Staatsbudget

Big Government leads to
Serfdom an
d Poverty


Library    Video Library    Audio Library    Links
 

the webthis site

30 sept 2009

 

More Government
means more Rules;

more Rules means
less Freedom;

less Freedom means
less prosperity &
poor
quality of life
news media
news home contact
Don't  forget to

.
.
Sociale en Economische Gevolgen van de Budgettaire Ramp
di rupoBelgische politici lijken de ernst van de budgettaire ramp nog steeds niet te snappen. Di Rupo blijft zich verzetten tegen besparingen onder het devies dat hij de “huidige generatie niet wil opofferen voor die van onze kinderen”. Nog altijd betwisten socialisten structurele oplossingen voor de Waalse inefficiëntie, de graaicultuur in de intercommunales, de wijdverspreide corruptie en voor het veel te luxueus “sociaal” hangnet. Di Rupo’s commentaar klonk dan ook als een oorlogsverklaring in de oren van de jongere generatie.
 
Maar ook Luc Coene van de Nationale Bank lacht de budgettaire problemen nog weg met het populisme dat een land toch niet failliet kan gaan omdat het altijd belastingen kan heffen. Zelfs de ernstige Marianne Thijssen (CD&V) onderschat de hoogdringendheid voor de budgettaire sanering. In een radio-interview noemde zij de besparingseisen van de CD&V en VLD- jongeren dan wel terecht, maar vond ze momenteel niet opportuun.

Fiscale draagkracht overschreden

Verantwoordelijke beleidslui zouden beter moeten weten. Met name dat Staten wel degelijk kunnen falen  en dat we verkwistingen beter vandaag nog stoppen dan morgen. Welke kromme redeneringen Keynesiaanse professoren daarover ook mogen verzinnen.

Feit is dat het Belgisch overheidsbeslag volgens de laatste OESO raming nu al 53,9% bedraagt en volgend jaar 55,2%.  Vanaf 2012 komt de vergrijzing de budgettaire nood nog aandikken met 6 à 8%, terwijl ons overheidsbeslag de limieten van de fiscale draagkracht nu al heeft overschreden.

Een overheidsbeslag van 55% op de vrucht van ons aller arbeid betekent niet alleen maar een moreel onrecht. Van groter economisch belang is dat bij zo’n hoge belastingsdruk, belastingsverhogingen als gevolg van de Laffer-effecten steevast leiden tot lagere belastingsontvangsten, met als gevolg dat de staat en dus de pensioenen, gezondheidszorg en ambtenarenwedden zeer binnenkort onfinancierbaar worden. Immers sedert we onze monetaire politiek aan de ECB hebben toevertrouwd, kan onze overheid ook niet meer zelf het nodige geld bijeendrukken, terwijl nieuwe staatsleningen de krapte op onze geldmarkt nog zouden aanscherpen en onze staatsschuld stilaan in de vuurlijn brengen voor een lagere rating. Dat alles met al de gekende risico’s van dien op stijgende rentelasten en een nieuwe rentesneeuwbal. De economen Laffer en Armey hebben jaren geleden al voor die fiscale val gewaarschuwd.

Laffer-effecten

Het Belgisch fiscaal stelsel is gekenmerkt door een zeer progressieve belastingsschaal en een laag aandeel consumptiebelastingen. België haalt slechts 28,8% van zijn belastingsopbrengsten uit consumptie. Dit is kleinste aandeel van Europa en maakt ons belastingstelsel niet alleen tot het minst milieuvriendelijke maar vooral ook tot het meest demotiverende.

Consumptiebelastingen-belgie
Bron: Europese Comissie

Door de nefaste combinatie van het zwaar overheidsbeslag van 55% en de zeer demotiverende belastingsstructuur zijn onze marginale aanslagvoeten arbeidsontradend zwaar geworden. Zeker in Vlaanderen, waar de gemiddelde belastingopbrengst per inwoner nog 9,1% boven het rijksgemiddelde ligt. Zelfs modale tweeverdieners zitten al vlug aan het arbeidsontradend marginaal tarief waarbij de netto opbrengst van elke extra inzet negatief wordt. A fortiori als men alle arbeidskosten meerekent en de talloze degressieve sociale tegemoetkomingen zoals we die kennen in de kinderopvang, bij studiebeurzen, sociale woningen, sociale leningen, renovatiepremies enz.

belastingen-wallonie-vlaanderen

Bron:  Socio-Economische Balans van Vlaanderen - 2007  pag. 60)
(Yves Leterme, EX-Minister-president)

