Nog nooit werd zo hard gewerkt in  Vlaanderen. De activering van de verzorgingsstaat  lijkt aan te slaan. De werkloosheidscijfers  dalen en de activiteitsgraad stijgt. Met de cijfers  in de hand feliciteert Vlaanderen zichzelf. 

Ook de gewone Vlaming relativeert zijn dagelijkse  frustraties nog met de wetenschap dat  de economie goed draait en er nog nooit  zoveel luxewagens rondreden en luxereizen  werden geboekt. Toch zou de budgettaire  situatie van zijn huishouden hem moeten verontrusten.  Hoe hard hij ook werkt, het wordt  steeds moeilijker de touwtjes aan elkaar te  knopen. Hoewel de Vlaming steeds meer en  harder werkt en ook in Wallonië de inactiviteit  stabiliseert en de arbeidsproductiviteit  stijgt, blijft het aandeel van de loonmassa in  het BNP dalen. 

De modale Vlaming zal stilaan beginnen voelen  dat er iets grondig fout zit. Het politieke  establishment en de deskundigen in het  bestuur blijven zichzelf rijkelijk vergoeden en  kunnen zich nog lang koesteren in de illusie  van het rijke Vlaanderen.

Geen enkele grote  Vlaamse politieke partij stelt zich vragen bij de  ideologie van de ‘actieve welvaartsstaat'. Zelfs  de vakbonden leggen zich neer bij de onvermijdelijkheid  van toenemende werkdruk, verhoging  van de scholingsgraad gekoppeld aan  een loonmatiging. Die loonmatiging komt  nochtans neer op een verarming omdat bijkomende  milieukosten via de water- en energiefactuur  ook op het gezin wegen.

De sociale  uitkeringen worden alleen maar aangepast  aan de gezondheidsindex en volgen de reële  levensduurte al helemaal niet.  Een werkloze  is zo arm geworden, dat hij wel werk moet  vinden. Gepensioneerden die enkel kunnen  terugvallen op het stilaan aflopende piramidespel  van de wettelijke pensioenen, zien zich  genoodzaakt om bij te klussen. Dan zijn er de  jonge professionelen die door een tegenslag –  een echtscheiding bijvoorbeeld – dringend  een tweede baan nodig hebben. De onderhandelingsmarge  van de Vlaamse loonslaven  is klein en zij zullen wel de gaten dichtrijden  die de Vlaamse politiek slaat in het economische  weefsel. 

De cijfers over de arbeidsmarkt verhullen een  sinister proces van uitbuiting en verarming.  Ondanks de schone schijn wordt Vlaanderen  zeer snel arm.

Nochtans hield de moderniteit  de belofte in van meer welvaart, aantrekkelijker  jobs, minder werkdruk, meer keuzevrijheid,  sneller met pensioen kunnen. De waarden  van de moderniteit zijn in Vlaanderen  evenwel ver te zoeken.

Kapitalisatie werd vervangen  door de tribale solidariteit tussen de  generaties om de pensioenen te financieren;  Gelijkheid tussen huurders en verhuurders en  tussen werkgevers en werknemers werd vervangen  door feodaal paternalisme in huisvestingsbeleid  en sociaal overleg. De verhuurder  is zoals in feodale tijden nog altijd de ‘huisbaas'  en de werkgever is nog altijd de ‘baas'. 

Door die feodale vermenging van gezag en  bezit kan de overheid zich gemakkelijk  opwerpen als tegelijk de beschermer van de  zwakken en de natuurlijke grootste werkgever  van het land.

Het Verlichtingsideaal van de  vrijheid en het vertrouwen in het privé-initiatief  en de zelfredzaamheid van het individu is  vervangen door angst voor innovatie en eindeloos  gedetailleerde sturing vanuit overheidsplanbureau's. 

