|
|
Nieuw ! ! !
Een
duurzaam Sociaal Model (?)
Lessen uit 20 Jaar
groeiverschillen in Europa
Martin De Vlieghere, Paul Vreymans
|
|
Samenvatting:
Terwijl de rest van de wereld floreert als zelden voorheen, hinkt de
Europese economie hopeloos achterop. Onze hoge productiviteit,
uitzonderlijk technologische kennis en hoge arbeidsethiek halen niks
uit. De
groei is ook merkwaardig verschillend: België, Frankrijk,
Duitsland en
Italië stagneren evengoed als de scandinavische landen Denemarken,
Zweden en Finland. Allen wonnen minder dan 44% voorspoed in de laatste
20 jaar. Ierland groeide 4 keer sneller, en werd met 169%
welvaartsdgroei in diezelfde 20 jaar het 2° rijkste land van
Europa, en slaagde erin banen te creëren voor allen.
Buitensporige
overheids-inmenging is de hoofdoorzaak van Europa's
zwakke prestaties. De overmaatse publieke sector is in hoge mate
onproductief, en doet de volledige productiviteitswinsten van de
Privé-sector en zijn uitzonderlijke prestaties volledig te
niet. Europa kan zijn sociaal-economische prestaties verbeteren
door de Ierse
succesformules over te nemen: Inkrimping van de overheidsuitgaven,
terugschroeven van de bureaucratie en verschuiving van de
belastingsdruk van inkomen op consumptie. Dit boek beschrijft
waarom de Lissabon-Agenda en decennia lang Keynesiaanse
vraagstimulering en inflatoire monetaire politiek hebben gefaald. Het
boek ontwikkelt een alternatieve aanbod-strategie en haalbare methodes voor een menselijk en financieel duurzame groei.
Dit boek leest als een stap-voor-stap handleiding
voor economische
herstel. Het is een data-referentie voor studenten en politici met
interesse voor groei, sociale zekerheid, en sociale modellen. Het is
een klassieker voor economisten die bezorgd zijn over de excesieve
overheid, over de lage
productiviteit in de openbare sector, en voor
ouders die zich zorgen maken om hun dalende levensstandaard en om de
toekomst van hun kinderen.
|
Korte Inhoud hier
|
| Over
de auteurs: |
|
|
Dr. Martin De
Vlieghere
is economist en dokter in filosofie sinds 1993. Zijn doctoraat handelt
over de moderniteit in de werken van Habermas en Hayek. Hij
doceerde aan het Departement van Filosofie van de Gentse Universiteit,
is voorzitter van de "Free association for Civilisation
studies." en is bestuurslid van Nova Civitas.
Paul Vreymans econometrist en adviseur aan het "Free
Institute for Economic Research". Vanuit
het zakenleven is hij bevoorrecht getuige van Europa's industriële
instorting en de explosieve ontwikkeling van het "parasitair bureaucratisch complex".
Hij is stichtend lid van denktank WorkForAll.
|
|
DEEL 1 - The Economische
gevolgen van Taxatie
In
een eerste deel bespreken we recente publicaties en de nieuwste
ontwikkelingen in de economische leer over macro-economisch beleid. We
hebben vooral
aandacht voor Laffer en zijn theorie over de optimalisatie van
belastingsontvangsten (1985) voor Barro en Armey (1995) over hun leer
over belastingsstructuren en hun invloed op de welvaartsgroei. We
vergelijken ook verschillende sociale modellen, en gaan na of het
Scandinavisch model geschikt is om welvaart en jobcreatie te
optimaliseren.
DEEL 2 Oorzaken
van Europese Welvaartsverschillen: Regressie-analyse
In
het tweede deel doen we een empirisch correlatie-onderzoek door middel
van meervoudige regressie naar de
oorzaken van welvaartsverschillen binnen Europa. De hoofdconclusie uit
ons onderzoek is dat twee beleids-variabelen aan de oorzaak liggen van
zwakke groeiprestaties in de Europese landen. Een excessief
overheidsbeslag op het BNP met een demotiverende
arbeidsontradende en spaarontradende belastingstructuur enerzijds, en
overconsumptie en gebrek aan spaarzin anderzijds. Deze twee factoren
behoren tot de meest significante van 25
onderzochte variabelen die de welvaartsgroei bepalen. De resultaten
blijken in lijn met andere studies. We
besluiten uit de studie dat overheden in vele Europese landen,
waaronder België, een te groot aandeel van het BNP aan de private
sector onttrekken waardoor deze de middelen ontbeert om haar volle
potentieel aan welvaartscreatie te realiseren. Talloze goedbedoelde
initiatieven van de overheden blijken contraproductief, en halen het
globaal welvaartspeil naar beneden.