Zo'n sociaal model met negatieve incentives kan maar korte tijd overeind blijven. Al snel krijgen  veelverdieners de absurditeit van het systeem in de gaten en na verloop van tijd ontdekt zelfs Jan Modaal de vele financiële nadelen die vasthangen aan zijn productieve inzet. Wanneer ook de meest plichtsgetrouwe gezinnen zich realiseren dat twee banen in één gezin nauwelijks loont, of dat zij zich geen dubbele loopbaan meer kunnen veroorloven gaan ook zij hun productieve terugschroeven. Begin der jaren 90 heeft de “sociale modelstaat” Zweden dit scenario al eens meegemaakt. In korte tijd is hun economie toen ingestort, en zijn ze teruggevallen van de vierde welvarendste natie ter wereld tot rang 17 met alle sociale gevolgen van dien.

Onwerkzame Verschuivingen

Ook verschuivingen van de belastingsdruk binnen de directe belastingen zoals syndicaten die eisen halen bij een overheidsbeslag van meer dan 50% niets meer uit. Het maakt voor de productieve burger (loontrekkende zowel als zelfstandige) niet uit of hij belasting betaalt op zijn bruto beroepsinkomen dan wel op het netto spaarsaldo dat hij daarvan overhoudt. Integendeel; huur- en spaarbelastingen maken de werkloosheidsval alleen maar dieper omdat ze specifiek de marginale fractie van het inkomen treffen: de fractie die overblijft nadat al de gezinslasten zijn betaald. Zo lang de globale directe belastingsdruk niet daalt zijn de stimulansen niet hersteld.

Gezinnen ervaren belastingen op vermogen dat al de loodzware Belgische loon- of winstbelasting heeft ondergaan en door jarenlange inflatie is aangevreten trouwens ook als een hoogst onrechtvaardige dubbelbelasting. Die is vooral pijnlijk voor modale werknemers en zelfstandigen, voor wie vermogensinkomsten een onmisbaar supplement zijn ter aanvulling van hun veel te klein pensioen.

pensioenen-ambtenaren-zelfstandigen

De perverse combinatie van verplichte solidaire bijdragen tot ons collectief sociaal stelsel met de uiterst ongelijke pensioenrechten heeft ons pensioenstelsel al erg onbillijk gemaakt. De afroming van vermogensinkomsten zou die onbillijkheid nog aanscherpen en dreigt straks Belgie's hardwerkende middenklasse  van werknemers en zelfstandigen in de armoede dreigt te storten.

Vermogensbelastingen dreigen bovendien het precaire evenwicht op de huur- en kapitaalmarkten te verstoren. Nu al kampen we met een chronische krapte op de markt van huurwoningen terwijl de jarenlange negatieve reële rente de spaarzin al dusdanig heeft aangetast dat binnenlandse financiering van onze bedrijven in het gedrang komt. De structurele uitverkoop aan buitenlandse groepen van Belgische sterbedrijven (QuickStep, Alpro...) en zelfs strategische sectoren  (Electrabel, Fortis...)  is daarvan het meest alarmerende symptoom. Maar ook het feit dat 56% van onze staatsobligaties nu al in buitenlandse handen zijn is allerminst geruststellend.

 


Ont
vetten, Saneren, en Dereguleren.

Er blijft maar één structurele oplossing voor onze hopeloze budgettaire situatie: de staat radicaal ontvetten en zo snel mogelijk van ballast ontdoen. Net zoals een bedrijf in moeilijkheden zijn verlieslatende afdelingen vroeg of laat moet sluiten of afstoten, zal ook onze hooginefficiënte NV België zijn overbodige structuren moeten ontmantelen. 

De efficiëntie van de Belgische publieke sector is de derde laagste van de OESO. Zwitserland is in alle opzichten vergelijkbaar is met België; zowel naar grootte, bevolkingsaantal, verscheidenheid van de bevolking en de graad van ontwikkeling.  Niettegenstaande die grote gelijkenis is de Zwitserse publieke sector drie maal zo efficiënt en slagen Zwitserse overheden erin een hoogperformant sociaal stelsel in stand te houden met één derde van de werkingskosten en veel minder ambtenaren. Zwitserland dankt zijn hoge efficiëntie vooral aan zijn eenvoudige bestuursstructuur en de consequente decentralisatie van quasi alle bevoegdheden in de kantons.


