Marktregulering

Overheidsbemoeienis leidt naar slavernij en armoede
   Mission Statement
The WebThis Site


Update 20-09-2008

more rules means
less freedom
news home news contact
francais English
printervriendelijke
versie hier

speculanten shorten
Leve de Speculanten!
Paul Vreymans
 
aansluitend debat
op http//lvb.net

Speculanten zijn de paria’s van onze maatschappij. Niemand anders krijgt zoveel verwijten en laster over zich heen. Het zouden hebzuchtige profiteurs zijn die prijzen opdrijven en crisissen veroorzaken.  Nochtans vervullen speculanten een zeer productieve en zelfs onmisbare taak. Ze nemen de risico’s op zich die niemand kan of wil dragen en herstellen onevenwichten op markten.  Het wantrouwen jegens speculanten berust zowel op afgunst als op gebrek aan inzicht in de marktwerking. Bij Christenen speelt bovendien nog altijd de herinnering aan de verjaging van handelaars uit de tempel, waarbij pastoors veelal verzwegen dat Christus ze weliswaar uit de tempel, maar helemaal niet de stad uitjoeg.
 
Die argwaan tegenover speculanten vinden we in bijna alle goedbedoelde maar economisch ondoordachte voorstellen om prijsstijgingen in te perken. Zo ook bij de Europese Commissie die termijntransacties aan strengere regels wil onderwerpen en de speculatie aan banden te leggen in de hoop olie- en voedselprijzen onder controle te krijgen. De EC wordt daarin vurig aangemoedigd door de pers en door andersglobalisten. Zo ondertekenden “Vredeseilanden”, “Attac” en “11.11.11” een open brief aan de EC waarin andersglobalisten lobbyen voor maatregelen tegen speculatie. Van zijn kant voert de Oostenrijkse kanselier Alfred Gusenbauer een fanatieke kruistocht  voor een taks op speculatie.

Alleen ECB voorzitter Trichet biedt nog weerwerk. Hij twijfelt helemaal niet aan al die goede bedoelingen, maar ontkent dat speculatie de oorzaak kan zijn van de prijsstijgingen en wijst op de onzin van meer regulering terzake.
 
Van anders-globalisten zijn we wel meer utopische voorstellen gewoon die de economische natuurwetten willen opheffen of omkeren. Maar dat zelfs het zakenmagazine Trends op zijn web-site uitpakt met de beschuldigende titel Vuil geld: speculatie op grondstoffen”  is verassend. De auteur herhaalt daarin het gekende socialistische afgunstdiscours dat de rijkdom van succesvolle ondernemers en speculanten als bewijs aanvoert dat zij de eindverbruiker uitbuiten en de prijzen kunstmatig opdrijven. Die beschuldiging is uitermate ernstig omdat de auteur daarmee suggereert dat ondernemerschap een zero-sum-game is waarbij ondernemers zich slechts kunnen verrijken ten koste van iemand anders.  Ten gronde trekt hij daarmee het bestaansrecht van het ondernemerschap in twijfel, een toch wel merkwaardig standpunt voor een ondernemersblad.
In tegenstelling tot de overheid kunnen ondernemers niemand verplichten hun goederen of diensten te blijven kopen, en bijgevolg kunnen ze
 -anders dan de overheid- de mensen niet blijven uitbuiten
.

Zo werkt ons kapitalistisch systeem gelukkig helemaal niet. In een vrije markt kunnen ondernemers niet duurzaam winsten vergaren door klanten uit te buiten. In tegenstelling tot de overheid kunnen ze immers niemand verplichten hun goederen of diensten te blijven afnemen, en bijgevolg kunnen ze -anders dan overheden- de mensen niet blijven uitbuiten. 
Op een vrije markt kunnen zakenlui maar winst boeken als het nut van hun producten of diensten groter is dan de kost om ze te produceren. Winst ontstaat dus helemaal niet door uitbuiting van klanten, maar juist omgekeerd door systemen te bedenken en uit te werken die meerwaarde creëren en die toelaten de klant meer waar voor zijn geld te geven dan hij elders kan vinden.
Deze basisregel geldt evenzeer voor de zo verguisde speculanten, die niets anders doen dan handel drijven in risico. Ze nemen risico’s op zich die niemand kan of wil dragen tegen een prijs die in volle vrijheid tot stand komt op vrij toegankelijke markten. Probleem met de andersglobalistische voorstellen is dat hoe meer je hun marktdeelname aan banden legt, des te meer het prijsmechanisme ontregeld raakt, terwijl prijzen juist de onmisbare indicatoren zijn die de economie richting geven.
 
