More
Government
means more Rules;
more
Rules mean
less
Freedom;
less
Freedom means
less prosperity and
poor quality
of life
Don't
forget to
.
Markante
Feiten over het Belgisch Pensioenstelsel
Het Belgisch
pensioenstelsel is gekenmerkt door uitzonderlijk grote verschillen in
de pensioenuitkeringen. Zo bedraagt het gemiddeld pensioen
van een vrouwelijk zelfstandige
slechts 9% van dat van een mannelijk ambtenaar. Daarbij geeft de
statistiek het gemiddelde
verschil aan tussen de verschillende pensioenstelsels. De verschillen
tussen individuele uitkeringen zijn nog vele malen groter.
Opmerkelijk is dat
de Belgische overheid niet minder dan 7,5% van haar budget
uitgeeft aan ambtenarenpensioenen. Dat is 3 maal zoveel als Nederland,
Spanje en Denemarken.
In de
privésector daarentegen zijn onze pensioenen bedroevend laag:
gemiddeld slecht 40% van het loon tijdens de aktieve loopbaan.
België scoort daarmee nauwelijks beter dan
Mexico. In Nederland,
Spanje, en Luxemburg bedragen de
vervangingsratio's méér dan het dubbele!
Schuldenberg: Ongedekte
pensioenverplichtingen
Volgens een studie
van ABN AMRO was de actuele waarde van de
pensioenverplichtingen ten laste van de Belgische staat per eind 2003 al opgelopen tot
296% van ons BBP; dat is drie maal zo
veel als onze
officiëel gepubliceerde staatsschuld.
Die pensioenverplichtingen
werden altijd buiten de nationale
rekeningen gehouden. De overheid
heeft zo de op ons afkomende problemen
systhematisch verborgen gehouden. We werden in slaap
gewiegd met welluidende initiatieven zoals het
Zilverfonds dat in realiteit
slechts schulden bevat.
In realiteit mag de
totale schuld van de Belgische overheid op
vandaag op minstens 400% BBP worden geraamd. Ons sociaal stelsel
was dus volledig
gebaseerd op krediet. Politiek
geïnspireerde sociale initiatieven worden op vandaag nog altijd
systematisch op de rug van toekomende generaties
gefinancierd. Dat piramidespel is
nu niet langer houdbaar:
Alhoewel het
Belgisch overheidsbeslag nu al decennia behoort tot de
hoogste ter wereld, behoort de vervangingsratio van onze
pensioenen tot de laagste van
de OESO. We kunnen de
Belgisch pensioencrisis bijgevolg niet toeschrijven aan te
lage belastingsontvangsten en al evenmin aan
te hoge pensioenuitkeringen in de privésector. De ware oorzaak
moet gezocht worden in ons systeem zelf: veel te grote
verschillen in de pensioenuitkeringen, buitensporige
kosten van de bureaucratie en vooral de financïele
onhoudbaarheid van het repartitiestelsel.
Net als een piramidespel slechts houdbaar
is zolang nieuwe naïevelingen
tot het systeem toetreden is een repartitiestelsel
slechts houdbaar zo
lang de bevolking snel toeneemt en zolang de
nieuwkomers het allemaal nog kunnen betalen (of daartoe bereid
zijn). Pogingen om
repartitiestelsel in stand te houden bij stagnerende bevolking zijn met
mathematische zekerheid gedoemd tot mislukken. Een omschakeling
naar een kapitalisatiestelsel
dringt zich op.
Maar ook de
erbarmelijke inefficiëntie van het Belgisch
staatsapparaat draagt bij tot de
veel te hoge kosten, tot de bedroevend lage
pensioenvervanginsratio en onze
zorgwekkende financiële toestand. Vijf
bestuursniveau's voor een land ter
grootte van een middelmatige
wereldstad zijn er minstens twee te veel.
(1.
gemeenten, 2.
intercommunales, 3. provincies, 4.
Gewesten en 5. nationaal niveau met
daarenboven het Europees niveau )
Te veel
bestuursniveaus betekent te veel ambtenaren en te veel
betutteling over zaken die burgers veel beter voor zichzelf
kunnen regelen. Al die ambtenaren
betekenen niet alleen een bureaucratische overlast. Ze betekenen vooral
ook een overmatige belasting voor ons pensioenstelsel
omdat die overbodige ambtenaren ook nog eens een
discriminerend gul
pensioenstelsel genieten.
Recente
Ramingen De ware omvang van
onze pensioencrisis wordt pas duidelijk als men de
recentste ramingen
van de pensioenverplichtingen van
de ECB relateert aan het beschikbaar inkomen. De
ECB hanteert die verhoudingals maatstaf voor de duurzame financierbaarheid
van de staatsschuld. Volgens die maatstaf scoort België
met een totale
staatsschuld van 778% van ons beschikbaar
inkomen zelfs beduidend slechter dan
Griekenland (590%) dat nu al in acute
financieringsproblemen is verzeild. In de
veronderstelling dat we 80% van ons inkomen besteden aan levensnoodzakelijkheden
zoals voeding, kleding, wonen, energie... betekent dit dat we
met zijn allen 7,78 x 5 = 39 jaar lang al onze
"discretionaire" koopkracht zouden moeten besteden aan schulddelging
willen we die staatsschuld aflossen.
Om haar lopende uitgaven rond te krijgen en de kortlopende
leningen te herfinancieren
zal de Belgische schatkist in 2010 een rekord bedrag van 89
miljard euro moeten lenen op de financiële markten. Dat komt neer op
een kwart van ons bruto binnenlands product of de
HELFT van het beschikbaar inkomen ! Zulke buitensporige
deficits zijn al sinds jaren niet meer financierbaar met
binnenlands kapitaal alleen. 56
procent van onze staatsobligaties zijn nu al in buitenlandse handen.
