ZAL  ONS  WELVAARTSMODEL  WELDRA IN  ELKAAR  KLAPPEN? Wij hopen dat dit niet zal gebeuren, maar wij vrezen het. Alhoewel dit slecht nieuws lijkt is er ook goed nieuws, nl.  dat wij er allen nog iets kunnen aan doen. Dit is vooral belangrijk, voor diegenen onder ons, die kinderen (kleinkinderen) hebben. Indien wij niets doen, dan zou  hun toekomst in ons land wel eens hopeloos kunnen zijn.  Vooral bij economische denktanks groeit  de overtuiging, dat ons West-Europees economisch model zeer binnenkort zal instorten, te beginnen met Frankrijk, gevolgd door België en misschien door Duitsland. (alhoewel er met Angela Merkel nieuwe hoop op beterschap is gerezen). Die stelling berust niet op doemdenken, maar is gebaseerd op een nuchtere en grondige analyse van de feiten en de cijfers. Anti-sociaal Europa Niemand kan beweren, dat West-Europa nog steeds een voorbeeld is van sociale rechtvaardigheid, wanneer de werkloosheid in de EU is opgelopen tot 19 miljoen. Duitsland alleen telt er 5 miljoen,  evenveel als tijdens de grote krisis van de jaren ’30 van vorige eeuw. (Toen heeft men de krisis opgelost met een wereldoorlog.) In België is het aantal werklozen opgelopen tot 1.079.000 (dit is het werkelijke cijfer) Dit brengt onze reële werkloosheid op 21.6 % van de beroepsbevolking.  (Zie DE TIJD van 7.03.06 waar aangetoond wordt dat het officiële cijfer van 8.3 % niet klopt, o.m. omdat er heel wat  werklozen, indien ze als werkzoekende ingeschreven zijn bij RVA, bij de werkenden worden geteld. Als opsmuktaktiek kan dit tellen. De gegevens kan men vinden op de website van het Planbureau.)   In Wallonië is de officiële werkloosheid 18 %, maar in werkelijkheid ligt zij op 33 %. Dit verschil is te verklaren als volgt : In Wallonië is 40 % van de actieve bevolking  in dienst van de overheid, tegenover 25 % in Vlaanderen. Er is dus buiten de officiële werkloosheid nog een verdoken werkloosheid van 15 %,  wa    t het totaal brengt op 33 % . In ons land heeft slechts 30 % van de jongeren tussen 15 en 24 jaar een job, vergeleken met 54 % in de VS. Het is onbegrijpelijk hoe wij zulke toestanden tot hiertoe hebben kunnen overleven. Maar lang kan dit niet meer duren. (zie de recente opstanden in Frankrijk en nu ook in Brussel.) De politici kunnen geen afdoend antwoord formuleren. Vakbonden en politici schermen alleen nog met slogans, waarbij het woord sociaal niet uit de lucht is, maar ondertussen wordt het meest asociale beleid gevoerd dat men zich kan indenken. Velen, die zwaaien met de slogan dat er een meer “sociaal” Europa moet komen, stellen echter zelf zeer dikwijls extreem a-sociale maatregelen voor. In Frankrijk bv. werd enkele jaren geleden als summum van sociale maatregel de 35  urenweek ingevoerd.  Maar hoe kan men zulks als “sociaal” bestempelen,  als o.m. hierdoor 70 % van de jeugd geen werk vindt. Terloops willen wij opmerken, dat naar onze mening het ontwerp van Europese grondwet, zoals het nu is opgevat, bij toepassing, de toestand alleen nog maar zou verergeren. Het “neen” in Frankrijk en Nederland lijkt ons hoopgevend. Het toont aan dat de bevolking er zich van bewust is, dat het met Europa de verkeerde kant opgaat, nl. in de richting van een logge en omvangrijke (en zeer dure) centrale bureaucratie, met een tsunami aan reglementeringen, die van bovenaf worden opgelegd, met zeer weinig democratische inbreng van de burger. Dit wordt anders uitgedrukt een statisch en bureaucratisch eengemaakt Europa, dat zonder twijfel een dynamische ontwikkeling van de economie onmogelijk zal maken. Dit model staat in sterk contrast tot de oorspronkelijke opvatting van een liberalisering van alle economische activiteiten, vrij verkeer van personen, goederen, kapitalen en diensten, met zo weinig mogelijk bureaucratische belemmeringen.  