|
|
Kleine
tirannen
Hoe machtiger
de ambtenaren, hoe onvrijer de mensen
Dr.
Martin De Vlieghere
Ambtenaren
worden niet op de hielen gezeten door de media en hoeven zich niet te
verantwoorden voor het kiespubliek. Dat kan maar beter zo gehouden
worden. Democratische verkiezingen van hoge magistraten en politiechefs
- zoals die bijvoorbeeld wel in de USA bestaan - zijn kostelijk en
ondergraven de sereniteit van het ambtelijk werk.
De ambtenaren zelf zijn fervente verdedigers van hun onafhankelijkheid.
De filosofie die daar achter zit, veronderstelt evenwel een strenge
rechtsstaat. Daarin wordt bij het wetgevend werk goed opgelet dat de
ambtenaar niet naar eigen goeddunken kan handelen.
De ambtenaar in de rechtsstaat handelt uitsluitend ter vervulling van
zijn wettelijk opgelegde beroepsplicht. In de uitoefening van zijn
beroep als ambtenaar kent hij geen vrijheid. De onvrijheid van de
ambtenaar is de voorwaarde van de vrijheid van de burger.
De burger mag alles en moet niets voor zover hij de vrijheid van de
ander niet schaadt. De ambtenaar mag niets wat niet uitdrukkelijk is
toegestaan en alles wat hij wel doet is hem voorgeschreven door de wet.
Zo ziet de rechtsstaat er uit.
Zo ziet helaas Vlaanderen er allang niet meer uit. De Vlaamse wetgever
is niet zorgvuldig en let niet op mogelijk machtsmisbruik van de
ambtenaar. De rechtsstaat is verdwenen omdat de onderliggende filosofie
dood is. De Vlaamse wetgever keert de logica van de rechtsstaat om. De
vrijheid van de burger is het probleem en de vrijheid van de ambtenaar
is de oplossing. Hoe vrijer de ambtenaar, hoe machtiger de staat om het
gedrag van zijn onderdanen aan banden te leggen.
En dat lijkt ook meer en meer de bedoeling te zijn. Een vrije mens kan
dingen doen die niet passen in het plaatje van de conservatieve
goegemeente.
Conservatisme is evenwel niet leefbaar omdat stagnatie in strijd is met
de menselijke conditie. De mens maakt zich altijd zorgen, maar door
voortdurend zorgelijk na te denken, kan hij zijn lot verbeteren. Omdat
comités en electorale meerderheden geen brein hebben, kunnen ze
niet nadenken, alleen individuele mensen kunnen dat. De idee van de
rechtsstaat is maar kunnen ontstaan vanuit dit besef dat alleen de
zelfredzaamheid van het individu constructief is en alleen het individu
creatief en innovatief kan zijn.
|
Het
is de basis van het denken van De Verlichting. In plaats van bang te
zijn voor wat vrije mensen gaan doen, probeert
De Verlichting juist de mens te bevrijden uit zijn zelfgekozen
onmondigheid (Immanuel Kant) en laten we iedereen vrij om zodoende te
kunnen profiteren van andermans kennis die we zelf niet hebben (Adam
Smith).
Hoewel het verlichtingsdenken in de 18de eeuw ontstond, heeft het tot
de late 19de eeuw geduurd vooraleer de vrijheid van persoonlijk
initiatief maatschappelijk de bovenhand kreeg. Vandaag zijn we terug
naar af. Niet alleen in Vlaanderen, maar in heel de westerse cultuur
domineert het voorzorgsbeginsel. Angstvallig conser- veren we wat we
kennen, want wat nieuw is, zou wel eens slechter kunnen zijn.
Preventie en voorzorg zijn de ordewoorden van het hedendaagse
maatschappelijke debat. In feite kan dit niet anders dan een verlammend
conservatisme opleveren. Het voorzorgsbeginsel is antiprogressief en in
strijd met de Verlichting. De samenleving is fobisch geworden. Net
zoals bij fobieën waarbij de patiënt geobsedeerd is door
bepaalde theoretische risico's, hoe klein ook, zo reageert vandaag de
hele samenleving buitensporig op de risico's van innovatie en
creativiteit.
Vanuit de pathologie van de totale fobie spreekt het vanzelf dat
niemand nog risico's durft te nemen met het bestaande landschap. Er is
inderdaad een theoretisch risico dat een nieuw landschap lelijker zal
zijn, minder biodiversiteit zal toelaten en nog meer verkeersproblemen
en geluidsoverlast zal veroorzaken. Daarom kunnen we mensen hun zin
niet meer laten doen. Paradoxaal genoeg laten we juist daarom de
ambtenaren wel hun zin doen. Want om preventief elk storend gevolg van
andermans vrijheid uit te sluiten, zou een eindeloze batterij aan
precieze voorschriften nodig zijn. Geen enkele lengte van de wettekst
volstaat om onze angst te bezweren. Daarom sust de wet ons telkens met
een ruimere vrijheid van de bevoegde ambtenaar om in elk concreet geval
‘de juiste inschatting' te maken.
Onze
intolerantie tegenover de ander drijft ons terug in een premoderne
staat van onmondigheid en afhankelijkheid. Liever dan met de gevaren
van innovatie en creativiteit te moeten leven, laten we toe dat
ambtenaren als kleine dictators bepalen waar we onze handel mogen
drijven, waar we mogen wonen en hoe hoog onze dakgoot mag zijn.
|
Other articles on this site
 The
Myth of the Scandinavian Model
"America's social model is flawed, but so is France's," the Parisian
newspaper Le Monde recently wrote. According to Le Monde Europe should
adopt the "Scandinavian model," which is said to combine the economic
efficiency of the Anglo-Saxon social model with the welfare state
benefits of the continental European ones. The praise for the Nordic model comes from
Bruegel, a new
Brussels-based think tank, "whose aim is to contribute to the quality
of economic policymaking in Europe." The think tank is a Franco-German
government initiative and is heavily funded by EU governments and
corporations. In October Bruegel published a study "Globalisation and
the Reform of European Social Models" [pdf] propagating the Nordic
model.
