|
|
.
|
.
|
De Terugkeer van het Utopisch Socialisme
bij de VN.
Niet het
kapitalisch Systeem is Oorzaak van de Crisis maar ons Monetair
Stelsel
Printer-vriendelijke
versie
Ons
Kapitalistisch systeem moet NIET worden omgevormd tot een Zweeds
Sociaal model zoals VN Econoom Jeffrey Sachs beweert. We hebben alleen
een
eerlijk monetair stelsel nodig. Dit zal pas billijk zijn en bijdragen
tot
optimale toewijzing van productiefactoren als de geldgroei nul is of
hoogstens wordt beperkt tot de groei van de reële economie.
Terugkeer naar de goudstandaard is daartoe een valabele
optie...
Jeffrey Sachs'
klimaatalarmisme in de aanloop naar
de klimaatconferentie van Kopenhagen is bombastisch en
bedoeld om de conferentie te laten meestappen in de
wereldwijde bureaucratie van emissierechten. Politici hebben die
CO2 certificaten omgeturnd tot een fictieve
maar wél onmisbare grondstof in productieprocessen. Politici
bepalen zowel de
mate van schaarste als de regionale toewijzing. Ze
verzwaren niet alleen de productiekosten, maar ze
vervalsen vooral de concurrentie. Productiekosten worden losgekoppeld
van de marktrealiteit, met al de
scheeftrekkingen van dien. Het VN emissiemodel is een verdoken vorm van
protectionisme dat ontwikkelingslanden meer kwaad zal doen dan goed.
Voorkennis van politieke beslissingen dreigt de globale
emissiehandel de doen
ontaarden in één grote zwendel.
|
 Jeffrey Sachs
is topeconoom bij de VN en auteur van o.m. de bestseller ' Common
Wealth "en het controversiële essay "The
Case for Bigger Government" in Time Magazine. In een interview met "De Tijd"
(17-10-09) wijt hij het ontstaan van de financiële
crisis aan het ongebreideld Amerikaans
marktkapitalisme. Hij pleit hij voor het Zweeds sociaal model als
alternatief. Zijn pleidooi is ideologisch en ontluisterend voor de
overheersende utopisch socialistische strekking aan de top van de VN.
Feit is dat het Zweeds sociaal model dat Sachs zo enthousiast promoot
niet
alleen het
grootste
overheidsbeslag heeft van de Westerse Wereld, maar ook de
zwakste
economische prestaties levert van de OESO. In 1970 was Zweden nog de
vierde welvarendste natie ter wereld. Dertig jaar later was Zweden
teruggevallen tot rang 17 met alle sociale gevolgen van dien. En dat
terwijl de VS zich steevast wist te handhaven tussen rang twee en drie.
Veel sociaal-economische wijsheid valt er in het Zweeds sociaal
Model dus niet rapen.
Monetaire
Politiek.
Sachs zwijgt ook over de rol van het monetair beleid in de huidige
crisis. Nochtans is het de buitensporige geldschepping die de
koopkracht van ons geld heeft ondermijnd. De monetaire politiek heeft
onze waardemeter en ons ruil- en
spaarmiddel grondig vervalst met fatale marktverstoring gevolg. Jaren
van artificieel lage rente zijn directe oorzaak van onze veel te lage
spaarquote en de buitensporige
schuldgraad van Amerikaanse consumenten en Europese Overheden. Niet het
kapitalistisch systeem maar goedkoop krediet is schuld aan de aan de
overconsumptie, de beurs- en immobubbles en de onevenwichtige
Amerikaanse handelsbalans. Lage rente was de fundamentele oorzaak en de
concrete aanleiding tot de crisis.
Dat rentemanipulatie massale scheeftrekkingen veroorzaakt komt omdat
rente de
cruciale factor is in alle bestedings- en investeringsbeslissingen.
Niet alleen in de keuze tussen sparen en consumeren, maar ook in de
keuze tussen kapitaalintensieve en arbeidsintensieve
productieprocessen. Te lage rente leidt al jaren tot buitensporige
investeringen in futuristische automatisering en onzinnige uitstoot van
laag gekwalificeerde arbeid uit de productieprocessen. Die massale
werkeloosheid bij laaggeschoolden keldert de globale productiviteit en
is oorzaak van de aanslepende stagflatie en onze zeer suboptimale
welvaart.