PART 3 - Ierland versus Belgie: een Case-Study
In
deel drie maken
wij een case-study die de prestaties van twee landen met
tegenovergesteld economisch en fiscaal beleid vergelijkt: Ierland met
lage overheidsuitgaven en een vlakke belastingsstructuur (fair-tax) en
België met een van de hoogste overheidsuitgaven en een zware
directe belastingsdruk. Wij
analyseren de gevolgen voor de groei, het budget, openbare schuld, de
creatie van
nieuwe arbeidsplaatsen en de sociale uitgaven. Wij concluderen
uit de case-studie dat Keynesiaanse vraagstimulering en inflatoire
monetaire politiek falen, en stimulering van het aanbod een effectief
alternatief biedt ter realisatie van een duurzame groei. Alleen een
aanbodbeleid kan het royale sociaal
systeem van Europa redden en houdbare alternatief voor de
uitdagingen van een snel verouderende bevolking. Dit bevestigt het
overweldigende belang van productie en investering als het voornaamste
sociale doel. Tenslotte
bekijken we mogelijke
scenario's die een ommezwaai naar een
stevige groei kunnen bewerkstelligen. Het accent ligt op het
verschaffen van hernieuwde motivatie tot productieve bijdrage. Een
drastische substitutie van de belasting op arbeid door
consumptiebelasting, en een wezenlijke verhoging van het aandeel van de
private sector in het BNP moeten daartoe bijdragen. Simulaties
tonen aan dat een toename van het relatief aandeel van de private
sector niet alleen leidt tot een sterkere groei, maar ook tot een
toename van de absolute ontvangsten van de overheid.
DEEL
4 - Overgewicht : Een
vermageringskuur voor "Big Governments."
In
deel vier analyseren we
scenario's hoe in de praktijk de
overheidsuitgaven terug te schroeven, als doeltreffendste middel om
dynamisme en groei te herstellen. Aan de hand van simulaties
onderzoeken
wij de realiseerbaarheid en de gevolgen gevolg van een bevriezing in reële
termen van
het overheidsbudget op zijn huidig niveau. Wij
onderzoeken ook in welke mate het terugsnoeien van bureaucratie en de
parasitische sector de middelen kan vrijmaken om de de
actieve
krachten van onze samenleving te stimuleren terug aan de slag te
gaan.
We besluiten dat alleen een
stevige groei de ruimte kan scheppen voor een duurzame financiering van
vergrijzing,
sociale, ecologische en culturele projecten. Dit bevestigt het belang
van het hanteren van economische groei als primaire maatschappelijke
doelstelling. In het licht ook van de onafwendbare globalisering
pleiten we voor een onmiddellijke ommekeer van het huidig groeiremmend
beleid.
Vindt U deze info belangrijk ?
Plaats dan een link op Uw web-site aub. Dank
|
|
|
|
Andere artikels op deze site
|
Er gaat in dit land bijna geen dag voorbij of er komt weer iemand de
zegeningen van het Scandinavisch model prijzen. Deze verhalen worden
veelal geslikt als zoete broodjes. Er gaapt blijkbaar een diepe kloof
tussen onze perceptie van de scandinavische economiën en hun
reële
prestaties. De waarheid is dat de Zweedse en Finse verzorgingsstaten na
een lange periode van geleidelijke achteruitgang, begin de jaren
negentig de totale ineenstorting nabij waren. Van 1990 tot 1995
vervijfvoudigde de werkeloosheid, en sindsdien konden de Scandinavische
landen zich nooit meer herstellen.
