Bureaucratie
7 febr 2009


Big Government leads to
Serfdom an
d Poverty


Library    Video Library    Audio Library    Links
 

the webthis site



 

More Government means more Rules;
more Rules means
less Freedom;

less Freedom means
less prosperity and poor
quality of life
news media
news home contact
francais English
Meest gelezen essays
Media



De grootste overcapaciteit
zit bij de bureaucratische industrie
Martin de Vlieghere

Banken, autobouwers en huizenbouwers zitten wereldwijd met een gevaarlijke overcapaciteit. Indien ze niet drastisch saneren, dreigen ze in een catastrofale financieel-economische ‘meltdown’ elkaar in de afgrond te trekken. Om tijd te winnen, vragen ze noodhulp aan de overheden. Er lijkt een consensus te groeien dat de overheden de laatste redding zijn en dus actief, en liefst internationaal geconcerteerd, moeten ingrijpen. Helaas zijn de overheden zelf de hoofdoorzaak van de huidige systeemcrisis en dus zeker niet de oplossing.

Banken en overheden in hetzelfde bedje ziek

In de eerste fase van de bankencrisis speelden de overheden de rol van reddende engel. De banken vertrouwen elkaar niet, maar wel nog de overheden. Op die manier kunnen de overheden massaal en goedkoop geld ophalen om de noodlijdende banken te stutten. De overheden kunnen er in principe zelfs geld aan verdienen doordat de ondersteunde banken een risicopremie moeten betalen ten opzichte van het tarief dat de overheden op hun schuld wordt aangerekend. De overheden genieten een hogere kredietwaardigheid dan de banken. Maar is dat terecht?

Het huidige financieringsmodel van de verzorgingsstaat is op zijn minst even onverantwoord als dat van de slechtste banken: het is volledig gebaseerd op ongebreidelde groei van krediet, consumptie en werkgelegenheid. Nu deze graadmeters fel naar omlaag tuimelen, zitten banken én overheden in de wurggreep van de deflatie.

De banken en de autobouwers komen om geld bedelen bij overheden die zelf een gigantisch negatief netto-vermogen hebben en volledig afhankelijk zijn van vers goedkoop geld om hun dagelijkse uitgaven te dekken. De bankgaranties die de Belgische staat verleent, komen bovenop zijn volledig ongedekte pensioenverplichtingen en zijn schuld die nominaal alle records breekt.  De staat als werkloosheids- en pensioenverzekeraar opereert als een verzekeringsmaatschappij zonder beleggingen. Erop rekenen dat de uitkeringen zullen blijven uitgekeerd worden, is erop rekenen dat de staat zal kunnen blijven schuld opbouwen. De eerste twijfels sijpelen door. De ratingbureaus hebben recent een eerste keer de kredietwaardigheid van de Belgische staat verlaagd.

pensioenschulden

Besparen is dringend


De uit de hand lopende federale begroting moet nu stilaan wel iedereen zorgen baren. Toch klinkt de politieke discussie daarover tot op heden nog zeer bezadigd en gaat bijvoorbeeld over de vraag of een afgeslankte ambtenarij wel zijn taken zal aankunnen.  In De Standaard van 30 januari zei SP.A-voorzitter Gennez nog terecht dat ambtenaren schrappen alleen kan als men ook her en der regels afschaft. Om begrijpelijke redenen durft ze zelf geen concrete voorstellen te doen. Dat hoeft zij als prominent politicus ook niet te doen aangezien niet alleen haar achterban, maar het grootste deel van de bevolking daar totaal niet klaar voor is. We zitten nog altijd vast in het illusoire politieke spel om zoveel mogelijk van onze kosten op de gemeenschap af te wentelen. Daarom besluit Gennez dat het VLD-plan om 27000 ambtenaren niet te vervangen onrealistisch is.

Gezinnen en bedrijven die meer schuld hebben dan financiële activa zijn slecht gepositioneerd in een deflatoire periode. Zij moeten dringend besparen om niet verplicht te worden hun vastgoed te verkopen in een dalende vastgoedmarkt. De Belgische overheden hebben bijna geen bezittingen meer om te verkopen of te verpanden. Zij moeten dus nog veel dringender besparen om niet verplicht te worden álle ambtenaren te bedanken voor bewezen diensten en de stekker uit de verzorgingsstaat te trekken.

Een deflatoire depressie is een pijnlijk genezingsproces waarbij de bedrijven met overcapaciteit en de slechte banken elkaar meesleuren in hun val. Daardoor zien de financieel gezonde bedrijven hun koopkracht stijgen, zowel op de arbeidsmarkt als op de kapitaalmarkt. De negatieve economische spiraal stopt wanneer de prijzen van de geschikte arbeidskrachten en kapitaalgoederen voldoende gedaald zijn zodat de bedrijven van de toekomst ondanks het heersende pessimisme uiteindelijk toch terug durven investeren en uitbreiden.

china importenDenken dat dit pijnlijke genezingsproces niet nodig zal zijn en dat het economische systeem wel nog een inflatoire groeiperiode in zich heeft, is ijdele hoop. Want als men nu krampachtig probeert de depressie tegen te houden met steeds duizelingwekkender hoeveelheden uit het niets gecreëerd geld, dan worden de financieel gezonde bedrijven zowel fiscaal als financieel gediscrimineerd. De slechte banken houden het geld als reserve aan bij de centrale bank en willen het alleen nog uitlenen aan de slechte bedrijven en overheden waaraan ze hun lot hebben verbonden door er in het verleden al zoveel krediet aan te verschaffen. Het verse geld dient dus jammerlijk genoeg om de bedrijven en overheden met overcapaciteit recht te houden. Zolang dit lukt, komen er onvoldoende geschikte arbeidskrachten en kapitaalgoederen vrij voor de financieel gezonde bedrijven en kan er van een duurzame relance geen sprake zijn..

