Update
14-02-2009
The
best Social
Program is a
Job
( Ronald
Reagan )
Bij ons valt niemand uit de
boot.
Alleen jammer...
dat de boot aan het zinken is
Martin DE
VLIEGHERE
Martin
DE
VLIEGHERE is geboren te Leuven op 28 juli 1963. Hij
promoveerde op 18 januari 1993
tot doctor in de Letteren en
Wijsbegeerte op een proefschrift over de voorwaarden van de moderniteit
in het werk van Jürgen HABERMAS en Friedrich HAYEK. Hij was
assistent Professor in de vakgroep Wijsbegeerte en Moraalwetenschap van
de Universiteit Gent. Hij is auteur van het boek
" Wij verkiezen een
Führer - De economische oorzaken van racisme en oorlog in de
twintigste eeuw".
Uitgegeven bij Van Halewyck (Leuven, 1996).
De Vlieghere wordt aanzien een van de prominentste hedendaagse
filosofen op gebied van economie.
Hij is geliefd spreker en publiceerde
talloze economische en filosofische essays.
Hij is voorzitter van FACS
(Free Association for Civilization Studies), bestuurslid van Nova
Civitas
en medebezieler van Workforall.net.
" Wij verkiezen
een Führer "
De
Economische Oorzaken van Racisme
en Oorlog in de Twintigste Eeuw Martin
De Vlieghere uitgegeven
door Van Halewijck ISBN 90 5617 054 6 hier
samengevat
door Tom Luyckx
Keynes
revisited.
"Door de
ongekompliceerde
toepassing van de ekonomische teorie vanJohn Maynard
Keynes, werd Wereldoorlog II voor
Hitler een noodzaak. Omdat wij, nog steeds prat gaande op de keynesiaanse
konsensus, verder
roeien met de spaan van
inflatie,
werkzekerheid en sociale bijstand, zou straks voor ons een nieuwe
Führer wel eens noodzaak kunnen worden!" Aldus Martin De
Vlieghere, post-doktoraal onderzoeker van het NFWO bij de vakgroep
wijsbegeerte aan de Universiteit Gent, in zijn onlangs verschenen boek
"Wij verkiezen een Führer. De Ekonomische Oorzaken van Racisme en
Oorlog in de Twintigste Eeuw". En dus, zo besluit hij daar gelukkig
uit, zijn we verkeerd bezig. Onze systemen, die op zekerheid en rust
gebouwd zijn, verhinderen ekonomische innovatie en dus vooruitgang.
Hiermee ontkennen we zelfs onze menselijke eigenheid, die zou bestaan
uit het streven naar winst, en situatiegebonden verbetering.
Laten we even de
redenering van de auteur
volgen. Bij een falende
ekonomie, zo heeft Keynes ons geleerd, moet de overheid de markt
stimuleren door er extra geld in te pompen. Ook een verlieslatend
bedrijf kan 'gered' worden door werkgelegenheid. Of wil de overheid
weer duizend werknemers op straat zetten? Op die manier kiest men
echter eerst voor werkgelegenheid en pas in tweede instantie voor
winst. Maar die noodzakelijke winst komt er niet, aangezien het bedrijf
verlieslatend blijft. En ondertussen zijn de produktiemiddelen die in
dit zinkend schip gepompt worden, niet inzetbaar in een nieuwe, op
nieuwe behoeften inspelende sektor. Zo remt deze staatsinterventie op
tweevoudige wijze een gezonde ekonomische
groei af. Ekonomie en
samenleving stagneren. Maar stagnatie
is geen optie, want als de ekonomie niet kan reageren op buitenkansen,
dan kan ze dat ook niet op nieuwe problemen. De zombiebedrijven zullen
dan toch de poorten moeten sluiten, omdat de produktiemiddelen
uiteindelijk toch efficiënt moeten aangewend worden.
Statistiekjes
Waar
haalt de overheid het geld vandaan om haar verslavende
stimuleringsprogramma's te financieren? Simpel, wanneer het voorlopige
belastingsmaximum bereikt is, maakt die overheid, niet toevallig in het
bezit van het alleenrecht op geldemissie, het geld gewoon bij. Dit is
de oorspronkelijke definitie van inflatie. Ook hier biedt Keynes de
regeringen de vrijgeleide aan. Maar inflatie is eigenlijk diefstal,
aangezien het het geld ontwaardt. Wie winst gemaakt heeft wordt
gestraft, wie schulden heeft beloond. Alleen de echt rijken kunnen via
kapitaalvlucht hun centen in veiligheid brengen. En terecht, merkt de
Vliegere op; "Kapitaalvlucht is de enige
doeltreffende metode van de
burgers om een regering terug te fluiten." Het sukses van de teorie van Keynes
is tweevoudig
te verklaren.