Veel te lage rente heeft ook geleid tot extreme
hefboomratio’s en onderkapitalisatie van banken, maar vooral ook
tot
het zware competitief nadeel van arbeidsintensieve KMO’s ten voordele
van de
grootindustrie. Systeembedreigende concentratie en monopolievorming
zijn het gevolg. Grootindustriële overproductie en massale
tekorten aan zorg- en dienstverleners zijn de concrete symptomen.
Nieuw
Monetair stelsel
Technologische en commerciële vooruitgang zorgen jaarlijks voor
gemiddelde productiviteitswinsten van 2 à 3%. Prijzen zouden
daarom jaarlijks met 2 à 3% moeten dalen en niet omgekeerd zoals
we
dit sinds mensenheugenis meemaken. De positieve
inflatiedoelstelling die centrale banken werldwijd hanteren
roomt systematisch de
profijten van de vooruitgang af ten gunste van bankiers, en ontfutselt
Jan Modaal jaarlijks 4 à 6% van zijn toegevoegde waarde. Die
inflatie leidt tot zware scheeftrekkingen. Het is puur bedrog omdat de
collectieve
verworvenheid van vooruitgang aan de gehele samenleving hoort, en in de
eerste plaats wie er hardst aan meewerkt. De inflatie vreet bovendien
ook nog eens de spaarreserve aan die Jan Modaal tijdens zijn
loopbaan aanlegt tot de reële koopkracht ervan nog
amper één derde bedraagt als hij zijn pensioenleeftijd
bereikt.
We hebben helemaal géén Zweeds Sociaal model nodig zoals
Sachs beweert, maar een
eerlijk monetair stelsel. Dit zal pas billijk zijn en bijdragen tot
optimale toewijzing van productiefactoren als de geldgroei nul is of
hoogstens wordt beperkt tot de groei van de reële economie.
Terugkeer naar de goudstandaard is daartoe een valabele optie.
Kyoto
en Emissierechten
Sachs behoort ook tot het kamp van “klimaatmanagers” die de zware
controverse over trendmatige opwarming van de aarde al hebben
omgedoopt tot “wereldwijde consensus” en die blijven volhouden dat
menselijke
ingrijpen die trend heeft veroorzaakt en zelfs kan omkeren. Volgens
Sachs zal
Zuid Europa straks uitdrogen en zal een massale vluchtelingenstroom op
gang komen naar het noorden. Zulk klimaatalarmisme in de aanloop naar
de klimaatconferentie van Kopenhagen volgende maand is bombastisch en
bedoeld om de conferentie te laten meestappen in de
wereldomvattende
bureaucratie van emissierechten.
Politici hebben die CO2 certificaten omgeturnd tot een fictieve
maar wél onmisbare grondstof in productieprocessen. Politici
bepalen zowel de mate van schaarste als de regionale toewijzing. Ze
verzwaren niet alleen de productiekosten, maar ze vervalsen vooral de
concurrentie. Productiekosten worden voortaan
politiek bepaald en losgekoppeld van de marktrealiteit, met al de
scheeftrekkingen van dien. Het fraudegevoelig VN emissiemodel is een
verdoken vorm van protectionisme dat ontwikkelingslanden meer kwaad zal
doen dan goed.
Omdat schaarste en toewijzing van CO2
rechten het resultaat zijn van arbitraire politieke beslissing,
dreigt voorkennis bovendien de globale
emissiehandel de doen ontaarden in één grote zwendel
met al de catastrofale gevolgen van dien. Het Sovjet debacle heeft
geleerd
tot welke
systeemvernietigende verspilling de verstoring van marktwerking leidt.
Subsidies bijvoorbeeld voor laagproductieve windmolens en zonnepanelen
in het Westen leiden tot zwaar suboptimale aanwending van schaarse
middelen wereldwijd.
Marktconform
Alternatief
Laat ons, vooraleer we hypothetische kwesties aanpakken, eerst de
reële problemen oplossen die de mensheid
bedreigen. Eén enkele waterpomp met dezelfde kostprijs als een
paar
laagproductieve zonnepanelen kan honderden Sahel vrouwen dagelijks de
kilometerlange
tocht naar de bron besparen en vele infecties voorkomen en levens
redden.