Bron: European Central Bank  WP 242 : Public Sector Efficiency: An International Comparison”


Wil ook Vlaanderen zijn welvaartstaat betaalbaar houden en duurzaam in stand houden dan zullen ook wij de werkingskosten moeten drukken, onze bestuursstructuren stroomlijnen, overbodige bestuursniveau's ontmantelen en vooral ook alle publieke “diensten” die meer kosten dan de toegevoegde waarde die ze genereren moeten afschaffen of grondig saneren .

In de omschakeling op “survival mode” kunnen we geen taboes meer uit de weg gaan en zullen we het onontbeerlijke van misbare moeten scheiden. Hebben we in het overvolle medialandschap echt nog geldverslindende staatsradio en staats-TV nodig? Of een driedubbele Vlaamse, Waalse en Belgische vertegenwoordiging in het buitenland?  Is die 19e eeuwse ijzerweg met een reële kilometerkost van een Bentley nog wel een vervoermiddel van onze tijd?  Zijn ziekenfondsen en syndicaten niet veel te dure en door de technologie totaal achterhaalde doorgeefluiken voor ziekte- en werkeloosheids- uitkeringen?

Maar ook de strijd tegen corruptie, normvervaging, sociale misbruiken en willekeurige subsidies kan nog miljarden besparingen opleveren. Er is geen tijd meer voor geklungel in de marge, en al evenmin om de overbodige paperassen te digitaliseren. We moeten de bureaucratie en publieke betutteling niet efficiënter maken, maar integendeel structureel uitroeien. We moeten dereguleren en privatiseren zo niet gaan we Zimbabwe achterna.

Vlaamse Betuttelingsdrang  Afbouwen

Ook het Vlaams niveau kan niet ontsnappen aan de noodzakelijke deregulering. De recente wildgroei van het ambtenarenbestand en de overtollige bureaucratie situeert zich immers vooral bij gemeenten en gewesten. Het “Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen” is zo’n frappant voorbeeld van bureaucratische inmenging die Vlaanderen veel meer schade heeft berokkend dan voordeel.

De gigantische werkingskost van die mega administratie betekent niet alleen een zware belasting voor de gemeentelijke budgetten. De centrale planning en veel te restrictieve zonering heeft vooral een artificieel tekort aan bouw- en industriegrond georchestreerd met als gevolg dat de Vlaamse bouwgrond nu al driemaal zo duur is als de Waalse.

Gemiddelde Bouwgrondprijzen in België ( €/m²)

W.Vlaanderen

143,05

Luik

39,69

O.Vlaanderen

147,89

Henegouwen

42,45

Antwerpen

148,4

Namen

41,17

Limburg

111,59

Luxemburg

31,98

Vlaams Brabant

174,38

Waals Brabant

78,22

Vlaanderen 145,06 Wallonië 46,7
Bron: Trends

Vlaanderen kan morgen op eigen initiatief dit kunstmatig bouwgrondtekort ongedaan maken, bouwgrond weer betaalbaar maken en meteen de bouwsector de “boost” geven die zo dringend nodig is. Jonge gezinnen nu nog opzadelen met veel te hoge bouwgrondprijzen bovenop de quasi onaflosbare staatschuld van 100% van het BBP en ongedekte pensioenverplichtingen van zo’n 300% betekent een ondraagbare aanslag op hun budget. Deze generatie jongeren moet nu al opdraaien voor het gros van de vergrijzing. Ze zal elk beetje hulp daarbij hard nodig hebben. Willen Vlamingen hun productieve generatie alsnog in het land houden dan zal Vlaanderen zijn dure betuttelingdrang en zijn contraproductieve bureaucratie moeten afbouwen . Als politici niet bereid zijn die sanering ordentelijk te organiseren, zal geldgebrek hen uiteindelijk daartoe dwingen, mogelijks in de grootst denkbare chaos.

Paul Vreymans

vlaamse betutteling

Verwante essays :


Verwante Nieuwsberichten :

3 October 2009
  Regering Verhoogt Roerende Voorheffing tot 25% 
De regering kiest voor allerslechtste optie en verhoogt de directe belastingen
midden een economische crisis. Dit is het slechtste wat ons land kan overkomen.
De maatregel zal destructieve gevolgen hebben voor de koopkracht
en groeivooruitzichten.  Zelfs Keynes was het daarover eens.

3 October 2009
resultaten op 07.10.2009  16:46


Aansluitend debat op   In Flanders Fields


.
.
Meest gelezen essays
Media



  






Is Belasting nu Diefstal of niet?
belasting is diefstal
Een opmerkelijk debat ten gronde tussen
Prof. L.Stevens en Toine Manders
  
Alleen de Staat en de Maffia gebruiken dwang
en zelfs dreiging met geweld om zich voor hun "diensten" te laten betalen. De overheid
verdedigt haar dwang met het excuus
dat burgers niet bereid zijn tot vrijwillige bijdrage
voor de collectieve voorzieningen:
voor wegen, voor onderwijs en politie...  