Vooreerst kwam Keynes op het juiste moment met zijn wiskundige
formules, statistieken en sijferreeksen. Na de kwantificeerbare
suksessen in de natuurwetenschappen, meende men ook het chaotische
ekonomische proces in sijfers te kunnen vatten. Bovendien werkt het ter
beschikking hebben van onaantastbare
sijferreeksen
gewetensussend. Maar
natuurlijk blijft ekonomie onberekenbaar, allerlei
irrationele
toevalligheden en onzichtbare ledematen inkluis. De
tweede, fundamentelere reden is dat Keynes iedereen tevreden stelt:
de wetenschappers kunnen nu in hun statistiekjes berusten, de
regeringen kunnen hun 'oplichting' rechtvaardigen, de ondernemers
kunnen goedkoop geld lenen, en de werknemers en managers zijn verlost
van de drukkende winstsijfers.
Sociale
Onzekerheid
Een
derde kwaad
in
ons huidig
samenlevingsmodel is onze
verplichte
sociale zekerheid, zo stelt De Vliegere provokatief. Solidariteit kan
alleen bestaan tussen gelijken die vrijwillig samenspannen voor een
gedeeld belang. Elke staatkundig georganiseerde solidariteit
is een
schim die voor om het even welke politieke ingreep kan worden
ingeroepen en dus een wapen in de handen van de machthebber is.
Gedwongen solidariteit miskent de principes waarop de beschaafde omgang
onder burgers is gebaseerd. Want elke verplichting is paternalisme, en
elk paternalisme over een volwassen medemens is verwerpelijk omdat het
de ander als evenwaardig persoon ontkent en bovendien geen eindpunt
heeft. Bovendien remt deze sociale zekerheid
op zijn beurt een gezonde
ekonomie af, aangezien opnieuw tot inflatie overgegaan wordt om de
uitkeringen tijdelijk te behouden en het volk te paaien. Bovendien
belemmert de berusting in een zeker minimumloon de inventiviteit en de
volhardendheid in nieuwe, risikovolle projekten. De Vlieghere gaat er
immers van uit dat er altijd gaten in de markt zijn en dat dit
pionierswerk inherent is aan de menselijke beschaving. Dus konkludeert
hij dat wie sociale ongelijkheid wil kompenseren, de voedingsbodem zal
aantasten van de rijkdom die men wil herverdelen. Te weinig te verdelen
rijkdom doet onenigheid en frustratie ontstaan en draagt in zich de
kiemen van kreten als "Eigen Volk Eerst".
Spelen
En
dat brengt
ons dichter bij Hitler en zijn nazi's. Martin De
Vlieghere toont aan dat de "rise
and fall" van het Nazi-rijk volledig
te verklaren is uit het feit dat de nazi's, precies omdat ze niet
terugschrokken voor de totalitaristische konsekwenties, de teorie van
Keynes radikaal toegepast hebben. Wie zich niets aantrekt van de echte
waarde van geld, kan onuitputtelijk geld bijmaken en zijn bevolking de
illusie van rijkdom geven. Wie zich niets van rendabiliteit aantrekt,
kan zijn burgers werkzekerheid geven, vaak in de wapenindusrtrie. Na de illusie volgt echter de
uitvergrote depressie. Om dit te
voorkomen moest Hitler gebiedsuitbreiding, Lebensraum, bekomen, om ook
daar inflatoir de ekonomie leeg te zuigen, en moest hij beroep doen op
dwangarbeiders; 'Untermenschen', die produceren zonder te konsumeren.
Martin De Vlieghere weet zeker dat, als de nazi's de oorlog gewonnen
zouden hebben, de wereld zou veranderd zijn in een slavenkamp, maar ook
dan zou de keynesiaanse ekonomie die zij realiseerden onvermijdelijk
imploderen. Wat de auteur met dit boek wil
aantonen, is dat ekstreem-rechts en het
Führerprinzip in onze systemen ingebakken zit. Onze gematigde, en
wellicht goedmenende politici dienen de keynesiaanse
drug mondjesmaat
toe, tot de toestand zo vergevorderd is, en de metodes zo gewoon, dat
de meerderheid van de publieke opinie voor de overdosis kiest. Het
nazi-regime was een kordaat krisismanager en de nazi's waren de sociale
politici bij uitstek, maar niet voor iedereen! Al wie kiest voor
werkgelegenheid eerst - en winst later - komt in een afhellend steegje
terecht, met een Hitler als mogelijk ekstreem eindpunt. Het grootste
gevaar is de betutteling, het paternalisme van
ondeskundigen, met andermans geld en onder druk gezet door tal van
belangengroepen. De Vlieghere is formeel: "Zolang de 'respektabele'
meerderheid staatsinterventie predikt, is ekstreem-rechts in opmars.
