|
|
|
De
economisch-fiscale politiek van Paars, een evaluatie
We keren terug in de tijd: 1999, Verhofstadt, toen nog
keizer van centrum-rechts Vlaanderen en vader van het Burger Manifest
("Baby Thatcher"), vormt een Paars kabinet. De burger die hoopte op een
vrijere economie, minder overheid, lagere belastingen en een
gedecentraliseerd bestuur voelde zich bekocht. Het werd al snel
duidelijk dat de steun van de rood-groene coalitiepartner betaald werd
met wetten en regeltjes die het toch al complexe en opgezwollen
Belgische systeem alleen maar erger maakten. We zijn nu 2006, met nog
een jaar voor de volgende federale verkiezingen. Tijd om een korte
balans op te maken van de (wan)prestaties van Paars.
Begrotingsbeleid:
opsmuk troef zonder structurele bijsturing
 Ondanks verschillende aanmaningen van de
Europese Commissie om structurele maatregelen te nemen, de begroting in
evenwicht te houden en een overschot te verkrijgen, werd dit vooral een
illustratie van perfecte Enronitis. Boekhoudkundige opsmuk heet dan in
het jargon. Boeken wat men niet heeft en de schuld naar de volgende
generatie doorsluizen. Zo heeft de overheid in allerijl het laatste gat
gedicht door een groot deel van haar overheidspatrimonium te verkopen
("opbrengst" zo'n 600 miljoen euro) aan een door haar gecontroleerde
bevak en dan de noodzakelijke gebouwen terug te huren, niet alleen
kostelijk, maar ook bedrieglijk. De primaire ruimtes die aanvankelijk
werden opgespaard, zijn grotendeels opgesoupeerd aan maatregelen om de
burger hier en daar te paaien.
Verhofstadt heeft zorgen.
Voor zijn paars project moest hij
de liberale principes
en zijn eigen achterban verloochenen.
Een elektorale afstraffing dreigt...
De andere operaties waarbij
pensioenfondsen overgenomen worden, zelfs lege, en er lucht in het
Zilverfonds geblazen werd, zijn bekend. Men heeft ondertussen ook al
het nucleaire energie fonds in het vizier gekregen. Het heet niet zo,
maar stuk voor stuk zijn het voorbeelden van aanslagen op reeds
betaalde bijdragen die omgezet worden in een schuld van de volgende
generaties. Weinig solidair en immoreel tegenover onze kinderen. De
facto heeft men alleen de private en productieve sector van de economie
nog maar eens overvallen met een verdoken belasting. Strafrechterlijk
heet zoiets "oplichting".
Kortstondige
operaties en consumptie beleid
Niettegenstaande het water aan de kin staat, is het budgettair beleid
van Paars II geen voorbeeld van vernieuwing. De economische logica
ontbreekt totaal. Zo probeert ze - zeer mooi gezegd -"de koopkracht van
de burger te verhogen", om in principe de hoge en instabiele
grondstofprijzen te counteren, en aldus de consumptie en vraag
draaiende te houden. M.a.w. de overheid voert een korte termijn
economisch beleid, van de Keynesiaanse verbruiksstimulerende middeltjes
gebruik makend. Op langere termijn worden zo de beschikbare middelen
opgeconsumeerd, de budgettaire ruimte verspeeld aan pseudo-gratis
verkiezingsstunts en blijft er minder en minder ruimte voor structurele
maatregelen en investeringen. De Verbrande Brug is niet toevallig door
haar kabels gezakt. Die investeringen vandaag zijn nodig om morgen nog
competitief te blijven in Europa en de globaliserende wereld. Paars is
de regering van de micro-maatregeltjes en potverteren de regel.
Competitief
belastingstelsel ?
Ja, de belasting op arbeid is lichtjes gedaald. Althans zo lijkt het.
In werkelijkheid is de belasting verschoven en is het besteedbaar
inkomen gedaald. Het resultaat is 1.2 miljoen RVA steuntrekkers, een
kwart van de beroepsbevolking ook al is het officiële werkloosheid
maar een derde ervan. Enronitis ?
De vennootschapsbelasting werd nominaal teruggebracht van 40.17% naar
33.99% , maar in reële cijfers en via extra regeltjes is de
werkelijke druk op ondernemen ten opzichte van 1994 hetzelfde gebleven.
De notionele intrestaftrek was een goede maatregel, maar onvoldoende en
zeker niet de meest efficiënte maatregel. Sparen, al onder druk
door de hogere inflatie en lage rente werd verder afgestraft. Deze
belasting werd ingevoerd sinds het Generatiepact dat als doel had om de
vergrijzing op te vangen, terwijl sparen juist het middel bij uitstek
is om dat laatste te doen.