Structureel besparen kan simpel zijn

overcapaciteit bureelruimte

De industrie met de grootste overcapaciteit is niet de auto-industrie, maar de bureaucratie. Onze Belgische industrieterreinen staan vol met kantoren in plaats van fabrieken.  De bureaucratie beperkt zich niet tot de overheid. Het complexe arbeidsrecht bijvoorbeeld creëert een mega-industrie van interim- en selectiebureaus, sociale secretariaten, dienstencheque-bureaus, maaltijdcheque- bureaus en antipesterijconsulenten-bureaus die niet nodig waren geweest, hadden we zuiniger en zorgvuldiger met wetgevend werk omgesprongen.

pollutie

De meest eenvoudige administratieve vereenvoudiging met de grootste impact is evenwel deze: schaf de inkomstenbelasting af. Dat is drie vliegen in één klap: massaal minder werk voor de fiscus en de fiscale consulenten, het moeiteloos behalen van de Kyoto-norm dankzij de noodgedwongen verhoging van de reeds bestaande belastingen op consumptie (= ecotaks), en de afschaffing van de overbodig geworden en bureaucratisch dure milieupremies die overigens toch alleen maar betuttelend de creativiteit fnuiken bij het zoeken naar energiezuiniger oplossingen.


Alle overheden zouden tevens hun subsidies aan bedrijven en huisvestingsmaatschappijen moeten afschaffen. Overheden creëren onvermijdelijk loodzware bureaucratieën wanneer ze zich in de plaats van de markt stellen om te bepalen welke innovaties en bouwprojecten voorrang moeten krijgen. Een succesvolle onderneming die duurzaam welvaart creëert, komt altijd uit het brein van een ondernemer en nooit uit de vergadering van een comité door de overheid aangestelde experts.

Schaf de provincies af. Het overgrote deel van de activiteiten van de provincies concurreren met wat andere overheden doen (onderwijs, drugspreventie, milieupremies) en de rest kan net zo goed door andere overheden gedaan worden.

Zelfs op politieagenten kan worden bespaard zonder aan de dienstverlening te raken. Ik betaal belastingen opdat de politie mijn vrijheid en eigendom zou vrijwaren, niet om drugs uit de winkelrekken te halen. Het is niet wetenschappelijk bewezen dat ook maar één persoon van een drugsverslaving is gehouden of afgekickt dankzij politieoptreden. Daarom is de politionele strijd tegen de drugshandel een wel erg dwaze oorlog. Hoe performanter de politie drugs onderschept en dealers oppakt, hoe dieper de drugshandel in de criminaliteit wordt geduwd. Het resultaat van de ‘war on drugs’ is dan ook dat de meest gewelddadige criminelen en suïcidale terroristen met hun drugsgeld een steeds grotere greep op de wereldeconomie krijgen.

Martin De Vlieghere.

Martin-de-vlieghere
Martin DE VLIEGHERE is geboren te Leuven op 28 juli 1963. Hij promoveerde op 18 januari 1993 tot doctor in de Letteren en Wijsbegeerte op een proefschrift over de voorwaarden van de moderniteit in het werk van Jürgen HABERMAS en Friedrich HAYEK. Hij was assistent Professor in de vakgroep Wijsbegeerte en Moraalwetenschap van de Universiteit Gent. Hij is auteur van het boek " Wij verkiezen een Führer - De economische oorzaken van racisme en oorlog in de twintigste eeuw", uitgegeven bij Van Halewyck (Leuven, 1996).  De Vlieghere wordt aanzien als een van de prominentste hedendaagse filosofen op gebied van economie. Hij is geliefd spreker en publiceerde talloze economische en filosofische essays. Hij is voorzitter van FACS - "the Free Association for Civilization Studies", bestuurslid van Nova Civitas en medebezieler van Workforall.net.

Meer publicaties van dezelfde auteur:








In dit exclusief vimeo-interview
van Luc Van Braekel
zoekt Martin De Vliegere naar de fundamentele
oorzaken en remedies voor de crisis.
Hij doorbreekt de Keynesiaanse "consensus" en verdedigt onder meer deze non-conformistisiche stellingen:




   ► Dat deze financiële crisis niet de crisis is van het kapitalisme maar van het staats interventionisme
   ► Dat de overmatige groei van de geldhoeveelheid de belangrijkste oorzaak is van de financiële crisis.
   ► Dat een geldstelsel slechts duurzaam kan zijn bij een stabiele geldhoeveelheid
   ► Dat deflatie helemaal niet slecht is of de groei remt, maar juist omgekeerd de reële koopkracht opkrikt.
   ► Dat Gresham's wet onder "free banking" omgekeerd werkt als in onder een 'legal tender' systeem
   ► Dat het repartitie-pensioenstelsel archaïsch is omdat het neerkomt op uitbuiting van onze kinderen
   ► Dat de Staat de plaats heeft ingenomen van God.
   ► Dat sturing door overheden van economie en innovatie contraproductief werk en vooruitgang afremt.
   ► Dat modern lijkende milieusubsidies al even erge verkwistingen zijn is als onze archaïsche ijzerweg.
   ► Dat vrouwen wel en mannen (nog) niet geëmancipeerd zijn.
   ► Dat Joe the Plumber's demotivatie vooral ligt in overregulering en in de excessieve belastingsdruk.
   ► Dat niet vraagstimulering maar besparingen de enige uitweg zijn uit de crisis.

.
Don't  forget  to

Thanks for linking  http://workforall.net   on Your website

news media
news home contact
francais English