Europa heeft geen grondwet nodig van 600 bladzijden, maar  zoals het dagblad De Standaard vorig jaar schreef : een grondwet van één enkele bladzijde A4-formaat. De echte schuld van de misgroei kan niet gelegd worden uitsluitend bij de huidige generatie van politieke leiders of vakbonden. Zo hebben meerdere Nobelprijswinnaars economie  reeds herhaaldelijk de mening verkondigd, dat  de diepere oorzaak van onze economische ontsporing ligt bij de teloorgang van de economische wetenschap tijdens de 20° eeuw. (Zie o.m. de geschriften van Friedrich A. Hayek, Gary Becker en Robert Mundell, Nobelprijswinnaars economie respectievelijk in 1974, 1992 en 1999). Toen (vanaf 1935) heeft de leer van de  Engelse econoom en filosoof John Maynard Keynes stormerderhand de West-Europese universiteiten veroverd. Pas de laatste jaren is gebleken welke ravage deze leer heeft aangericht. De benadering van een nieuwe  elite van economen is nog maar zeer recent, en slechts druppelsgewijze beginnen doordringen aan onze universiteiten. De media, de politici, de vakbonden en de publieke opinie hebben  blijkbaar nog geen weet van de nieuwe denkbeelden. Zij doen nog altijd een beroep op het economisch model van het planmatig denken van de vorige eeuw. Twee oorzaken Recente grondige analyses tonen aan, dat meer concreet  voornamelijk twee oorzaken aan de basis liggen van de misgroei : een overmatig beslag van de overheid op de economie en een verstikkende en demotiverende belastingdruk. (Zie o.m. de studie van de denktank WorkForAll , studie die gebaseerd is op multipele regressieanalyse).  Deze studie heeft internationale bekendheid verworven met felicitaties van een tiental buitenlandse universiteiten en tevens van de eocnomische top van de EU. In België legt de overheid beslag op 51.4 % van onze welvaart tegenover 30.3 % in 1960. Het aantal overheidsambtenaren groeide in ons land van 500.000 in 1950 naar 1.000.000 thans. Het aantal verdubbelde dus de laatste 50 jaar en dit  bij een ongeveer gelijkblijvende bevolking. In Duitsland nam het beslag van de overheid op de welvaart toe van 34.6 % in 1960 tot 54.5 % in 2003. In heel wat EU-landen stelt men een gelijkaardige evolutie vast. Deze steeds groeiende overheidssector verstikt de productieve privésector, die de groeiende last hiervan door belastinggeld moet betalen. De belastingdruk is dan ook stelselmatig opgedreven tot onethische niveaus. Het logisch gevolg : de ondernemingen kunnen de hoge (bruto)loonkosten niet meer betalen. Het deel van het loon dat aan de overheid moet worden afgedragen bedraagt 170 % van  het  netto-loon. Het te lage netto-loon (te laag wegens de te grote afhoudingen) demotiveert werknemers, die in vele gevallen verkiezen te gaan stempelen of onderduiken in het zwart circuit. Het is dan ook helemaal niet verwonderlijk, dat ondanks de extreem hoge werkloosheid, vele ondernemers  geen geschikte en gemotiveerde arbeidskrachten kunnen vinden. Vandaar dat steeds meer bedrijven in steeds sneller tempo uitwijken naar fiscaal vriendelijke landen en dat er een aversie is gegroeid tegenover werken, ondernemen, investeren en sparen. Ook de progressiviteit in de belastingsschalen werkt averechts. Deze progressie vernietigt economische activiteit. Uit een analyse van de cijfers is gebleken, dat vooral de lagere inkomensklasse hiervan het slachtoffer is.. In haar verslag over het  “Wereld Economisch Forum in Davos “, bloklettert het financiële dagblad  “DE TIJD” (30.01.06) : “Davos maakt relatieve achteruitgang van Europa pijnlijk duidelijk”.  Het blad besluit : “Het voorbije Wereld Economisch Forum was, meer nog dan de voorbije jaren, voor Europa een pijnlijke afgang. Hier werd duidelijk dat Europa op wereldniveau hoe langer hoe meer een derderangsrol speelt.” Is er een remedie? Die bestaat inderdaad en daar is al heel veel over gepubliceerd. In volgende afleveringen van onze “economische nieuwtjes” zullen wij daar aandacht aan besteden. Indien men bij ons de methode van Ierland wil toepassen, dan worden wij zonder twijfel een van de meest welvarende landen van de wereld en veel socialer dan nu. In Ierland zijn de sociale uitgaven veel sterker gestegen dan bij ons en is de werkloosheid verdwenen. Een droomscenario. Wij willen je de volgende keer graag vertellen hoe Ierland haar mirakel  heeft tot stand gebracht. Willy De Wit,  medewerker bij de onafhankelijke denkgroep “workforall”  27.09 06 N.B. De vergrijzing en de niet geboekte pensioenverplichtingen  zijn bovendien het zwaard van Damocles, dat de boel zal doen barsten. In ons land bedragen de (niet geboekte nota bene) pensioenverplichtingen het gigantische bedrag van 296 % van het BBP. Die bom moet ontploffen natuurlijk. Onze denktank is van mening dat dit zal gebeuren binnen de 5 jaar.