Staatshervorming

Een zwaar overheidsbeslag
leidt tot slavernij en armoede


 

the webthis site





Hoe meer overheid
des te meer regels,
des te minder vrijheid
 en des te slechtere levenskwaliteit.

    






Don't  forget to

.
De Betoging in Brussel werd een betoging tegen Vlaanderen.
Een Regering kunnen wij wellicht nog even missen,
maar zonder staatshervorming gaan wij de dieperik in.

willyDe betoging zondag 23/01 in Brussel was officieel bedoeld om druk te zetten op de regeringsonderhandelaars om snel tot een regering te komen. Dit wordt dan natuurlijk een regering zonder echte staatshervorming, want de franstaligen zijn  tot hiertoe alleen maar akkoord met een  pietluttige miniversie, die inhoudelijk omzeggens niets voorstelt.
 
Nu snel een regering vormen zonder voorafgaand akkoord over een degelijke staatshervorming is dan ook het slechtste wat ons kan overkomen. Dan komt van die hervormingen  niets terecht en blijft Vlaanderen achter met lege handen. Dit zou dramatisch zijn, want onze toekomstige welvaart staat op het spel. Die welvaart veilig stellen vereist  grondige wijzigingen van onze thans onwerkbare structuren.  Deze betoging was dan ook  anti-Vlaams, anti-economisch en anti-welvaart..

Het anti-Vlaams karakter van de zogenaamde burgerprotesten bleek reeds Vrijdagavond 21/01 toen  het Vlaams  kunstenaarsplatform “Niet in onze naam” in de KVS in Brussel een grote show ten beste gaf, officieel om te protesteren tegen het uitblijven van een regering, maar in hun beleidsverklaring luidt het helemaal anders. Zij schrijven letterlijk :

 “In onze naam stevenen zij af  (bedoeld wordt de N-VA) op de (verdere) tweedeling van het land : tussen rijk en arm en tussen Vlaams en niet-Vlaams. Dan dreigt een sociale en culturele kaalslag, de jungle van ieder voor zich. Dan wordt het eng en guur in ons land”.
         
 
Neen, dit is geen pamflet van een gefrustreerde communistische partij, maar van een platform dat bij tal van onze Vlaamse kunstenaars, mensen uit de mediawereld  (en zelfs bij sommige  Vlaamse journalisten) op instemming kan rekenen.  Hun bedoeling  is duidelijk : een staatshervorming is uit den boze, dus wij eisen nu onmiddellijk een regering. En dat zal er dan een zijn zonder staatshervorming, want  hiervoor zijn nog lang geen akkoorden. 


Wat is de hoogste prioriteit : een nieuwe regering of een degelijke staatshervorming?

De economie functioneert blijkbaar even goed zonder regering dan met. De grootwarenhuizen en winkels zijn open en werken normaal. Bussen, trams en treinen rijden. De sociale partners sluiten akkoorden en Leterme zorgt  voor de lopende zaken. Er komen zelfs oplossingen voor problemen die tevoren niet mogelijk leken. Zo schrijft Guy Tegenbos in DE STANDAARD (18/01 blz. 2) : Wij zitten zeven maanden zonder regerende politici en hop , er liggen plots oplossingen klaar voor eeuwig-onoplosbare nationele problemen……..”.  Leterme maakt zich sterk een begroting uit te werken, die beter is  dan wat de EU voorschrijft. Eindelijk eens een rustperiode die een stop zet op de ongebreidelde tsunami aan wetten en reglementen, waarvan de meeste een rem vormen voor de economie en die dikwijls meer kwaad doen dan goed. Ronald Reagan wist het al wanneer hij zei “De beste regering is deze, die met verlof is”.

Waar is eigenlijk die ondraaglijk last van al die betogers en protesteerders?

