
van zo’n belastingsverhoging is nul, terwijl de verschuiving van de
belastingsdruk van inkomen op consumptie ook nog eens de
arbeidsstimulansen herstelt en de economie stimuleert.
Het grote voordeel van een nationale ecotaks
is dat de opbrengst nationaal blijft. In tegenstelling tot het VN
Cap-and-Trade stelsel met arbitraire toekenning van emissierechten, is
zo’n nationale ecotaks recht evenredig met de emissies. Zo’n tax
genereert dan ook de prikkels om research en CO2 besparingsinspanningen
te richten op projecten met de beste besparingspotentieel. Onder een
marktconform stelsel dwingt de concurrentie immers permanent kosten af
te wegen tegenover potentiële winst. Zodra overheden ecologie
centraal gaan plannen spelen politieke motieven, druk van
belangengroepen, de milieulobby en de milieu-industrie met steevaste
verspilling voor gevolg. Hoewel zonnepanelen in onze noordelijke
gebieden het laagste energetisch rendement leveren per
geïnvesteerde Euro is het ecologisch-industrieel complex er toch
in geslaagd het leeuwenaandeel van ons milieubudget in te palmen. Onder
druk van de landbouwlobby kwam er een bio-fuel project die de
wereldvoedselvoorziening in het gedrang bracht
Verlies van
soevereiniteit
Achter de klimaatronde van Kopenhagen schuilt een dirigistische agenda
gericht op de onttrekking van beleidsruimte en fiscale politiek aan
nationale soevereiniteit. Supranationale organisaties die aan
democratische controle ontsnappen zoals de Wereld Klimaat Organisatie,
OESO, G20 dringen steeds arroganter hun dirigistische agenda op en
bepalen steeds vaker de nationale politiek. Het OESO lijstje van
"fiscale schurkenstaten" was daarvan het brutaalste voorbeeld. De vraag
dient beantwoord waar die supranationale organisaties (maar ook de
huidige generatie politici) de democratische legitimiteit halen om de
fiscale politiek van toekomende generaties decennia vooraf vast te
leggen en hen nu al met nieuwe belastingen op te zadelen. De
klimaatronde is een gevaarlijke stap naar een fascistoïde “Nieuwe
Wereldorde”. Het arbitraire VN Cap-and-Trade stelsel brengt het
schrikbeeld van een Wereldregering onder VN dictaat gevaarlijk dichtbij.
Paul Vreymans
http://workforall.net
.
Audio (mp3):
How
Copenhagen should handle Global Warming and other World Problems
(Lomborg)
CZ
president Vaclav Klaus warns for the hidden agenda's behind climate
alarmism
Alan
Jones interviews Lord Monckton about Climate Change
P.S
: Since this article was published a major scandal has erupted
around the scientific evidence underlying the UPCC conclusions, commonly
known as "Climategate". The incident has been widely reported in
Anglosaxon media, but remained silenced in European mainstream media so
far.
|
|
|
| The Road to Serfdom. This masterpiece of
Nobel Prize laureate Friedrich Hayek
is an eye-opener,
strongly advocating the free market principles. In this all-time
classic Hayek persuasively warns against the authoritarian utopias of
central planning and the welfare state. Fascism, communism and
socialism share these utopias. For the implementation of their plans
these authoritarian ideologies require government power over the
individual, inevitably leading to a totalitarian state. Every step away
from the free market toward planning reduces people's freedom and is a
step toward tyranny. Planning also cannot assess consumer preferences
with sufficient accuracy to efficiently co-ordinate production.
However in a free market, "Price" is the all-inclusive source of
information, guiding entrepreneurs to produce whatever is wanted and
directing workers wherever they are most needed. Free markets also
provide the entrepreneurial climate for a thriving economy and for
releasing the creative energy of its citizens. Free individuals in
their native strive to develop their talents and to improve their fate
produce spontaneous progress.
All public interference in the economic process disturbs the market
equilibrium, distorts the optimal allocation of resources and
consequently reduces the level of wealth. Where planning replaces free
markets people do not only loose their freedom and individuality.
Resulting slow
growth also increases welfare demands causing dependence similar to
slavery. In the end people's self-reliance and self-respect is ruined,
and citizens are degraded to a means to serve the ends of the
collective mass. |
Free condensed pdf Comments
Dutch
Abstract
Overview
Paperback
Version
Readers'
Digest
More Books of Friedrich
Hayek here |
 The
Tragedy of the commons by Garrett
Hardin Free
access
and unrestricted demand for a finite resource ultimately
dooms the resource through over-exploitation. This occurs
because the benefits of exploitation accrue to individuals,
each of which is motivated to maximise his or her own use of
the resource, while the costs of exploitation are
distributed between all those to whom the resource is
available (which may be a wider class of individuals than
those who are exploiting it). The theory itself is as old as
Aristotle who said: "That which is common to the greatest
number has the least care bestowed upon
it. more
here
|
 |
| Thank
You for Your visit - Don't forget to
bookmark - Thank You for linking http://workforall.net on
Your web Page |
 |
|
|
 |
 |
|
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