De
ineengestorte verzorgingsstaat. In 1970 lag het Zweeds
welvaartsniveau een kwart hoger dan het Belgische. Daarmee bekleedde
Zweden de 5e plaats van 26 OESO landen. In 2003 was Zweden afgezakt
naar rang 14, twee plaatsen àchter België. Denemarken was in 1970 nog de
derde welvarendste economie van de OESO, na Zwitserland en de VS. In
2003 was Denemarken teruggezakt naar rang 7. Ook Finland boerde ronduit
slecht. Terwijl Ierland opklom van de 21e plaats naar de 4e, zakte
Finland tussen 1989 en 2003 van de 9° naar de 15° plaats. |
Een generatiepact zou moeten gaan over de
verdeling tussen de generaties van de
lusten van onze welvaart en de lasten om die welvaart te genereren. Het
gaat over de vraag welk deel van het over generaties opgebouwd vermogen
we nu opconsumeren en welk deel we voor de volgende generatie
overlaten. Het hoeft geen betoog meer dat de huidige
generatie met 10.000 miljard
oude franken staatsschuld en 30000 miljard ongedekte
pensioenverplichtingen de
volgende generatie al met een aardig passief heeft opgezadeld. In Nauwelijks 30 jaar werd een groot deel
van het sedert generaties opgebouwd vermogen opgesoupeerd. Een écht generatiepact zou die
roofbouw op de toekomst moeten stoppen.
Wat paars ons als een generatiepact wil doen doorgaan, is in feite
niets anders dan een op termijn onhoudbare consolidatie van de
"verworven rechten" van de huidige generatie. |
Er zijn
verschillende maatstaven om overregulering te kunnen vaststellen. De
bekendste is dat het nog mogelijk moet zijn om de wet te kennen. Deze
norm is in België allang overschreden. In een rechtsstaat kan
onwetendheid over de wet geen excuus zijn om de wet te overtreden, maar
in België
is die onwetendheid onvermijdelijk. Elke economische
handeling wordt een juridische gok. Zijn alle vergunningen bekomen?
Zijn er geen milieuwetten overtreden? Is er geen paragraaf van een
artikel van het decreet Ruimtelijke Ordening overschreden? Is er geen
fiscale of sociale regel overtreden? Op de één of andere
manier lijken
we ons bij deze situatie te hebben neergelegd. We rekenen erop dat de toezichthoudende overheid mild
zal zijn. Het gedoogbeleid zit in het systeem ingebakken.
|
De
ontgoocheling over de regering Verhofstadt is, ook bij bedrijfsleiders
en economen, zeer groot. Achter Guy Verhofstadts 'Burgermanifest' zat
een hoopgevende visie. De strategie was, zodra de liberalen aan de
macht zouden zijn, enkele grote sociaal-economische hervormingen door
te voeren. Een eerste zou de afbouw van de overheidsinterventie zijn.
Maar precies het tegendeel is gebeurd, stelt JEF VUCHELEN.... De primaire overheidsuitgaven zijn sinds
2000 met 3,2 procentpunt van
het bruto binnenlands product (BBP) gestegen. De gigantische dalingen
van de rentelasten als gevolg van de zeer sterke daling van de
intrestvoeten zijn volledig opgesoupeerd door extra overheidsuitgaven.
Zelfs een regering met een socialistische meerderheid had dat nooit
durven uit te voeren.
|
Europa's welvaartsstaat staat ter discussie.
Ons sociaal model blijkt niet opgewassen tegen de globalisering, en
heeft Europa met gigantische problemen opgezadeld: een monumentale
staatsschuld en dito pensioenverplichtingen, een snel vergrijzende
bevolking, 19 miljoen werklozen en een EU-25 jeugdwerkloosheid van 18%.
Men mag beide laatste cijfers wellicht verdubbelen wanneer ook de
verborgen werklozen in rekening worden gebracht. De realiteit is dat
Europa's reële werkloosheid het crisisniveau van 1932
evenaart. Een georganiseerde Ramp: Europa's
sociale catastrofe voltrekt zich terwijl de rest van de
wereld opbloeit en groeit aan het snelste ritme in de laatste drie
decennia. 2004 en 2005 waren recordjaren. China en India boeken
recordgroeicijfers van rond de 10%, en de VS genieten volop van de
voordelen van de globalisering. Terwijl de wereldeconomie groeit aan
een gemiddeld ritme van boven de 4%, stagneert Europa aan een
ritme van een geïnflateerde
1,5%.
|
Vlaanderen
heeft groot belang bij de economische heropleving van
Wallonië. De
Vlaamse belasting- en bijdragebetaler zou graag een sterker
Wallonië
zien dat proportioneel meer deelt in de kosten van de verzorgingsstaat.