De federale regering heeft aangekondigd de indirecte belasting op de
toegevoegde waarde te verhogen, maar dat zonder bijkomende verlagingen
op de directe belastingen, waardoor het gewenste effect helemaal
verloren gaat. Het probleem van de werkloosheid is ook niet op te
lossen door de werkloosheidsuitkering te verlagen, maar door werken te
belonen, zeker voor gezinnen. De lasten op arbeid zouden drastisch
moeten worden verlaagd, en dat zal werklozen wel verhinderen om in een
‘werkloosheidsval' verzeild te geraken. De uitkeringen zijn niet te
hoog, maar de nettolonen te laag.
Bureaucratische
rompslomp en chaos
Zoals o.a. de Warande groep, eerst verguisd en dan stilzwijgend geluk
gewenst, aangegeven heeft is de huidige unitair-federale structuur ook
een hinderpaal voor verdere economische vooruitgang. De diverse
overheden in ons land voeren diverse, kostelijke, rechtzaken tegen
elkaar, gewoon vanwege bevoegdheidsonduidelijkheden en –geschillen. Dit
laatst verwondert niemand nog. De staatsstructuur is dermate
ingewikkeld geworden, vol met compromissen en loodgieterij dat bijna
niemand nog de kwisvraag over hoeveel regeringen we nu hebben nog
correct kan beantwoorden. Het is de evidentie zoals Unizo, Voka en de
Oeso pleitten, om dit zootje niet langer voor de schone schijn te
behouden maar te regionaliseren. Wie de werkelijkheid blijft negeren
komt vroeg of laat van een zeer
kale reis terug. De administratie vereenvoudigen op federaal niveau is
dweilen met de kraan open. Decentralisatie, deregulering en minder
ambtenaren zijn de echt noodzakelijke administratieve
vereenvoudigingen. Hoeveel landen hebben er een ambtenaar per tien
inwoners ? Hoeveel landen maken 80000 pagina's wetten per jaar ?
Een nieuwe politiek
Om aan alle uitdagingen een uitweg te bieden zullen stevige ingrepen
nodig zijn. Het zal soms zwaar vallen, maar deze ingrepen zijn
noodzakelijk en dringend, om onze economische vooruitgang en sociale
stabiliteit te blijven garanderen. Om de vergrijzing te
beantwoorden hebben we economische groei nodig. Wat is er zoal vereist?
1. Een afgeslankte,
gezonde overheid.
Structurele maatregelen om de begroting in evenwicht te houden.
Ophouden met steeds meer belastingen te heffen op de rug van de
krimpende productieve en werkende burgers. Als men er niet in slaagt
het overtollige gewicht af te slanken, zou men kunnen aanvangen met een
bevriezing in absolute termen. Overmatige overheidsbestedingen en hoge
belastingdruk gaan vaak hand in hand. Het Ierse model leert ons dat
men, indien men minder uitgeeft in nominale termen en de focus legt op
groei, men in reële termen veel meer aan sociale maar gerichte
voorzieningen kan uitgeven.
2. Een aanbodgericht
economisch beleid.
Dit houdt in dat men investeren en werken niet langer bestraft. De
vennootschapsbelasting naar het EU 25 gemiddelde (26.8%) brengen en
zelfs nog lager. Een eenvoudige vlaktaks met vrijstelling zou ook zeer
heilzaam werken en eerlijker zijn. Ook een verschuiving van directe
naar indirecte belastingen is aangeraden indien men tegelijkertijd wel
de totale belastingsdruk verlaagt, wat men op dit ogenblik nalaat te
doen omdat men de overheidssector met haar aanhangels niet durft te
saneren.
3. Stop het consumptie
gericht beleid.
De Keynesiaanse federale maatregelen om de koopkracht te verhogen loopt
mank. Als men kunstmatig de vraag gaat stimuleren, verhoogt het
prijsniveau en de inflatie ook al is die in toom gehouden geweest door
de sterke invoer uit lage loon landen. Vroeg of laat leidt dit tot
hogere intrestvoeten, wat leidt tot minder investeringen en bijgevolg
tot minder jobs, en dan is de koopkracht helemaal ondergraven. Als men
de consumptie aanzwengelt, dan stijgt de prospectieve geldvraag,
waardoor het geldaanbod moet herzien worden, via een intrestverhoging,
wat leidt tot minder investeringen, en bijgevolg tot een lagere
reële output, of zoals ECB- voorzitter Trichet nog niet zo lang
geleden zei: "There are increases in the input, that do not result in
increases in the output, like consuming goods and service goods."