Prijs: de onmisbare leidraad naar marktevenwicht

prijzen grondstoffenPrijzen zijn niets anders dan een maatstaf van schaarste. Stijgende prijzen wijzen op een tekort, dalende prijzen op een overschot. Onderlinge prijsverhoudingen geven informatie naar nijveraars, dienstverleners en boeren wat zij het best zouden voortbrengen; het signaal en meteen ook het incentive om het aanbod van winstgevende productie op te drijven en van onrendabele af te bouwen. Zonder die prijsinformatie weten producenten niet eens welke goederen en diensten meest in vraag zijn en in de kortste keren ontstaat overproductie van het ongewenste en tekorten van het broodnodige. Het ontbreken van een betrouwbaar prijsmechanisme is trouwens de fundamentele tekortkoming die elke planeconomie doemt tot falen.
 
Grondstoffenmarkten zijn daarvan een zeer goed voorbeeld. Op de termijnmarkt komen vraag en aanbod van grondstoffen bij elkaar. Daar kunnen producenten en industriële verwerkers termijncontracten afsluiten en hun toekomstig prijsrisico indekken. Omdat het aanbod van producenten en de vraag van verwerkers veelal niet gelijktijdig en evenveel voorhanden zijn, treden speculanten op als tegenpartij voor de producenten en industriële verwerkers op zoek naar dekking.

 
Speculatie herstelt evenwichten. 
Wie ook maar even nadenkt moet toch beseffen dat bij elke transactie op die termijnmarkt  twee partijen betrokken zijn: een koper en een verkoper. Zo staat tegenover elke speculant die tarwe koopt in de “oh-zo-verderfelijke” hoop die later duurder te verkopen, logischer wijze een verkoper die vreest dat de prijs zal dalen. tarwe-oogst-prijzen

De tegenpartij van de speculant die tarwe aankoopt is:
 
  • ofwel een andere speculant die tarwe aanbiedt
  • ofwel een producent die blij is om de prijs voor zijn oogst vooraf vast te leggen.

  • In het eerste geval heffen de invloeden van beide speculatieve posities elkaar op en kan er niet het minste effect zijn op de prijs, ook al deden duizend speculanten diezelfde transactie nog eens over. In dit geval is er per saldo ook geen speculatief profijt, aangezien de winst van de ene het verlies van de andere uitmaakt.

     
    In het tweede geval draagt de transactie bij tot herstel van het marktevenwicht, omdat de speculant door zijn aankoop de producent in staat stelt méér tarwe te zaaien dan hij bereid was zelf het prijsrisico te dragen. Ware er geen speculanten geweest om het prijsrisico van de producent over te nemen dan had hij zijn productie niet kunnen opdrijven zodat het aanbod ondermaats zou zijn gebleven en de prijs verder zou zijn blijven stijgen.
     
    Markten vrijmaken.
    Speculanten zijn dus onmisbare acteurs in het herstel van marktevenwichten. Hun winst is de marktconforme vergoeding voor hun risico, en die staat trouwens volledig in verhouding tot hun bijdrage aan het herstel van het evenwicht. Speculanten die volharden in verkeerde inschatting of vervallen in irrationele overdrijving maken alleen verliezen en saneren zich zelf uit de markt. Veel sneller dan ooit een daartoe aangesteld marktregulator in staat zou zijn in te grijpen, laat staan een rechtscollege daarover in beroep zou kunnen oordelen. paniek-speculatie
     