Sommige Vlamingen investeren ook rechtstreeks in Wallonië door hun
bedrijfsvestiging te delocaliseren naar de ruimere Waalse
industrieterreinen.
Zij ondervinden aan den lijve de problemen in Wallonië: een nog
groter
gebrek aan technisch personeel en nog hogere belastingen dan in
Vlaanderen. Als er dan sprake is van een bundeling der Waalse politieke
krachten om ondernemen en werken terug aantrekkelijk te maken, dan
kijkt Vlaanderen halsreikend mee. |
|
Er is de laatste tijd nogal wat beroering rond een behoorlijk
objectieve maar gedurfde publicatie van de denkgroep "In de Warande",
getiteld "Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa".
Onterecht worden dergelijke publikaties en standpunten enkel bekeken
vanuit een separatistisch standpunt die het debat polariseren. Er zijn
evenwel heelwat economische motieven die maken dat de Belgische burgers
via een maximaal doorgedreven regionale aanpak er beter van kan worden
zonder dat de politieke eenheid dient te verdwijnen. Meer dan 20
generatiepacten en marshallplannen samen.
Regio's, niet de politieke staten
zijn de economische polen.Staatsgrenzen,
van oudsher cultureel of militair ontstaan, hebben economisch nog
weinig zin. Vandaag kan elke regio economisch en cultureel een
succesvolle speler zijn op de wereldmarkt. Vooreerst is er het
baanbrekende werk van Schumacher "Small is Beautiful: Economics as if
People Mattered, 1973". Hij verdedigt hierin dat een hogere macht
telkens maximaal moet delegeren en zich enkel bezig houden met die
zaken die het lagere niveau niet aan kan. Het resultaat is uiteindelijk
meer macht voor de (afgeslankte) overheid en meer verantwoordelijkheid
voor de kleinere eenheden.
Een
recentere publicatie is "The Size of Nations, 2003" geschreven door
Prof. Dr. Spolaore en Prof. Salesina. Het boek heeft bij zijn
publicatie in 2003 een ware revolutie teweeggebracht in het denken
betreffende het splitsen van staten in kleinere eenheden. Hun conclusie
is duidelijk: hoe kleiner een staat, hoe meer kans hij heeft op een
grotere welvaart ...... Willy De Wit & Eric Verhulst. |
In de
Franse en Nederlandse referenda heeft de burger aan de plannen van het
politieke establishment een luid halt toegeroepen. Het monsterdocument
dat voor een grondwet moest doorgaan, is de druppel geweest in
het
ongenoegen over een falend Europa, zowel aan de linkse als de
rechterzijde van het politieke spectrum. De grootse Europese ambities
met de Euro, de snelle uitbreiding en de grootsprakerige Lissabon
strategie zijn vastgelopen door een gebrek aan groei en
dynamiek.
Europa is niét de meest performante economie ter wereld
geworden, zoals
de politieke elite de burger had voorgespiegeld. In tegendeel, het oude
Europa glijdt af naar een economische crisis met
delocalisaties en verlies aan jobs en koopkracht. In Duitsland is de
werkeloosheid opgelopen tot boven de 5 miljoen. Maar ook in Frankrijk,
Italië, België bereiken de reële
werkeloosheidscijfers niveaus die de crisisjaren 1930 evenaren. De
crisis is vooral geconcentreerd in het Oude Europa (UE15). De nieuwe
lidstaten zijn groeipolen geworden. Een totale ineenstorting met een
financiële crisis en een
uiteenspatting van de Euro zijn niet meer ondenkbeeldig.
