Big Government leads to
Serfdom an
d Poverty

      ►  English Newsletter  
        Nederlandstalige Nieuwsbrief
        French, Italian and other languages 
        Statistics portal - Data from around the Globe
        Freedom Video Library: Economics made easy
        Library - Books, Links, Free Market Institutes, Downloads

   Mission Statement
 
The WebThis Site


Update 24-12-2007

The best Social
Program
is a Job
( Ronald Reagan )
news home news contact
francais English
Generatiepact bestendigt roofbouw op de toekomst.
De erfzonde van de welvaartstaat en 50 jaar Keynesiaans potverteren
Een generatiepact zou moeten gaan over de verdeling tussen de generaties van de lusten van onze welvaart en de lasten om die welvaart te genereren. Het gaat over de vraag welk deel van het over generaties opgebouwd vermogen we nu opconsumeren en welk deel we voor de volgende generatie overlaten.
Het hoeft geen betoog meer dat de huidige generatie met 99% BBP staatsschuld en 295% BBP ongedekte pensioen- verplichtingen, (samen 395% BBP), de volgende generatie al met een aardig passief heeft opgezadeld.  In Nauwelijks 30 jaar werd een groot deel van het sedert generaties opgebouwd vermogen opgesoupeerd.

Een écht generatiepact zou die roofbouw op de toekomst moeten stoppen. Wat paars ons als een generatiepact wil doen doorgaan, is in feite niets anders dan een op termijn onhoudbare consolidatie van de "verworven rechten" van de huidige generatie. Het welvaarttsdeficit opvullen veronderstelt dat we ofwel onze  welvaarts-productie drastisch opdrijven of onze consumptie drastisch verlagen.      


Demotiverende belastingsdruk.

De grondoorzaak van het deficit aan welvaartscreatie door de huidige generatie is de demotiverende belastingsdruk. Voor een arbeider die netto slechts enkele tientallen Euro méér overhoudt dan zijn bruggepensioneerde collega, is de stimulansen gering, en is de verleiding groot zijn productieve bijdrage te beperken. Allerlei regelingen laten dit toe. De econoom Gwartney heeft in zijn baanbrekend onderzoek naar de oorzaken van de groeiverschillen in de OESO-landen het rechtstreeks verband tussen belastingsdruk en welvaartscreatie aangetoond. Hoe hoger de belastingsdruk hoe lager de welvaartstoename. De mechanismen achter Gwartney's wetmatigheid zijn even logisch als eenvoudig. Hoe hoger de belastingsdruk, hoe geringer de incentives tot productieve bijdrage. Hoe hoger het overheidsbeslag, hoe méér middelen afvloeien van de productieve sector naar het alsmaar inefficiënter wordend overheidsapparaat.

Demotiverende belastingsstructuur
Maar behalve een globale belastingsdruk die In Belgie en 9% hoger ligt dan het OESO gemiddelde en zelfs 15% hoger dan de VS en Japan, is België geplaagd door een belastingsstructuur die in de loop der jaren volledig is scheefgegroeid.


De overmaat aan  belastingen op inkomen en winst versterkt nog de demotivatie van de aktieven, terwijl de relatief geringe belastingsdruk op consumptie nog de overconsumptie aanwakkert ten nadele van sparen en investeren.
Onder de huidige belastingsstructuur berust de financiering van de sociale zekerheid zodoende quasi uitsluitend op de binnenlandse productie, terwijl een groter aandeel van consumptiebelastingen ook buitenlandse producten hierin zouden meebetalen.


Delokalisaties stoppen
Deze scheefgegroeide belastingsstructuur is totaal onaangepast aan de globalisering. Belastingen op binnenlandse productie zijn de tegenpolen van invoertaksen. Ze verdubbelen onze productiekosten, en halveren ze onze productiviteit. Ze leiden evenzeer als het verwenst protectionisme tot scheeftrekkingen in wereldhandel, maar in de omgekeerde richting. In steeds sneller tempo verliezen we onze semi-arbeidsintensieve sectoren aan landen waar de reële productiviteit zelfs lager is dan de onze. Deze delokalisaties van hoogproductieve naar laagproductieven landen zijn een pure verspilling. Ze zijn niet alleen catastrofaal voor de Belgische tewerkstelling. Ze leiden tot onderbenutting van onze infrastructuur en ons hoogproductief productieapparaat. Uiteindelijk veroorzaken ze sub-optimale mondiale arbeidsverdeling en welvaartscreatie. Deze waanzinnige leegloop moet stoppen en ondernemend Vlaanderen moet opnieuw de ruimte krijgen die het verdient.

Generatiepact.
Ook onze politici beseffen maar al te goed dat de verschuiving van de belastingsdruk dringend is. Elke dag worden lokalisatiebeslissingen genomen. Elke dag uitstel is er één te veel. Het generatiepact doet een bescheiden poging de belastingsdruk op arbeid te verlagen. Met zijn nadruk op ploegenarbeid bevoordeligt de lastenverlaging evenwel té selectief de auto-industrie en verstoort daarmee de marktconforme toewijzing van productiefactoren, en modernisering van onze industrie. Maar de allerzwaarste fout is dat de belastingsdruk wordt niet verschoven van productie naar consumptie, maar van de ene productiefactor (arbeid) op de andere en nog zwaarder overbelaste productiefactor kapitaal.