    Elke beperkingen die markten aan banden legt is daarom nefast. Eerder het omgekeerde is aangewezen: niet méér maar minder regels bevorderen een correcte prijsvorming. De toename van het aantal marktpartijen kan daarbij alleen maar de liquiditeit en vooral hun onderlinge concurrentie verhogen, en bijgevolg de prijs van risico en de transactiekosten verlagen. Markten aan banden leggen kan hun goede werking alleen maar bemoeilijken, de prijsvorming verstoren, voedselcrisissen bestendigen en prijsstabilisatie uitstellen. hayek
      
    Niettegenstaande méér regulering zonder twijfel contraproductief zal werken, en de heilzame invloed van speculatie onweerlegbaar vaststaat lijkt de Europese Commissie toch het links verhaal van méér regulering te zullen gaan volgen. Weer een stap verder op de socialistische weg naar de slavernij zoals Nobelprijslaureaat Hayek zo precies voorspeld heeft in zijn boek “The Road to Serfdom” 
     
    Als eerste stap wil de EC onderzoeken hoezeer speculatie de prijzen van voedsel en olie heeft opgedreven. De zoveelste peperdure onderzoeksopdracht en de zoveelste bureaucratische verspilling want ieder logisch denkend mens kan bij voorbaat voorspellen dat het resultaat nihil moet zijn.
     
    De ware oorzaken van inflatie.
    Met meer kans op succes zou de Europese Commissie kunnen nagaan in welke mate haar zelf schuld treft in de huidige inflatiegolf. Zo ware het bijzonder interessant om weten :
     
    -in welke mate de bureaucratische overlast van de EU de kostprijs van onze landbouwers en industriëlen verhoogt,
     
    -in welke mate haar puristische habitat, nitraat-, en vogelrichtlijnen, protectionisme, verplichte braaklegging, verbod op ggg’s en subsidiering van motorolie uit koolzaad bijdragen tot het voedseltekort en hoeveel dode kindjes al die groene -weliswaar goedbedoelde maar daarom niet minder dodelijke- nonsens in de armste landen al heeft gekost,
     
    -in hoever prijsstijgingen te wijten zijn aan de uitschakeling van concurrentie en het afschrikken van nieuwkomers via allerlei corporatistische kwaliteit- en toegangsnormen,
     
    -en niet in het minst in welke mate de Europese Centrale Bank met haar overmatige geldschepping van 11% (samen met de FED) verantwoordelijk is voor de huidige inflatiegolf. Hoorde de ECB immers niet de geldaanwas tot 4,5% te beperken? Was dat niet haar primaire opdracht, en is het niet de allereerste opdracht van de EC over onze welvaart te waken?
     
    Paul Vreymans
    http://workforall.net

    U kan deelnemen aan het debat over dit onderwerp op:
    http://lvb.net
    http://www.vrijspreker.nl
    of hier meer specifiek over het verbod op "shortselling"
    of ook nog hier:
    http://vincentderoeck.blogspot.com/2008/09/lang-leve-de-speculanten.html


    Verwijzingen :
    The Road to Serfdom. This masterpiece of Nobel Prize laureate Friedrich Hayek is an eye-opener, strongly advocating the free market principles. In this all-time classic Hayek persuasively warns against the authoritarian utopias of central planning and the welfare state. Fascism, communism and socialism share these utopias. For the implementation of their plans these authoritarian ideologies require government power over the individual, inevitably leading to a totalitarian state. Every step away from the free market toward planning reduces people's freedom and is a step toward tyranny. Planning also cannot assess consumer preferences with sufficient accuracy to efficiently co-ordinate production. In a free market "Price" is the all-inclusive source of information, guiding entrepreneurs to produce whatever is wanted and directing workers wherever they are most needed. Free markets also provide the entrepreneurial climate for a thriving economy and for releasing the creative energy of its citizens. Free individuals in their native endeavour to develop their talents and their eternal pursuit of better living conditions produce spontaneous progress. All public interference in the economic process disturbs the market equilibrium, distorts the optimal allocation of resources and consequently reduces the level of wealth. Where planning replaces free markets people do not only loose their freedom and individuality. Resulting slow growth also increases welfare demands causing dependence similar to slavery. In the end people's self-reliance and self-respect is ruined, and citizens are degraded to a means to serve the ends of the collective mass. road-to-serfdom

    Een Selectie uit het werk van Martin De Vlieghere

    Destructive State Agencies

    De Pensioencrisis Is Geen Demografisch Probleem

    Kennismaatschappij en actieve welvaartsstaat.