Emissiecertificaten zijn ten gronde niets anders dan een Wereldtaks op
existentieel menselijke behoeften, en daarom onverenigbaar met het mensenrecht
op ontwikkeling. Het systeem zal de Belgische belastingbetaler in
de eerste fase jaarlijks al 3 à 5 miljard € kosten; zowat de
verspilling van een “Lange
Wapper” elk jaar.
Voor zover ooit zou vaststaan dat menselijke CO2 emissies effectief het
klimaat
beïnvloeden, kunnen nationale overheden ook zonder de verkwisting
van die wereldbureaucratie bestaande taksen op fossiele brandstoffen
optrekken. Omdat consumenten maar substantieel energie besparen als die
duur wordt, is het de enige marktconforme
manier om efficiënt emissies terug te dringen. De administratieve
kost van zo’n belastingsverhoging is nul, terwijl een verschuiving van
de belastingsdruk van inkomen op vervuilende consumptie bovendien ook
nog eens de stimulansen herstelt en de economie stimuleert.
Het stelsel van emissierechten en de nieuwe Wereld Klimaat Organisatie
waar Sachs op aanstuurt zijn een gevaarlijke stap naar een
“Nieuwe Wereldorde” met een stelsel van Wereldbelastingen die het
schrikbeeld van een Wereldregering onder VN
dictaat dichterbij brengt.
 Sachs noemt het griezelig dat het lot van de
wereld afhangt van wat
(democratisch verkozen nationale) senatoren over klimaatopwarming
denken. Nog griezeliger is onze levenswijze en welvaart toe te
vertrouwen aan enkele aan democratische controle ontsnappende VN
despoten. Zelfs Marx zag in het bourgeois idealisme van zulke utopisch
socialisten nog de allergrootste bedreiging voor de mensheid.
Martin De Vlieghere, filosoof
Paul Vreymans, ondernemer
|
.
|
.
|
 |
Meest
gelezen essays
|
 |
 |
Media
|
|
|
|
|
|
Meer
over het klimaatdebat:
 Global Warming Podcasts
|
 The Road to Serfdom. This masterpiece of
Nobel Prize laureate Friedrich Hayek
is an eye-opener,
strongly advocating the free market principles. In this all-time
classic Hayek persuasively warns against the authoritarian utopias of
central planning and the welfare state. Fascism, communism and
socialism share these utopias. For the implementation of their plans
these authoritarian ideologies require government power over the
individual, inevitably leading to a totalitarian state. Every step away
from the free market toward planning reduces people's freedom and is a
step toward tyranny. Planning also cannot assess consumer preferences
with sufficient accuracy to efficiently co-ordinate production.
However in a free market, "Price" is the all-inclusive source of
information, guiding entrepreneurs to produce whatever is wanted and
directing workers wherever they are most needed. Free markets also
provide the entrepreneurial climate for a thriving economy and for
releasing the creative energy of its citizens. Free individuals in
their native strive to develop their talents and to improve their fate
produce spontaneous progress.
All public interference in the economic process disturbs the market
equilibrium, distorts the optimal allocation of resources and
consequently reduces the level of wealth. Where planning replaces free
markets people do not only loose their freedom and individuality.
Resulting slow
growth also increases welfare demands causing dependence similar to
slavery. In the end people's self-reliance and self-respect is ruined,
and citizens are degraded to a means to serve the ends of the
collective mass. |
Free condensed pdf
Comments
Dutch
Abstract
Overview
Paperback
Version
Readers'
Digest
More Books of
Friedrich
Hayek here |
|
The
Tragedy of the commons by Garrett
Hardin Free
access
and unrestricted demand for a finite resource ultimately
dooms the resource through over-exploitation. This occurs
because the benefits of exploitation accrue to individuals,
each of which is motivated to maximise his or her own use of
the resource, while the costs of exploitation are
distributed between all those to whom the resource is
available (which may be a wider class of individuals than
those who are exploiting it). The theory itself is as old as
Aristotle who said: "That which is common to the greatest
number has the least care bestowed upon
it. more
here |
 |
|
|
|
.
|
Overname
is toegestaan. Dank U voor de verwijzing naar de
bron: http://workforall.net
|
|
|
|