Wie dus front wil vormen tegen ekstreem-rechts zal uiteindelijk de moed
moeten opbrengen om de meerderheid ervan te overtuigen dat ekonomische
en sociale problemen niet met politiek kunnen worden opgelost."
Migranten
Eindelijk
een
konkrete invulling van de
dooddoener uit de
anarcho-punkbeweging. Het alternatief blijft jammer genoeg onuitgewerkt
in een teoretisch tegenbeeld steken. De Vlieghere ziet de oplossing in
de volledige autonomie van elke volwassene. Het tipisch menselijk
winststreven zal ervoor zorgen dat de produktiemiddelen, voortdurend
wisselend, maar naar vermogen optimaal ingezet zullen worden. De hele gemeenschap, migranten
inklusief, zal daar beter bij
varen.
"Demokratie mag dan de beste heerschappijvorm zijn, nog beter is het om
helemaal geen heerschappij te hebben. Heerschappij is een anachronisme
en een gevaarlijk spelbreker in een samenleving die zo komplex is dat
ieder individu autonoom moet kunnen reageren op de unieke en eenmalige
informatie op zijn terrein." Iedereen moet instaan voor zijn eigen
financiën en niemand mag verplicht worden een deel daarvan af te
staan om ongelijkheden weg te werken. De totaal vrije markt met al zijn
voor- en nadelen dus. De konkrete utopie zelf blijft onbeschreven. De chaos van het recht van de
sterkste, slimste, beste? Uitgaande
van
de fundamentele goedheid van de mens zou dit nog iets kunnen betekenen,
maar zoveel eeuwen geschiedenis en teologie hebben ons reeds beter
geleerd. Misschien komt in een geheel vrije, ondernemende wereld het
ekstreem-rechtse gevaar niet op politieke manier tot uiting, maar puur
ekonomisch, in wereldsturende multinationals. Zo veel verschil met de
huidige stand van zaken is dat nu ook weer niet. Akkoord,
waarschijnlijk zal heel wat van de middelen iets efficiënter
ingezet worden en de totale rijkdom vergroten, maar of die dan ook
beter verspreid zal zijn is nog de vraag! Dat het huidige systeem aan sifilis lijdt
is duidelijk, en - volgens De
Vlieghere - bewezen, maar waarschijnlijk zal een ander systeem niet
meer zijn dan een nieuwe testcase, gedoemd om aan dezelfde ziekte
tenonder te gaan? Worden we nu gestraft omdat de rijken moesten delen
met de armen? Is het probleem eigenlijk niet vooral dat de mens altijd
verplicht moet worden om op grote schaal, buiten familie- en
vriendenkring, iets 'goeds' te doen? Of is het probleem juist die grote
schaal? De Vlieghere ontsluiert de huidige
samenleving en haalt Keynes van zijn
sokkel. En wie het boek leest zal begeesterd worden door zijn logisch
denkwerk. Maar is het met De Vlieghere's boek niet net zoals bij
Keynes' ekonomische teorie: in praktijk onbruikbaar? Hoe het ook zij;
dit boek stemt tot nadenken. En den boer, hij ploegt voort!
Tom Luyckx
printervriendelijke
versie hier Het
boek van Martin De Vlieghere "Wij verkiezen een Führer. De
Ekonomische Oorzaken van Racisme en Oorlog in de Twintigste Eeuw" is
uitgegeven door Van Halewijck
ISBN 90 5617 054 6
In dit exclusief
vimeo-interview van Luc Van Braekel zoekt Martin De
Vliegere naar fundamentele
oorzaken en remedies voor de crisis.
Hij doorbreekt de Keynesiaanse consensus en verdedigt onder meer deze
non-conformistisiche stellingen:
► Dat deze
financiële crisis
niet de crisis is van het kapitalisme maar van het
staats interventionisme
► Dat de
overmatige
groei van de
geldhoeveelheid de
belangrijkste oorzaak is van de financiële crisis.
► Dat een
muntstelsel
slechts duurzaam kan zijn bij een stabiele geldhoeveelheid
► Dat deflatie
helemaal
niet slecht is of de groei remt, maar juist omgekeerd de reële
koopkracht verhoogt.