De sturings- en beheersingsdwanggedachte  verhindert elke inkrimping  van de overheid. Geen sturing en controle  zonder rapportering. Vandaar de loodzware  administratieve last op de bedrijven. De  administratieve medewerkers hebben geen  gemakkelijke job en net zoals de productieve  medewerkers is hun besteedbaar beroepsinkomen  vele malen lager dan hun loonkost  (brutoloon + werkgeversbijdrage).

Maar bovendien  moet hun loonkost gefinancierd worden  uit de toegevoegde waarde van hun productieve  collega's op het werk.

Daardoor  worden de productieve Vlamingen dubbel  uitgebuit, niet alleen door het overheidsbeslag,  maar ook door de bedrijfsinterne  bureaucraten die in een vrij land niet nodig  waren geweest. De onderneming kan de  meerkost van de bureaucraten niet blijven  doorrekenen aan de klant en er komt dus  onvermijdelijk een moment dat zij niet meer  voldoende kan betalen om zijn knelpuntvacatures  ingevuld te krijgen. Daarom leidt een  kleine daling van de werkloosheid in  Vlaanderen meteen tot krapte op de arbeidsmarkt. 

Zolang de vraag naar bureaucraten  niet daalt, kan de markt alleen negotiëren tussen  enerzijds een blijvende krapte waardoor  zowel winstgevende als dringend noodzakelijke  initiatieven in de koelkast blijven zitten  en anderzijds hogere lonen voor de knelpuntberoepen  waardoor navenant meer bedrijven  zichzelf uit de markt prijzen. Een economie  gebaseerd op uitbuiting kan alleen uitdraaien  op stagnatie (en in een continu veranderende  wereld betekent dit verarming). 

Het is Vlaanderen totaal onwaardig dat ons als  enig perspectief wordt geboden dat we met  zijn allen steeds harder en langer zullen moeten  werken voor steeds minder welvaart. Elk  land, waar ook ter wereld, met democratische  garanties tegen elitevorming, met vrije  meningsuiting en waar iedereen gelijk is voor  de wet, heeft uitzicht op vooruitgang. 

Dr. Martin De Vlieghere Vlieghere

Deze analyse is eerder verschenen in  MijnHuisMijnRecht.

Book of the Month

read more here

Kort

Kleine eigenaars willen verkopen

Tussen de tien en twintig procent van de kleine eigenaar-verhuurders in België overweegt om hun woningen te verkopen. Zij vinden dat de overheid het hen steeds maar moeilijker maakt.   DS 06-08-2007



Hoge Raad Financiën viseert spaarders
Doe de spaarders de verlaging van de arbeids- fiscaliteit betalen zo advieseert de Hoge Raad van Financiën. Een nieuwe belasting op de uitkering van pensioenkapitaal en een belasting van 30% op spaarinkomen en winst op aandelen. Over de evidenste compensatie: besparing op uitgaven geen woord. Tijd 6 sept     zie volledig advies hier
Zie ook: Te gek voor woorden     Méér over de HRF


Verhoging Kapitaalbelasting géén goed Idee
Het is nu niet het moment om de belasting op sparen te verhogen. Dat zegt Luc De Broe, hoofddocent Fiscaal Recht aan de KU Leuven. "Als je nu de roerende voorheffing op intresten verhoogt, raak je vooral aan het spaargeld van de babyboomers uit de jaren zestig. Zij hebben altijd hard gewerkt en historisch de hoogste belastingen op arbeid betaald," vertelt De Broe. "Het zou nu niet gepast zijn hen voor de rekening van de loonlastenverlaging te laten opdraaien." Dat is geen oplossing voor hét maatschappelijke probleem van de toekomst - de vergrijzing. Daarom pleit De Broe voor de wederoprichting van een Koninklijke Commissie tot Harmonisering en Vereenvoudiging van de Fiscaliteit, zoals 20 jaar geleden

Please Visit : the Market Center Blog ► EU. Savings Tax Directive ► Limited Government ► Tax Harmonization ► Economic Growth & Prosperity ► Financial Privacy