Ierland
gaf het voorbeeld dat het kan. Een systematische vermindering van
het overheidsbeslag leidde er tot een ongekende welvaartsexplosie van
gemiddeld 5,6% in de laatste 20 jaar. Daarbij hoefde Ierland niet te
snoeien in de sociale uitkeringen, integendeel. De belastingsverlagingen
leidden er tot een ongekende groei die op zijn beurt de fiscale
ontvangsten en de sociale uitkeringen lieten stijgen. Het volstond de
productiviteit van het overheidsorgaan te verbeteren. Ierland scoort
ongeveer op alle vlakken beter dan alle andere Europese landen, zowel
economisch als sociaal....
|
Spaarders worden in het "generatiepact" dubbel hard gepakt. Volgens
Reynders kadert de nieuwe belasting op beleggingsfondsen in de Europese
spaarrichtlijn, die er overigens pas na zware druk vanuit België
is
gekomen. Diezelfde spaarrichtlijn bepaalt dat de huidige 15% RV nog
geldt tot eind 2007. Daarna wordt ze opgetrokken tot 20% eind 2007, en
zal eind 2010 de volle 35% bereiken. We berekenen wat dit voor de
spaarder betekent aan de rentevoorwaarden en inflatie zoals die
momenteel gangbaar zijn. We nemen twee typische beleggingsfondsen die
beleggen in overheidspapier. We maken de berekening voor het uiterst
gunstige geval van een kostenbewuste belegger die zijn bevek 10
jaar
aanhoudt en een fonds kiest met lager dan gemiddelde in- en
uitstapkosten.
|
|
In de laatste
decennia kende België zoals trouwens de meeste Europese landen
meer
periodes van stagnatie dan van stevige groei. Nochtans zijn er binnen
Europa ook merkwaardige uitzonderingen. Ierland maar ook Luxemburg en
Portugal kenden groeiritmes die men traditioneel associeert met de
Aziatische tijgers zoals China. Waaraan zijn deze groeiverschillen toe
te schrijven ? WorkForAll heeft de macro-economische cijfers van de 17
Europese landen onder de loep genomen en enkel markante oorzaken van
groeiverschillen vastgesteld. |
De verklaring van Laken droeg de Conventie op om een einde te maken aan
de sluipende bevoegheidsuitbreiding van de Europese instellingen ten
koste van de lidstaten. In de plaats daarvan kwam het presidium onder
leiding van Giscard d'Estaing aandraven met een vaag document dat de
deur wijd openzette voor een verdere overdracht van beleidsdomeinen.
Ondertussen is de grondwet om uiteenlopende redenen afgeschoten door de
Franse en Nederlandse kiezers.
 In
deze tekst argumenteert Tom Claerhout dat de eerste poging terecht ten
grave is gedragen, maar dat een nieuwe grondwet wenselijk is, die de
tekortkomingen van zijn voorganger ondervangt en de verdiensten
behoudt. Een centrale rol is weggelegd voor het
subsidiariteitsprincipe: de Europese beleidsmakers dienen zich te
concentreren op de domeinen waar zij een aantoonbare meerwaarde kunnen
leveren ten opzichte van de nationale en regionale overheden. Voor de overige domeinen moet het
initiatief, en dus ook het vetorecht, in handen blijven van de
soevereine natiestaten. |
Fortis
chief-economist Van den Spiegel pleit voor een groeistrategie door
middel van "klassieke" keynesiaanse remedies. De bankier wil de
consumptie aanzwengelen en pleit impliciet voor een laks monetair
beleid. Hij minimaliseert daarbij het inflatierisico en zwijgt zedig
over het immorele schandaal van de 10.000 miljard staatschuld en
geactualiseerde pensioensschuld van ca. 30.000 miljard waar we komende
generaties nu al mee hebben opgezadeld. Lage rentes
mogen dan al goedkope grondstof betekenen, en dus goede
winstvooruitzichten voor de banksector, of dit de juiste remedie is
voor de op ons afkomende problemen van vergrijzing en werkeloosheid is
een gans andere kwestie. ... |
Big Government
equals Bad Governance:
Big Public Spending
means high Taxes,
High Taxes mean poor Growth.
source : http://www.house.gov/jec/growth/function/function.pdf
Vindt U deze info belangrijk ?
Plaats dan een link op Uw web-site aub. Dank
|
|
