Big Government leads to
Serfdom an
d Poverty

      ►  English Newsletter  
        Nederlandstalige Nieuwsbrief
        French, Italian and other languages 
        Statistics portal - Data from around the Globe
        Freedom Video Library: Economics made easy
        Library - Books, Links, Free Market Institutes, Downloads

   Mission Statement
 
The WebThis Site


24-10-2006

The best Social
Program
is a Job
( Ronald Reagan )
news home news contact
francais English
EU: Is Europa's sociale zekerheid nog betaalbaar na 2010 ?
  Iers groeimodel best voorbereid op Vergrijzing en Globalisering.
De wereldeconomie is de laatste dertig jaar nooit zo sterk gegroeid als in 2004, namelijk met ongeveer 5 pct. China's en Indie's groei zijn fenomenaal. De VS en Japan zetten hun heropstanding verder.

Intussen glijdt Europa af naar stagnatie, mogelijks zelfs recessie. De zwakke groei zet Europa's sociaal stelsel onder toenemende druk. Europa's demotiverend fiscaal stelsel is de fundamentele oorzaak. De globale belastigdruk ligt in Europa 15% hoger dan de VS en Japan, en 9% hoger dan het OESO gemiddelde. Dit overheidsbeslag werkt demotiverend, en leidt de onontbeerlijke werkmiddelen af van de private sector naar een steeds inefficienter wordend overheidapparaat.

 
Toch kent ook Europa enkele merkwaardige uitzonderingen: Luxemburg, Portugal en Ierland. Vooral Ierland kende een ware welvaartsexplosie met een gemiddelde groei van 5,6% in de laatste 20 jaar, en dankt zijn succes aan zijn afwijkend belastingsstelsel. Ierland's FAIR-TAX stelsel kent een significant lagere globale belastingsdruk en een evenwichtige verdeling van de fiscaliteit over directe en indirecte belastingen. Ierland toont aan dat hun alternatief model leidt tot economisch en sociaal succes. Het Iers model is realistisch en ook in Belgie toepasbaar. Waar wacht men op ? 

Luc Van braeckel interviewt Workforall

over hun opmerkelijk onderzoek.

Jullie hebben onderzoek verricht naar de oorzaken van de welvaartsverschillen in Europa. Hoe zijn julie daartoe gekomen? 

Aanleiding was de vaststelling van de opmerkelijke groeiverschillen in reëel welvaartspeil tussen de Europese landen; We hadden vastgesteld dat Denemarken In 18 jaar tijd (1984-2002) een reële welvaartsgroei van amper 35% realiseerde, en ook België zeer matig scoorde met een groei van nauwelijks 42% in 18 jaar.  

Ierland daarentegen zag over dezelfde periode zijn reële welvaart stijgen met niet minder dan 167%. Ierland evolueerde zo in amper een halve generatie tijd van het tweede armste tot het op één na welvarendste land van Europa (na Luxemburg). Gelijkaardige groeiverschillen vonden we ook in de jobcreatie terug. Onze vraag was waaraan deze merkwaardige groeiverschillen te danken zijn. We vroegen ons af of België wellicht -mits gepaste economische beleid- de economische en sociale prestaties kon evenaren van landen als Ierland of Luxemburg.

Waarop is dat onderzoek gebaseerd?  
  
Een aantal factoren die de welvaartsgroei bepalen zijn bekend uit de economische literatuur. Zo weet men al langer dat er een negatief verband bestaat tussen belastingsdruk en welvaartsgroei. Gwartney en ook Laffer en Armey hebben daarover baanbrekend onderzoek verricht.



Gwartney onderzocht de oorzaken van de verschillen in welvaartsgroei tussen de OESO-landen over een lange periode van 1960 tot 1996. Hij stelt vast dat In landen en periodes waar het overheidsbeslag kleiner was dan 25% van het BNP de welvaart jaarlijks gemiddeld met 6,6% toenam. Landen waar het overheidsbeslag op de welvaart méér dan 60% bedroeg realiseerden een welvaartsgroei van 1,6%. Met zijn studie toont hij andermaal het negatief verband tussen overheidsbestedingen -en dus onrechtstreeks ook de belastingsdruk- en de welvaartsgroei aan.
Dit verband blijkt ook evident uit het spreidingsdiagram tussen groei en de omvang van de overheid in de EU-landen.

Een nog sterker negatief verband ziet men op het spreidingsdiagram tussen welvaartsgroei en loonbelasting: hoe hoger de belastingsdruk hoe lager de groei.



Maar er spelen toch nog andere factoren die de welvaartsgroei bepalen dan alleen maar de belastingsdruk?


Ja natuurlijk! Onze werkgroep heeft op dezelfde manier niet minder dan 25 mogelijke oorzaken van groeiverschillen onderzocht. Zo onder meer de invloed van  de leeftijdsstructuur, het opleidingsniveau, de inflatie, de jaarlijkse werkuren, de consumptiequote, de intrestvoeten, de verhouding tussen directe en indirecte belastingen, de omvang van het overheidstekort, de invloed van de toetreding tot de EU enz, enz...

Al die gegevens zijn bekend bij de OESO, en werden verwerkt in een omvattend meervoudig regressiemodel, waarin vertragingseffecten van nul tot vier jaar werden verrekend.  

Meervoudige regressie is de wetenschappelijke methode om de invloed van veel simultaan spelende factoren te bepalen. Deze techniek laat toe met mathematische precisie het effect en het relatief belang van veel simultaan spelende factoren elk afzonderlijk te berekenen. Met dezelfde techniek onderzoekt de medische wetenschap of leefgewoonten of voedingsgewoonten invloed hebben op onze gezondheid, levensverwachting of ziekteverschijnselen. Op onze website kan men de resultaten van dit onderzoek nagaan. http://www.workfo...   