However, despite Bruegel, distorted
academic studies and the European
media's praise, the efficiency of the major Scandinavian economies is a
myth. The Swedish and Finnish welfare states have been going through a
long period of decline. In the early 1990s they were virtually
bankrupt. Between 1990 and 1995 unemployment increased five-fold. The
Scandinavian countries have not been able to recover.
The implosion of the welfare state.
In 1970, Sweden's level of prosperity was one quarter above Belgium's.
By 2003 Sweden had fallen to 14th place from 5th in the prosperity
index, two places behind Belgium. According to OECD figures, Denmark
was the 3rd most prosperous economy in the world in 1970, immediately
behind Switzerland and the United States. In 2003, Denmark was 7th.
Finland did badly as well. From 1989 to 2003, while Ireland rose from
21st to 4th place, Finland fell from 9th to 15th place. Together with Italy, these three
Scandinavian countries are the worst
performing economies in the entire European Union. Rather than taking
them as an example, Europe's politicians should shun the Scandinavian
recipes.
 Europe's Ailing Social Model: Facts &
Fairy-Tales.
Europe's social model is unable to tackle the modern challenges of
globalization, and has left Europe with gigantic problems: an
unsurmountable public debt and pension liabilities, a rapidly ageing
population, 19 million unemployed, and an overall youth unemployment
rate of 18%. The unemployment figures may easily be doubled to account
for hidden unemployment. The untold reality is that Europe's real
unemployment stands at the level of the 1932 Depression. The very
essence of the welfare state is at stake.
A man-made
Disaster : Europe's
social disaster is
unfolding while the rest of the world is booming at its fastest rate in
three decades. 2004 and 2005 were record years for China and India,
which have double-digit growth rates, and for the USA, which fully
enjoys the benefits of globalization. The world's economy is booming at
an average rate of over 4%, but Europe's growth has stagnated at an
inflated 1.5%. Martin De Vlieghere, Paul Vreymans
Taxation, tax reform and monetary
policy
The present Governor of the Bank of England, Mr Mervyn King, once
observed that "Central banks are often accused of being obsessed with
inflation. This is untrue. If they are obsessed with anything, it is
with fiscal policy."[1] I would not go quite as far as to call it an
obsession. But it is certainly true that central bankers in general,
and European central bankers in particular, take a close interest in
public finances. And this is hardly surprising. Perhaps it is not by
chance that having a strong public finance background -experience
either in academia or in government, or in both - is not uncommon
amongst central bankers.
I would not
elaborate
more on whether and how the professional career of central bankers
affect their interest in public finance issues. But on a more factual
note, it is key to remark that in the euro area close to 50% of GDP is
channelled through the government accounts and governments are by far
the largest issuers in securities markets. Government taxation and
expenditure have a considerable impact on the macro economy. And this
cannot be ignored when formulating monetary policy....
Speech
by José Manuel González-Páramo, Member of
the Executive Board of the ECB. Universidad Complutense Madrid, 13 May
2005.
As Britain
watches the birth of the Euro and euro-integrationists advocate Britain
joining euro-land as soon as possible it is surely time for an honest
debate to begin? Many have forgotten the personal suffering and the
huge disincentives to enterprise and investment induced by a culture of
high taxation. They need to remember fast, before advocating such a
colossal folly. Whether by accident or design, many have misled
when explaining the meaning of EMU and the emergence of a European
Single Currency. EMU does not stand for European Monetary Union, as
they have tended to suggest, but instead stands for Economic and
Monetary Union. This is a crucial error to make and neglects one of the
key effects of the introduction of EMU: the harmonisation of nations'
economic and monetary policies and ultimately of fiscal and taxation
policies. As the current president of the Bundesbank, Hans Tietmeyer,
remarked in October 1995 "it is an illusion to believe that the States
will retain their independence in fiscal policy."
From
1984 to 2002 Irish prosperity grew with over 167%. Belgian wealth with
just 42%. In Ireland industrial jobs increased with 35%, whereas
the Belgian industrial employment caved in. In half a generation
Ireland became the second most prosperous country of Europe. What
are the causes of the Irish economical and social success? The
Irish socio-economic model is distinguished from the rest of Europe by
its fair-tax model.
Economists and politicians agree that
Europe's economy has been
suffering from a serious disease. In 2000 the Lisbon Agenda identified
the symptoms of this disease – high unemployment and low economic
growth.
In
his presentation
- Petr Mach argues that the Lisbon Agenda
misunderstood the real cause
of the underperformance of European economy, and therefore prescribed
wrong treatment.
- Petr Mach shows that now
that the time for Lisbon Strategy is halfway
through, the economic situation in Europe is even worse than it was in
2000 when the agenda was set, and that this is due partly to the wrong
diagnosis of the disease.
- Petr Mach argues that
there is a direct link between the European
economic underperformance and European legislation which allows
spreading of many of those bad and rigid policies that are underlying
cause of the slow growth and high unemployment in Europe.
- Petr Mach argues
that by extending majority voting in the Council of
Ministers to other areas including labour legislation, the
Constitutional Treaty actually extends the list of rigid economic rules
that can be imposed on European nations from above. According to my
opinion, this can only hinder the dynamics and competitiveness of
European economie
|
|
|