Afstraffing sparen stimuleert overconsumptie
Onder het nieuw fiscaal regime op obligatiefondsen wordt sparen nog méér afgestraft dan het al was. Het kleine intrestje dat vele mini-pensioentjes moest aanvullen wordt geconfisceerd. Na aftrek van inflatie en Roerende Voorheffing, (die onder de Europese spaarrichtlijn zal oplopen tot 35%) wordt de reële netto rente straks 2% negatief. Voor de huidige dertiger betekent het dat de reële waarde van elke Euro die hij vandaag op zij zet, zal zijn herleid tot een koopkracht van 54 cent wanneer hij 60 wordt. In amper zes jaar tijd is onze spaarquote al met méér dan een kwart gedaald: van 12,4% in 1998 tot 9.1% in 2004. De nieuwe afstraffing van de spaarders zal werkend en sparend Vlaanderen nog méér ontmoedigen. De spaarquote zal nog verder dalen zodat straks de investeringsreserves en de reserves voor de op ons afstormende vergrijzing opdrogen.

DI Rupo's nieuwe communautaire transfert.
Ook Verhofstadt begrijpt maar al te goed dat een verschuiving van de belastingsdruk naar consumptie cruciaal was voor het herstel van onze competiviteit. Zijn "vijfkamp voor Europa" en zijn pas verschenen boek "Verenigde Staten van Europa" is één lang pleidooi voor zo'n herschikking. Merkwaardig genoeg past hij zijn eigen adviezen aan Europa niet eens in eigen land toe. De oorzaak is duidelijk. Tegen alle economische logica in claimt Di Rupo die belasting op obligatiefondsen. Niet alleen omwille van het oude socialistisch adagium "we pakken het waar het is", maar vooral omdat het verschil in vermogens tussen Wallonie en Vlaanderen een veelvoud bedraagt van het inkomensverschil. De nieuwe belasting op obligatiefondsen is dan ook de belasting bij uitstek die de grootst mogelijke communautaire transfert veroorzaakt. Di Rupo eist daarmee niet alleen een steeds groter deel van de koek op, maar verhindert meteen ook dat Vlamingen de koek groter zouden maken. Eenmaal dit pervers mechanisme met zijn nieuwe communautaire transfer zal zijn opgestart zal hij bijzonder moeilijk ooit nog kunnen worden teruggeschoefd.


babyboomersVakbond tegen Jongeren
Maar ook de vakbonden dragen een verpletterende verantwoordelijkheid in de mislukking van het generatiepakt. Met hun eis tot bestendiging van exessieve voorrechten van een generatie 55 plussers en gaan ze regelrecht in tegen de belangen van de jonge generatie werkenden. Het hardnekkig verzet tegen de geringste afbouw van brugpensioenen die nauwelijks 5000 van de 1.100.000 te reactiveren werklozen betreffen is wraakropeend. De generatie jongeren moet beseffen dat het deficit in welvaartscreatie ten gevolge van zich uit de aktieve loopbaan onttrekkende 55 plussers hen zal moeten worden opgebracht.

Dit generatiepact is zijn naam niet waardig. Het doet niet wat het hoort te doen. Het zal het deficit aan welvaartscreatie niet opvullen. Het zal de efficiënte van ons log overheidsapparaat niet verbeteren. Het zal de overmatige overheidsconsumptie niet verminderen. Het zal de verspillingen en milieuverkwising van de huidge generatie niet stoppen. Mensen zullen lustig doorgaan zwaar gesubsidieerd met Vlaams spaargeld, vanuit Carleroi weekendjes benidorm of Ibiza te vliegen. Dat onze geleidelijke relatieve verarming voor de volgende generatie Vlamingen weldra omslaat in absolute verpaupering zal voor Di Rupo worst wezen.

Paul Vreymans

Read this related article:   Europe's Demographic Deficit  by Hans-Werner Sinn

age_pyramidsChildren have become a nuisance factor in many European countries. They cost money, restrict one's freedom as a consumer and imply a downward slide in social status. To live life as a single person tends to become the norm, informal partnerships are replacing marriage, and if two people do marry, they are in no hurry to have children. They have their first child in their early thirties, and all too frequently no more children follow. The DINK family – double income, no kids – is even more popular among an increasing number of young couples: Life isbetter with two incomes and no children than with one income and three children.

Nothing is more important for Europe's future than the question of whether the continent will be able to solve its demographic crisis and if so how. If we fail to find an adequate solution, Europe will not have a future, and in that case being able to solve all the other problems will not matter very much...


And the article from:

Europe's pensions crisis won't go away. 

Governments need to do more, and voters need to accept changes

EUROPE is currently witnessing the slow-motion explosion of the most predictable economic and social time-bomb in its history. As life expectancy began to increase quickly in the second half of the 20th century and fertility began to decline in the 1970s, the foundations of Europe's generous state-pension systems began slowly to crumble. These are pay-as-you-go schemes that force today's workers to finance yesterday's workers' pensions, based on the assumption that workers hugely outnumber retirees. But this has not been true for at least two decades. The current worker-pensioner ratio in Europe has fallen to about three workers for each pensioner, and it looks set to fall to a mere three workers for every two pensioners within 30 years. Most European governments have responded to this looming crisis only with the kind of timid tinkering that does little more than shift the problem to their successors


Other pages on this site:

Printer-friendly versions are available on the respective Web Pages