1.   Ons overheidsbeslag is veel te zwaar

Met een overheidsbeslag van 49% van het BBP behoort België samen met Finland (50,6%), Denemarken (52%) Frankrijk (53%) en Zweden (56%) tot de absolute wereldtop van meest dirigistische landen in de geïndustrialiseerde wereld (bron: zie 1)

Behalve dit officieel OESO cijfer kent België daarenboven nog talloze verborgen belastingen onder de vorm van veel te hoge prijzen die we betalen aan monopolies die onze overheden hebben gecreëerd. Zo betalen we zowat driemaal te veel voor onze GSM gesprekken omdat de staat eerst GSM licenties heeft geveild, en de private operatoren deze investering begrijpelijkerwijze van de consument moeten zien te recupereren. Zo betalen we voor onze elektriciteit-, gas-, en waterdistributie, waterzuivering, en huisvuilverwerking tweemaal te veel omdat intercommunales daarover het monopolie hebben.

Ook voor bouwgrond betalen bedrijven en gezinnen niet de normale marginale kostprijs van 20€/m² maar veelal 200€/m². Als we ons allen bijgevolg levenslang diep in de schulden moeten steken, is dat vooral omdat Ruimtelijke Ordeningsminister Steve Stevaert destijds in het structuurplan Vlaanderen een quasi-monopolie op bouwgrond heeft verleend aan intercommunales, en deze intercommunales een kunstmatige schaarste in stand houden zodat ze hun vele bestuurszitjes kunnen blijven financieren. Rekening houdend met al deze verborgen belastingen benadert het Belgisch overheidsbeslag in realiteit wellicht 60%; vermoedelijk het hoogste ter wereld.

printervriendelijke versie hier

2. Onze belastingstructuur is uitermate demotiverend

Komt daar nog bij dat België de meest demotiverende belastingstructuur heeft van Europa. Onze belastingschalen zijn steil progressief en daarenboven haalt België slechts 28.8% van zijn belastingen uit consumptie  (bron: zie 2) .  

Al de rest komt uit directe belastingen, zodat onze marginale belastingvoeten arbeidsontradend hoog zijn.  Dit laat zich bijzonder voelen in Vlaanderen omdat de gemiddelde belastingopbrengst per Vlaming nog 9,1% boven het rijksgemiddelde ligt.  Steeds méér werknemers en werkgevers haken dan ook vroegtijdig af of schroeven hun productieve bijdrage terug. Geen wonder dus dat onze participatiegraad de laagste is van Europa en onze competitiviteit achterop raakt.  Sterk presterende economieën zoals Ierland, Portugal, of het V.K. hebben een veel lager overheidsbeslag en financieren hun overheid in ruimere mate met consumptiebelastingen.

Dat een hoog overheidsbeslag perverse mechanismen op gang brengt die leiden tot zwakke groei is logisch en wetenschappelijk bewezen. Niet alleen ontmoedigt een hoge belastingdruk vlijt en ondernemingszin, maar daarenboven onttrekt een te zware overheid de nodige werkmiddelen aan de private sector die deze fondsen voor productieve projecten had kunnen aanwenden.

<>
http://aps.vlaanderen.be/straplan/beleidsinformatie/2007-03-belgie-doet-het-goed.pdf
Bron:  Socio-Economische Balans van Vlaanderen - 2007  pag. 60)
(Yves Leterme, Minister-president)

Onze corpulente overheid moet dus dringend afslanken. Het zijn al lang niet meer alleen liberale denkers zoals Nobel Prijswinnaars Friedrich Hayek of Milton Friedman die vragen stellen bij een overheid die de helft van de vrucht van onze arbeid opeist. Ook anders geïnspireerde filosofen stellen vast dat de klassenstrijd tot een ver verleden behoort, en dat in Europa de uitbuiting en verdrukking al lang niet meer komen van de kant van hardvochtige werkgevers, maar van parasitaire overheidsinstellingen die méér aan de gemeenschap onttrekken dan ze ertoe bijdragen. Zelfs de pauselijke encycliek Centesimus Annus formuleert bedenkingen bij de betuttelingdrang en de uitkeringsverslaving waartoe overheden ons verleiden. Het document wijst op de groeiende immateriële nood aan zelfbeschikking en waarschuwt voor overexpansieve sociale structuren en voor overmatige betutteling als zijnde onverenigbaar met de menselijke natuur als vrij en verantwoordelijk wezen. Ook dit is een pleidooi voor een maatschappij waarin meer plaats is voor vrijwillige solidariteit en vrije keuze voor het individu.

Er bestaat geen enkele reden waarom overheidsuitgaven met de welvaartgroei moeten meegroeien. Integendeel. Met de toename van de materiele welvaart neemt ook de zelfredzaamheid en de immateriële behoefte aan zelfbeschikking toe. Op basis van dit beginsel heeft Denemarken een budgetstop ingevoerd en heeft ons voorgedaan hoe het overheidsbeslag pijnloos en toch snel terug te dringen ( bron: zie 3)   In 1995 kampte Denemarken nog met een overheidsbeslag van bijna 60%, en een uitermate zwakke groei. Sinds deze budgetstop kruipt Denemarken geleidelijk uit zijn diep economisch dal. Niet als gevolg van de hardvochtige flexicurity regels die uitgebuite en uitgebluste burgers met harde hand verplicht langer aan de slag te blijven en laagproductieve pestkarwijen aan te nemen zoals wordt beweerd, maar omdat de budgetbeheersing het overheidsbeslag stilaan terugdringt en ondernemers, arbeiders en bedienden stilaan de moed herwinnen om uit vrije wil weer aan de slag te gaan.

Evolutie overheidsbeslag en welvaartsgroei
bij toepassing van een Relatieve Budgetstop