FAIRTAX : het evenwicht tussen directe en consumptiebelastingen.

Als ondersteunende maatregel om de directe belastingdruk terug te dringen kan België bovendien ook terugvallen op een verschuiving van de belastingdruk van inkomen op consumptie.

Met zijn disproportioneel aandeel directe belastingen is de manoeuvreerruimte in België nog groot in vergelijking met de ons omringende landen. Duitsland dat eveneens een demotiverende belastingstructuur had, is al met zo’n operatie begonnen, en ook Sarkozy maakt werk van zijn plannen voor een “sociale BTW”.

Bij het ontwerp van ons sociale zekerheidsstelsel, was de verhouding tussen directe en indirecte belastingen nog evenwichtig. Maar in de loop van de tijd is de structuur van onze belastingsontvangsten volledig scheefgegroeid. Sedert 1965 zijn de inkomensbelastingen verdubbeld, terwijl consumptiebelastingen nauwelijks zijn toegenomen. Deze scheefgroei tussen directe en consumptiebelasting draagt wezenlijk bij tot de demotivatie van de productieve krachten en tot stimulering van de consumptie ten nadele van investeringen.

Consumptiebelasting: de faire belasting met een brede en stabiele belastbare basis

Consumptiebelastingen zijn fair omdat ze de belastinggrondslag uitbreiden tot de volledige consumptie, ongeacht met welk inkomen deze consumptie wordt betaald.

Onder het stelsel van directe belastingen ontsnappen tal van inkomens aan de fiscus: meerwaarden op aandelen en onroerend goed, inkomens uit wedstrijden, loterijen, patenten, prijzen, en niet te vergeten in het buitenland verworven inkomsten. Dit terwijl inkomen uit arbeid en winst cumulatief tot vier, vijf maal wordt belast. Een consumptiebelasting belast het volledige BNP éénmalig en op dezelfde faire manier, ongeacht de oorsprong van de middelen en zodra de meerwaarde aan de productieve cyclus wordt onttrokken. Omdat verbruik bovendien veel minder aan schommelingen van economische cycli onderhevig is dan inkomen, is consumptie ook een veel stabielere belastingbasis dan inkomen en vooral conjunctuurgevoelige winst.

Belastingtructuur aanpassen aan Globalisering.

Een verschuiving van de belastingdruk op consumptie draagt bovendien ook bij tot herstel van onze internationale competitiviteit. Directe belastingen zoals sociale bijdragen op lonen treffen alleen binnenlandse meerwaarde en maken onze binnenlandse productie duurder. Directe belastingen hebben daarmee het diametraal tegenovergestelde effect van invoerrechten. Dit pervers en marktverstorend fiscaal voordeel voor buitenlandse producten is desastreus voor de ontwikkeling van onze eigen nationale welvaart.

Consumptiebelastingen daarentegen slaan op zowel binnenlandse als buitenlandse producten. Ze leggen de fiscale lat voor beide gelijk en helpen zo onze industriële leegloop te stoppen. Een hoge vlaktaks bestendigt het masochisme en laat het unfair voordeel van buitenlandse producenten ongemoeid. Naarmate fair-tax systemen wereldwijd worden ingevoerd, leiden ze bovendien tot optimale lokalisatie van industrie op basis van reële (fiscaal neutrale) comparatieve voordelen, met maximale mondiale welvaartscreatie tot gevolg.

Fair-tax is sociaal en bevordert duurzaam consumptiegedrag.

In het stelsel van de fair-tax is het mogelijk om de consument een teruggave van BTW te geven voor wat geacht wordt een minimale overlevingsconsumptie te zijn. Elk jaar kan het bedrag van het ristorno worden vastgesteld en het fair-tax stelsel net zo sociaal maken als de democratische meerderheid daartoe beslist

Daarenboven kan een progressieve tariefstructuur het sociaal karakter nog versterken. Een luxetarief op manifeste luxeproducten en een super ecotarief op zware vervuilers zoals 4x4's, vliegtuigreizen, jachten, sportvliegtuigen en cruises versterkt nog de progressiviteit, en maakt Ferrari’s, Hummers en Porche Cayennes alleen maar nóg exclusiever. Fairtax stelt de overheid in staat om op transparante en marktconforme manier de consument aan te zetten tot milieuvriendelijker en duurzamer consumptiepatronen. Fair-tax kan meteen ook de talloze inefficiënte pestbelastingetjes (recyclageheffing) vervangen evenals de talloze steunmaatregeltjes (isolatiepremies, spaarlampen), elk met hun specifieke administraties en controleorganen waarvan de werkingskosten méér bedragen dan ze kunnen opbrengen.

Naarmate fair-tax wordt ingevoerd, en zeker in de eindfase, wanneer alle belastingen door consumptiebelastingen zijn vervangen, brengt deze taxatieformule de grootst denkbare kostenbesparende eenvoud, vele malen groter dan die welke een flat‑tax operatie ooit kan realiseren.

De voordelen van fairtax liggen evenwel vooral in de economische effecten. Fairtax stimuleert zowel productieve bijdrage als het sparen en investeren. Het vermogen dat zo wordt opgebouwd verhoogt ons welvaartpotentieel dat onze vergrijzende bevolking broodnodig zal hebben, terwijl het multiplicatoreffect van een hogere investeringsquote de groei aanwakkert. Maar bovenal remt fairtax de overconsumptie op kosten van volgende generaties en de catastrofale schuldopbouw af.

Fair tax is last but not least fair, passend bij onze cultuur van arbeidsethiek omdat het de bijdrage aan de gemeenschap beloont en het onttrekken van welvaart aan de gemeenschap ontmoedigt. Aldus draagt fair‑tax bij tot ware solidariteit, met name door te stimuleren méér aan de gemeenschap bij te dragen, dan eraan te onttrekken. Ons huidig taxatiesysteem stuurt de verkeerde signalen uit: het stimuleert verkwisting en bestraft productieve bijdrage.