De unanieme klachten van Gemeentebesturen, VOKA , boeren , ondernemers , Kamers van Koophandel , zelfstandigen en burgers over de regelneverij en de administratieve overlast vanuit het Vlaams Gewest zijn terecht en vragen een structurele oplossing.

Gemeten naar de graad van fiscale autonomie is België is zowat het meest centralistisch bestuurd land ter wereld (IMF). De afschaffing of de beperking van provinciale bevoegdheden zoals velen bepleiten zou dit centralisme nog versterken.  Elke verzwakking van de decentrale bestuursniveaus betekent immers de facto een grotere  machtsconcentratie bij het centraal beleidsniveau. 

De weg naar responsabilisering en deugdelijk bestuur loopt integendeel via een maximale verruiming van provinciale en gemeentelijke bevoegdheden. In feite kunnen provincies zelfs volledig autonome bestuurseenheden worden. Zowel de nationale als de regionale bovenstructuur worden dan overbodig en kunnen worden opgedoekt. Wellicht kan één ervan blijven bestaan en afgeslankt tot overlegorgaan tussen soevereine provincies, met nog enkele autonome bevoegdheden zoals buitenlandse zaken, het luchtruim en het leger. De besparing op administratief personeel en bureaucratische overlast wordt dan gigantisch, en kansen op deugdelijk bestuur reëel.

Om begrijpelijke redenen lachen de politici, syndicaten en de honderdduizenden ambtenaren die de centrale bestuursniveaus bevolken zo'n een federaal model weg als zijnde een utopische fantasie. De realiteit is dat provincies zowat de optimale grootte hebben voor een deugdelijk bestuur. Niet alleen zijn ze economisch levensvatbare bestuurseenheden; onder een autonoom bestuur zijn ze voorbestemd om uit te groeien tot dynamische groeipolen.

Het Groothertogdom Luxemburg met een bevolking van slechts een halve provincie is daarvan levende bewijs. Amper 25 jaar geleden had ook Luxemburg, net als Wallonië, een overwegend zware industrie. Ook Luxemburg kreeg het alsmaar moeilijker in de globaliserende wereld. In tegenstelling tot Wallonië kon de kleine natie (zonder de bevoogding van overtollige bovenstructuren) en gedecentraliseerde industriële politiek voeren en zijn economie in snelvaart herstructureren tot een moderne dienstverleningsindustrie.

Ten gronde kan Vlaanderen’s gebrek aan deugdelijk bestuur worden herleid tot vier structurele onevenwichten: te veel bestuursniveaus,  buitensporig centralisme,
 de welvaartsvernietigende ruimtelijke planning  en de wildgroei van intercommunales die aan elke democratische controle ontsnappen.  Die vier scheefgegroeide structuren ondermijnen Vlaanderen’s competitiviteit en kunnen geen tien jaar wachten op sanering.  Bestuursstructuren zijn er ten slotte voor de mensen en niet omgekeerd.