Dat is een drogreden: de private sector slaagt  er immers wél in de financiering van collectieve voorzieningen rond te krijgen zónder dwang of geweld. Neem het voorbeeld van shopping centra.
Daar  zijn de collectieve voorzieningen privaat gerealiseerd in vrijwillige samenwerking.

Straten, parkings en beveiliging zijn privaat gefinancierd zonder dwang noch overheid.
De kwaliteit van de voorzieningen is er zelfs
veel beter dan de publieke diensten van de stad:
Gratis parking, keurige toiletten, airco op straten en pleintjes... Comfort dus in plaats van stadsstoepen
met valkuilen, hondenpoep en parkeerboetes.

Ook de drogreden van "Free riding" (niet-kopers, wandelaars die meegenieten zonder enige tegenprestatie) vormt er geen enkel probleem. 

Op dezelfde basis van vrijwilligheid  kunnen privéverzekeringen even goed de sociale zekerheid  organiseren.  Dwang is alleen nodig als men aan klanten totaal ongewenste diensten wil aansmeren
of iets wil verkopen tegen een veel te hoge prijs.


Dwang is dus (vrijwel altijd vermijdbare)

initiatie van geweld. Belastingen staan daarom
op hetzelfde moreel niveau als diefstal.

"Wie dwang gebruikt is schuldig aan moedwillig geweld. Dwang is inhumaan."
Mahatma Gandhi

  







In dit exclusief vimeo-interview
van Luc Van Braekel

zoekt Martin De Vliegere naar fundamentele
oorzaken en remedies voor de crisis.
Hij doorbreekt de Keynesiaanse consensus en verdedigt enkele non-conformistisiche stellingen:
















RSV spoort aan tot Grondspeculatie


“Het aanbod aan nieuwe bouwgrond wordt voor het ogenblik bepaald via berekeningen door een klein aantal ambtenaren, die op geen enkele wijze verantwoording dienen af te leggen aan de bevolking.

 Eigenlijk beslissen deze ambtenaren over enkele fundamentele maatschappelijke waarden. Zoals over het feit dat sommige jonge mensen niet meer kunnen bouwen omdat het te duur geworden is en dat een aantal mensen omwille van de hoge kostprijs kleiner wonen dan ze eigenlijk voorzien hadden.

Het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen maakte het  aanbod van bouwgronden perfect voorspelbaar. Dit laat toe om alle beschikbaar aanbod speculatief op te kopen en bij groeiende krapte over de jaren heen te verkopen aan fors opgedreven prijzen. De prijzen van bestaande gebouwen stijgen gelijkmatig mee naarmate het aanbod van nieuwe gronden krapper wordt. De hele bouw- en vastgoedmarkt krijgt een speculatieve meerwaarde.

Een neveneffect van het  RSV is dan ook het feit dat alleen gemiddelde of hogere inkomens het zich nog kunnen permitteren om een huis te kopen of te bouwen. De laagste decielen zijn steeds meer aangewezen op huurwoningen.”

http://www.carldecaluwe.be/nieuwsbrief/10













 Trends

Trends publiceert op haar web-site de aktuele prijzen van bouwgrond in België. Daaruit blijkt dat  Vlaamse bouwgrond ruim drie maal(!) zo duur is als de Waalse. Dit is het rechtstreeks gevolg van het geregionaliseerd ruimtelijk beleid en het kunstmatig georchestreerd bouwgrondtekort in Vlaanderen.

Die doelbewuste bouwgrondschaarste betekent een schandalige hold-up  op de Vlaamse welvaart door
de Vlaamse politieke kaste. Onze veel te dure bouwgrond veroordeelt immers jonge gezinnen tot twee voltijdse loopbanen en 25 of 30 jaar schulddelging.

Vlaamse bouwgrondprijzen kunnen in één pennentrek tot het Waals niveau worden herleid. Het volstaat dat ook Vlaanderen voldoende verkavelingsvergunningen uitschrijft.
Maar Vlaamse politici blijven liever de Ruimtelijk regelgeving misbruiken om hun bureaucratie en intercommunale vetpotten in stand te houden.
Dat daarvoor duizenden Vlaamse gezinnen in zware problemen komen zal hen een zorg wezen.







.
Don't  forget  to

news media
news home contact

Overname is toegestaan.  Dank U voor de verwijzing naar de bron: http://workforall.net 


.