 Meer nog, wij zitten niet zonder regering. Integendeel we hebben er zes : De Vlaamse regering, de Franse Gemeenschapsregering, de Brusselse regering,
de Waalse regering, de Duits Gemeenschappelijke Raad. En als zesde de ontslagnemende Federale regering, die de lopende zaken behartigt  met Leterme. Dat de financiële markten  België in het vizier nemen omdat er nog steeds geen nieuwe federale regering is, klopt  niet. Die bewering  werd zopas nog tegengesproken door financiële analisten in Londen, die verklaarden dat de Belgische politieke problemen in de Londense City verwaarloosbaar zijn. Zij kijken ginds vooral naar de cijfers, en die zijn voor ons land nog steeds OK.
   
pvda riep op tot eenheid met flyers van Ché Guevara 


Dieperik

Een regering kunnen wij voorlopig nog best missen, maar zonder een ingrijpende staatshervorming gaan we  naar de dieperik, Griekenland achterna. De huidige structuur is gewoon onhoudbaar. Volgens de cijfers van januari 2010 zijn er bij de RVA  1.457.991 personen ingeschreven, die van een uitkering genieten. De belastingdruk in ons land is zo extreem hoog, dat het netto loon niet veel hoger ligt dan de werkloosheidsuitkering. Er is geen stimulans voor die mensen om werk te zoeken. Dit betekent dat een kwart van de beroepsbevolking werkloos is. Dit is gewoon een schande voor ons land.  Dit zijn de echte cijfers en niet de statistisch gemanipuleerde cijfers die de zogenaamde “officiële”
werkloosheid weergeven. Voor Wallonië is het nog erger. De officiële cijfers geven een werkloosheid van circa 18%. In werkelijkheid is het 34 %. Het verschil van 16 % is als volgt te verklaren. In Wallonië is 40 % van de beroepsbevolking tewerkgesteld bij de overheid. In Vlaanderen is dit 24 %. Het verschil van 16 % is verdoken werkloosheid. Het zijn mensen met de juiste partijkaart (PS) die  in overheidsdiensten gedumpt worden. Waar hebben we dit nog gezien… Juist : in Griekenland. Het gevolg kennen we : Griekenland is in faling.

Volgens de analyse van de economische denktank “Workforall” is de grote boosdoener van deze scheefgroei de onwerkbare, uiterst ingewikkelde en veel te dure staatsstructuur, die onze belastingdruk torenhoog heeft opgedreven, wat een verklaring vormt voor de hierboven genoemde  hoge werkloosheidscijfers. Zie verder in kader (blad 3) de naar onze mening vier belangrijkste knelpunten, die door een staatshervorming moeten opgelost worden. Pas dan kan een goede regering worden gevormd.

Welk verborgen krachten schuilen achter deze tegenwerking tegen een grondige staatshervorming?

Het is geen geheim dat het Koningsgezind establishment in ons land en ook de vakbonden liever alles bij het oude zouden willen laten en achter de schermen alles in het werk stellen om de huidige staatsstructuur zoveel mogelijk te behouden. Zij hebben daarin zonder twijfel de steun van Sp.a en van Groen, Het belang van deze “unitaristen” en “royalisten” is machtsbehoud. In een sterk geregionaliseerde structuur zal het huidig “Belgisch establishment” aan macht inboeten. De vakbonden idem. Maar ook de Sp.a en Groen putten thans een groot deel van hun macht bij hun franstalige zusterpartijen. Al deze groepen hebben belang bij het behoud van het status quo. De “uphill battle” die De Wever moet voeren tegen deze machtige tegenstanders is heroïsch en kan wellicht alleen maar gewonnen worden mits een nog veel grotere steun van de brede lagen van de Vlaamse bevolking.

De wereld van de kunstenaars en van de media is zeker niet bekend om haar degelijke economische inzichten en is blijkbaar een gemakkelijk te manipuleren medium, dat kan ingezet worden voor het machtsbehoud van de unitaire krachten in ons land en dit ten koste van onze toekomstige welvaart. Dat kunstenaars niets over economie afweten is geen bezwaar, maar dan zouden zij beter de raad volgen, gegeven door een oude volkswijsheid: ”Schoenmaker blijf bij je leest.”