► Dat Gresham's
wet
onder "free banking" omgekeerd werkt als
in onder een 'legal tender' systeem
► Dat het
repartitie-pensioenstelsel
archaïsch is omdat het neerkomt op uitbuiting van onze kinderen
► Dat de Staat de
plaats
heeft
ingenomen
van God.
► Dat sturing door overheden van
economie en innovatie contraproductief werk en vooruitgang afremt.
► Dat modern
lijkende
milieusubsidies al even erge verkwistingen zijn is als onze
archaïsche
ijzerweg.
► Dat vrouwen wel
en
mannen (nog)
niet
geëmancipeerd zijn.
► Dat Joe
the Plumber's demotivatie vooral ligt in overregulering
en
in de excessieve belastingsdruk.
► Dat niet
vraagstimulering maar besparingen
de
enige uitweg
zijn
uit de crisis.
WorkForAll
is een onafhankelijke en pluralistische denktank. We onderzoeken
sociale modellen en structuren op hun efficiëntie in de realisatie
van
sociale objectieven. Los van ideologie onderzoeken we het succes van
beleidstypes in hun realisatie van werkgelegenheid, welvaart,
solidariteit en individuele vrijheid.
The Path To
Sustainable Growth
Lessons
From
20 Years Growth Differentials In Europe Martin De Vlieghere and Paul Vreymans
Samenvatting: Terwijl de rest van de wereld floreert als
zelden voorheen, hinkt de Europese economie hopeloos achterop. Europa's
hoge
productiviteit, technologisch niveau, kennis en uitzonderlijke
arbeidsethiek halen niks uit. De groei is ook merkwaardig verschillend:
Frankrijk, Duitsland en Italië stagneren net als de
scandinavische landen Denemarken, Zweden en Finland. Allen wonnen
minder dan 44% voorspoed in de laatste 20 jaar. Ierland groeide 4 keer
sneller, en werd met 169% welvaartsdgroei in diezelfde 20 jaar het
tweede welvarendste land van Europa, en slaagde erin banen te
creëren
voor allen.
Buitensporige overheidsinmenging is de hoofdoorzaak van Europa's
zwakke prestaties. De overmaatse publieke sector is in laagpoductief,
en doet de volledige productiviteitswinsten van de
Privé-sector ondanks diens uitzonderlijke prestaties volledig te
niet.
Europa kan zijn sociaal-economische prestaties verbeteren
door de Ierse succesformules over te nemen: Inkrimping van de
overheidsuitgaven, terugschroeven van de bureaucratie en verschuiving
van de belastingsdruk van inkomen op consumptie.
Dit boek beschrijft
waarom de Lissabon-Agenda, decennia lang Keynesiaanse
vraagstimulering en inflatoire monetaire politiek hebben gefaald. Het
boek ontwikkelt een alternatief en haalbare aanbodstrategie en
doeltreffende methodes voor een menselijk en financieel duurzame groei.
Dit boek leest
als een stap-voor-stap handleiding voor economische herstel. Het is een
data-referentie voor studenten en politici met interesse voor groei,
sociale zekerheid, en sociale modellen. Het is een klassieker voor
economisten die bezorgd zijn over de buitensporige overheid, over de
lage
productiviteit in de openbare sector, en voor ouders die zich zorgen
maken om hun dealende levensstandaard en om de toekomst van hun
kinderen.
Laten we even de
redenering van de auteur
volgen. Bij een falende
ekonomie, zo heeft Keynes ons geleerd, moet de overheid de markt
stimuleren door er extra geld in te pompen. Ook een verlieslatend
bedrijf kan 'gered' worden door werkgelegenheid. Of wil de overheid
weer duizend werknemers op straat zetten? Op die manier kiest men
echter eerst voor werkgelegenheid en pas in tweede instantie voor
winst. Maar die noodzakelijke winst komt er niet, aangezien het bedrijf
verlieslatend blijft. En ondertussen zijn de produktiemiddelen die in
dit zinkend schip gepompt worden, niet inzetbaar in een nieuwe, op
nieuwe behoeften inspelende sektor. 
Dat het huidige systeem aan sifilis lijdt
is duidelijk, en - volgens De
Vlieghere - bewezen, maar waarschijnlijk zal een ander systeem niet
meer zijn dan een nieuwe testcase, gedoemd om aan dezelfde ziekte
tenonder te gaan? Worden we nu gestraft omdat de rijken moesten delen
met de armen? Is het probleem eigenlijk niet vooral dat de mens altijd
verplicht moet worden om op grote schaal, buiten familie- en
vriendenkring, iets 'goeds' te doen? Of is het probleem juist die grote
schaal?