Consumptie heeft een lage multiplicator factor in tegenstelling tot
investeringen. Wat we vandaag op aanzet van de overheid geconsumeerd
hebben, zullen we morgen ontberen om te investeren.
4. Herziening van de Sociale
Zekerheid.
Er moeten afgestapt worden van het hedendaagse scheef gegroeide
welvaartsmodel. Bv. zou het mogelijk moeten worden om grote delen van
de sociale zekerheid te privatiseren, en voor een eigen rekening te
beheren, of met andere woorden, een kapitalisatiestelsel uitbouwen zou
een beter alternatief zijn. Sociale Zekerheid waarbij men verhindert
wordt van zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen is geen sociale
zekerheid maar een sociale gevangenis.
Laat ons hopen op een volgende regering die werk maakt van een echte
liberalisering van de economie, de regio's en van de burger.
Zelfgenoegzaamheid en arrogantie zijn slechte raadgevers als de men op
de Titanic zit.
Tom Potoms
Andere analyses in deze reeks :
 Oorzaken
van Europese groeiverschillen
Wij verkiezen
een Führer.
Ronald Reagan was knap Econoom
Oorzaken van
Europese Groeiverschillen
De ziekte van de Waalse
herstelplannen
Lagere rente baat alleen Bankiers
Analyse van
Europese Stagnatie.
Het mirakel Ierland.
(The Celtic Tiger)
Machtige ambtenaren en onvrije burgers
Aanbodeconomie,
Het Iers Model: De Perfecte Synthese.
De
fiscale Blunder van Paars
Belastingverlagingen vergen deregulering
Generatiepact bestendigt
roofbouw op toekomst.
De ineengestorte
verzorgingsstaat.
Staat ons Welvaartsmodel op
instorten?
Kennismaatschappij
en Welvaartsstaat.
Een Argentijnse crisis in Europa
Paars wanbeleid: Apres
nous le deluge
België:
De fiscale politiek van Paars,
Een beter
Marshallplan voor Wallonië.
De ecologische
Grenzen van de Stagnatie.
Fiscale Fraude efficiënt bestrijden: Het Ierse voorbeeld.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
News from Brussels'
leading Think-Tank
Nu laatste update
GRATIS downloadbaar op deze site:
|
|
|
|
The
Path To Sustainable Growth
Lessons From 20 Years Growth Differentials
In Europe
Martin De Vlieghere, Paul Vreymans
Samenvatting:
Terwijl
de rest van de wereld floreert als zelden voorheen, hinkt de Europese
economie hopeloos achterop. Hoge productiviteit, technologisch niveau
en kennis en uitzonderlijke arbeidsethiek halen niks uit. De groei is
ook merkwaardig verschillend: Frankrijk, Duitsland en Italië
stagneren evengoed als de scandinavische landen Denemarken, Zweden en
Finland. Allen wonnen minder dan 44% voorspoed in de laatste 20 jaar.
Ierland groeide 4 keer sneller, en werd met 169% welvaartsdgroei in
diezelfde 20 jaar het 2° rijkste land van Europa, en slaagde erin
banen te creëren voor allen.
Buitensporige overheids-inmenging is de hoofdoorzaak van Europa's
zwakke prestaties. De overmaatse publieke sector is in hoge mate
onpoductief, en doet de volledige productiviteitswinsten van de
Privé-sector en zijn uitzonderlijke prestaties volledig te
niet. Europa kan zijn sociaal-economische prestaties verbeteren
door de Ierse succesformules over te nemen: Inkrimping van de
overheidsuitgaven, terugschroeven van de bureaucratie en verschuiving
van de belastingsdruk van inkomen op consumptie. Dit boek beschrijft
waarom de Lissabon-Agenda en decennia lang Keynesiaanse
vraagstimulering en inflatoire monetaire politiek hebben gefaald. Het
ontwikkelt een alternatief en haalbare aanbod-strategie en
doeltreffende methodes voor een menselijk en financieel duurzame groei.
Dit boek
leest als een
stap-voor-stap handleiding
voor economische herstel. Het is een
data-referentie voor studenten en politici met interesse voor groei,
sociale zekerheid, en sociale modellen. Het is een klassieker voor
economisten die bezorgd zijn over de excesieve overheid, over de lage
productiviteit in de openbare sector, en voor ouders die zich zorgen
maken om hun dealende levensstandaard en om de toekomst van hun
kinderen. |
free download here
Do
You have remarks or suggestions ?
mail us at:
paul.vreymans@workforall.net
|
Vindt U
deze info belangrijk ? Link ons op Uw web-site aub. Dank U
|
|
|
|