Met ons onderzoek vonden we een verklaring voor 93% van de Europese groeiverschillen. De bijzonderste conclusie uit dit onderzoek is dat twee hoofdoorzaken aan de basis liggen van zwakke groeiprestaties. Een excessief overheidsbeslag enerzijds en een demotiverende belastingstructuur, met zware lasten op arbeid, inkomen en winst anderzijds. Deze twee beleidsfactoren bleken veruit de belangrijkste van de 25 onderzochte oorzaken die de welvaartsgroei bepalen.

Zo levert een vermindering het overheidsbeslag met 1% al gauw een bijkomende jaarlijkse welvaartsgroei van 0,6%.  De resultaten van ons onderzoek worden trouwens in grote lijnen bevestigd in een studie van het IMF van Juli 2004. Het IMF gebruikt hierbij de identieke onderzoeksmethode, maar onderzocht een andere landengroep over een andere periode. 
http://www.fma.gv...

Uit de cijfers blijkt ook dat "deficit spending" en renteverlaging geen enkele positieve bijdrage levert tot de economische groei. Dit in tegenstelling tot wat de "believers" in Keynesiaans beleid nog altijd mogen beweren.





Dat abstrakte cijferwerk zegt de burger natuurlijk niet veel...  
  
Nochtans is dat de geijkte wetenschappelijke methode om zo'n vraagstuk aan te pakken. Jammer genoeg kun je de resultaten daarvan niet grafisch illustreren terwijl grafieken juist wel tot de verbeelding spreken.  

We hebben daarom ook twee landen vergeleken die een totaal tegengesteld economisch beleid voerden. Ierland dat sedert 1985 een expansief productie stimulerend beleid van belastingsverlaging voerde, en België dat bleef volharden in een politiek beleid met hoge belastingdruk en een krimpscenario volgde met allerhande besparingen die onze burgers maar al te goed kennen.  

In 1985 stond Ierland er slechter voor dan België: uit de hand gelopen begrotingstekorten, zwakke groeiprestaties, een welvaart die slechts 65% bedroeg van de onze en een werkeloosheidcijfer dat met 17% veel hoger lag dan het Belgische met 10%. Beide landen voerden tot 1985 een gelijkaardig Keynesiaans beleid en lieten de overheidsuitgaven ontsporen. Daarbij werd in België in 1983 de psychologische kaap van 50% van het BNP overschreden. Dit ging gepaard met een continue stijging van de belastingsdruk, staatschuld, en niet altijd even productieve overheidsbestedingen. De negatieve spiraal was geboren. Op de grafieken ziet men dat Ierland's overheidsbestedingen tot 1980 ongeveer gelijk tred hielden met de Belgische, en de groeiprestaties van beide landen ook parallel verliepen. 

Ierland gooide evenwel in 1985 het roer radicaal om. Het verlaagde drastisch de belastingsdruk, schrapte alle overbodige overheidsuitgaven en verminderde zo in drie jaar tijd het overheidsbeslag met niet minder dan 20%. Ierland gaf zo de start tot een periode van explosieve welvaartsgroei van gemiddeld 5,6% in de periode 1985 tot 2002. Dit is zowat het driedubbele groeiritme van België.  

België koos voor een totaal ander beleidstype. België verlaagde de belastingsdruk nauwelijks, maar probeerde met allerlei micro-maatregeltjes om de economie te stimuleren. Zelfs onder gunstigste conjuncturele omstandigheden bleven de overheidsbestedingen hangen boven de 50% van het BNP. Onder dit beleidstype bleef onze groei stagneren rond de 1,9%. In 2003 legde de Belgische overheid nog altijd beslag op 51,4% van het BNP terwijl de Ierse Overheid zijn bestedingen had teruggedrongen tot 35,2% van het BNP.  

Daarmee is de Belgische overheid op vandaag 46% groter dan de Ierse, en zijn de verschillen in groeiprestaties navenant. Alhoewel de Ierse welvaart in 1970 nauwelijks de helft bedroeg van de onze, is ze vandaag beduidend groter. Als gevolg van de welvaartsgroei beschikt de Ierse overheid op vandaag over een zeer ruime beleidsmarge voor allerhande sociale, culturele en milieu-initiatieven.





Maar de Ierse welvaartsgroei laat zich nog het best voelen in de geldbeurs van zijn burgers. De toename van het BNP/hoofd met 167% met daarbovenop een belastingsverlaging met één derde betekent in realiteit een vermenigvuldiging van het besteedbaar inkomen met een factor 3,5 in 17 jaar. Kan U zich voorstellen wat dat betekent?  

Die welvaartsexplosie ziet men ook als men Ierland bezoekt; men merkt het ongeëvenaard optimisme. Rond Dublin staat een woud van torenkranen, overal nieuwe huizen, de nieuwste auto's, moderne fabrieken en burelen. Dat ziet men ook in de sanering van volksbuurten, en in de zorg die ze besteden aan het milieu. Het welzijn merkt men ook in de afwezigheid van criminaliteit en aan de onafgesloten autoportieren. Men leest ook geluksgevoel in de ogen van mensen, in het geboortecijfer, en in de welzijns-ranking waar Ierland nu is opgeklommen tot het aangenaamste land ter wereld.

Overname van onze teksten en illustraties is gaarne toegestaan. Wil de bron vermelden aub