Belangrijke knelpunten, die door een staatshervorming moeten opgelost worden
  • Gebrek aan fiscale  autonomie. Regio’s mogen nu geld uitgeven zonder dit te moeten verantwoorden bij hun kiezers, dus zonder voor de inkomsten te moeten zorgen, wat leidt tot een onbeperkte uitgavendrift, het ons allen bekende “consumptiefederalisme”.  Fiscale autonomie zou een oplossing betekenen voor die problemen en  tevens een sterke stimulans  voor  een zuinig beleid. Toch zijn de franstaligen  tegen, evenals de vakbonden.
  •                     
  • Een perverse financieringswet : deze onmogelijk ingewikkelde wet van 16 januari 1989 moedigt slecht beheer aan, terwijl goed beheer bestraft wordt. Het perverse aan deze wet is, dat een deelstaat meer geld krijgt als het de bevolking armer maakt. Omgekeerd  zou Wallonië minder dotaties ontvangen, indien het plots beter zou presteren dan Vlaanderen. Totaal crazy natuurlijk. Een grondige herschrijving van deze wet is nochtans “not done” voor de franstaligen.
  • De inefficiënte   organisatie van de arbeidsmarkt. Vlaanderen telt vooral werklozen bij de 50 plussers, terwijl Brussel en Wallonië hoofdzakelijk kampen met een grote jeugdwerkloosheid.. Toch willen de franstaligen het beleid in hoofdzaak uniform federaal houden, terwijl die aanpak beter zou toegespitst worden op de regionale noden, die grondig verschillen.  Ook de   bevoegdheidsverdeling inzake arbeidsmarktbeleid tussen de federale overheid en de regio’s leidt tot inefficiënties. Zo is de werkloosheidsuitkering  zeker een instrument van arbeidsmarktbeleid en  zou dan ook beter geregionaleerd worden. Maar ook hier staan de franstaligen op de rem.
  • Perverse Solidariteit : bart de weverDe franstaligen, de vakbonden en ook onze linkse Vlaamse politici, en ja, ook onze kunstenaars schermen er steeds mee dat er toch solidariteit moet zijn met het franstalig landsgedeelte en dat men dan niet mag raken aan de RVA en nog minder aan de sociale zekerheid.  Er is natuurlijk geen enkel bezwaar tegen solidariteit, indien het gaat om “echte solidariteit”. Echte solidariteit moet ertoe leiden dat de ontvangende  partij er beter van wordt en een springplank (overbruggingsplank) betekent  om geleidelijk op eigen benen te staan. Dit is in ons land geenszins het geval, integendeel. De transfers van Noord naar Zuid zijn een “perverse solidariteit” die Wallonië zelfs armer maakt en wat nog erger is, die Wallonië arm houdt en geen uitzicht geeft op verbetering. Uit een studie van Damiaan Persyn van de denktank VIVES van de Leuvense universiteit blijkt dat de transfers een rem vormen op de economische groei van Wallonië. Een vermindering van de transfers zou volgens deze studie voordelig zijn voor het Waals landsgedeelte en leiden tot een sterkere economische groei. (Zie “VIVES: “Discussion paper nr 4, “Interregional redistribution, growth and convergence
Maar blijkbaar willen de franstaligen van een oplossing voor die knelpunten nog steeds niets weten.

Willy De Wit,  23.01.2011

U Kan deelnemen aan het debat op
http://www.brusselsjournal.com/node/4653

Lees ook Rik Van Cauwelaert in Knack:
Betogen voor de vrienden van Mr. Leopold  

  fiscale-autonomie-deelstaten

Meest gelezen essays
Media

In dit exclusief vimeo-interview
van Luc Van Braekel

zoekt Martin De Vliegere naar fundamentele
oorzaken en remedies voor de crisis.
Hij doorbreekt de Keynesiaanse consensus en verdedigt enkele non-conformistisiche stellingen:



.















Don't  forget to