    Homo Economicus en de grenzen van de stagnatie

    Belastingverlagingen vergen deregulering. De strijd tegen bureaucratie

    Tirannen : Hoe machtiger de ambtenaren, hoe onvrijer de mensen

    De Mythe Van Het Scandinavisch Model

    Europa's Sputterend Sociaal Model. Het sprookje en de Feiten."

    De_economisch-fiscale_politiek_van_Paars

    Een duurzaam Sociaal Model ? Lessen uit 20 Jaar groeiverschillen in Europa.

    Causes Of European Growth Differentials

    Europe's Ailing Social Model: Facts & Fairy-Tales

    De ziekte van de Waalse herstelplannen.  Een analyse van het Waalse "Marshall-plan"

    The Failure of the Übermensch and the Future of the EMU

    "WIJ VERKIEZEN EEN FUHRER - Ekonomische Oorzaken van Racisme en Oorlog in de twintigste Eeuw.


    Martin-de-vlieghereMartin DE VLIEGHERE
    Martin DE VLIEGHERE is geboren te Leuven op 28 juli 1963. Hij promoveerde op 18 januari 1993 tot doctor in de Letteren en Wijsbegeerte (groep Wijsbegeerte) op een proefschrift over de voorwaarden van de moderniteit in het werk van Jürgen HABERMAS en Friedrich HAYEK. 

    Hij was ook werkzaam  in de vakgroep Wijsbegeerte en Moraalwetenschap van de Universiteit Gent  en is auteur van talloze essais en columns en schreef ook het boek " Wij verkiezen een Führer. De economische oorzaken van racisme en oorlog in de twintigste eeuw", uitgegeven bij Van Halewyck (Leuven, 1996).   Hij is ook voorzitter van de " Free Association for Civilization Studies", een aan Nova Civitas verwante denkgroep. 





    The Path To Sustainable Growth
    Lessons From 20 Years Growth Differentials In Europe
    Martin De Vlieghere, Paul Vreymans

    Samenvatting:      Terwijl de rest van de wereld floreert als zelden voorheen, hinkt de Europese economie hopeloos achterop. Hoge productiviteit, technologisch niveau en kennis en uitzonderlijke arbeidsethiek halen niks uit. De groei is ook merkwaardig verschillend: Frankrijk, Duitsland en Italië stagneren evengoed als de scandinavische landen Denemarken, Zweden en Finland. Allen wonnen minder dan 44% voorspoed in de laatste 20 jaar. Ierland groeide 4 keer sneller, en werd met 169% welvaartsdgroei in diezelfde 20 jaar het 2° rijkste land van Europa, en slaagde erin banen te creëren voor allen.

    Buitensporige overheids-inmenging is de hoofdoorzaak van Europa's zwakke prestaties. De overmaatse publieke sector is in hoge mate onpoductief, en doet de volledige productiviteitswinsten van de Privé-sector en zijn uitzonderlijke prestaties volledig te niet.  Europa kan zijn sociaal-economische prestaties verbeteren door de Ierse succesformules over te nemen: Inkrimping van de overheidsuitgaven, terugschroeven van de bureaucratie en verschuiving van de belastingsdruk van inkomen op consumptie. Dit boek beschrijft waarom de Lissabon-Agenda en decennia lang Keynesiaanse vraagstimulering en inflatoire monetaire politiek hebben gefaald. Het ontwikkelt een alternatief en haalbare aanbod-strategie en doeltreffende methodes voor een menselijk en financieel duurzame groei.

    Dit boek leest als een stap-voor-stap handleiding voor economische herstel. Het is een data-referentie voor studenten en politici met interesse voor groei, sociale zekerheid, en sociale modellen. Het is een klassieker voor economisten die bezorgd zijn over de excesieve overheid, over de lage productiviteit in de openbare sector, en voor ouders die zich zorgen maken om hun dealende levensstandaard en om de toekomst van hun  kinderen.
    the path to sustainable growth

    free download here

    Vindt U deze info belangrijk?
    Link ons op Uw web-site aub. Dank  U