Ten gronde
veroordelen we met zulke buitenlandse financiering onze nakomelingen
tot schuldslavernij aan buitenlandse regimes in landen als de VS,
Noord-Afrika, Rusland en zelfs Kazachstan.
Cruciaal voor de financierbaarheid is de rente tegen welke België
zijn leningen dit jaar kan slijten. De gigantische
financieringsbehoefte komt erg ongelegen omdat ook de banksector dit
jaar nog
aan de kassa moet passeren om haar kapitaalsbasis versterken wil ze aan
de Basel III normen voldoen. Met zo'n gigantische
kredietvraag is het weinig waarschijnlijk dat de rente nog lang op het
huidig historisch laag peil kan blijven.
Deze week speelde de Schatkist met de idee van een
30-jarige lening in de hoop daarmee de
financiële problemen niet één maar twee generaties
voor zich uit te schuiven. Het gevaar is niet denkbeeldig dat de Belgische
kredietwaardigheid internationaal
stilaan in
het gedrang komt. We kunnen onze AA+ rating verliezen of de prijzen van
"Credit Default Swaps" en de bijhorende rente kunnen de hoogte
inschieten,
zelfs zonder dat de ECB aan de rente raakt. Zo'n rentestijging zou pas
een ware ramp betekenen omdat het rentesneeuwbal weer aan het rollen
zou brengen en onze publieke
financïen helemaal ontredderen.
Ons sociaal stelsel heeft duidelijk de limieten van de
financierbaarheid
bereikt. Op korte termijn
dreigen we in acute financieringsproblemen te verzanden net zoals
Griekenland. Het is een illusie
te denken dat we dit sociaal stelsel nog
langer in stand
kunnen houden. Een fundamentele
hervorming dringt zich op met
verregaande privatisering. De burger zal weer
ruimere verantwoordelijkheid voor zijn eigen bestaan moeten
overnemen van de in gebreke blijvende overheid, met een forse
inkrimping van het overheidsapparaat voor gevolg. Het is ook een
illusie dat de overgang naar een geprivatiseerd
sociaal stelsel zonder pijn kan gepaard gaan. De politiek heeft
immers beloften gedaan die ze onmogelijk kan
inlossen. Willen we de
essentie van ons sociaal systeem redden zullen we het van
al zijn franjes moeten ontdoen. Luxueuse
uitkeringen op kosten van komende generaties zijn noch moreel verdedigbaar, noch
financiëel haalbaar. Het nieuwe sociaal
stelsel zal wezenlijk moeten worden afgeslankt tot zijn
essentiële sociale taken willen we de minimale sociale
rechten van behoeftigen duurzaam vrijwaren.
De debattanten
onderkennen het pensioenprobeem als dringend,
maar ook zij lijken de omvang van de pensioencrisis nog niet te
beseffen.
Ze laten de fundamentele onevenwichten onaangeroerd.
VDB stelt voor langer te werken om het sociaal stelsel wat langer
overeind
te houden. De kern van het probleem: de financiële onhoudbaarheid
van het retributiestelsel, en de inefficiëntie van onze
bestuurlijke structuren worden ongemoeid gelaten.
VDB ontwijkt ook andermaal de vraag van Véronique Goossens
over de fundamentele onbillijkheden zoals de buitensporige
ambtenarenpensioenen en ongelijke uitkeringen.
Langer werken om de privileges van parasitaire structuren
in stand te houden lijkt maatschappelijk niet langer aanvaard
en stuit ook op alsmaar meer weerstand bij de werkende bevolking.
Met haar populistisch voorstel wil ze haar volgelingen laten geloven
dat onze pensioencrisis nog met nieuwe belastingen kan worden
gefinancierd.
Zelfs de afgeslankte studiedienst van de socialisten zou moeten weten
dat lopende uitgaven betalen uit vermogen net hetzelfde is als de
meubels opstoken
om het huis te verwarmen: de kortste weg naar het bankroet.
Trouwens zelfs de totale confiscatie van al ons onroerend vermogen
volstaalt al lang niet meer om de staatsschuld af te lossen.
Een vermogensbelasting, zoals de sp.a voorstelt, is contraproductief:
het vernietigt niet alleen kapitaal en welvaart, het creëert ook
werkloosheid
en is bovendien onrechtvaardig. De belasting op arbeid verminderen
is dringend en dwingend, maar een vermogensbelasting
is daarvoor NIET het aangewezen middel.
Minister
Daerden over onze pensioenen Minister van
Pensioenen Michel Daerden
werd eerder dit jaar in de Senaat ondervraagd hoe ver het nu
staat met de
hervorming en betaalbaarheid
van ons pensioenstelsel. Daerden
antwoorde
dat hij niet overhaast
te werk wil gaan. Hij belooft een
groenboek
én een witboek later op het jaar. Eerder had
Daerden al
verklaard dat de uitbetaling van de pensioenen
tot 2011 geen enkel
probleem stelt. Geen paniek dus…
Onze pensioenen zijn in goede handen van de PS
De
Pensioencrisis Is
Geen Demografisch Probleem Niet de vergrijzing, maar het
repartitiestelsel vormt het probleem Martin
De Vlieghere De
dreigende crisis van het
pensioenstelsel is uitsluitend een crisis van het omslagstelsel en dus
niet van de veroudering van de bevolking.
Men rekent ten onrechte op de
solidariteit tussen leeftijdsgroepen.
Dan is de veroudering van de
bevolking inderdaad een probleem.
Maar in een vrije en
verantwoordelijke samenleving moet men leren
dan men zelf zijn pensioen
moet opbouwen
en dat niet een ander u zal onderhouden.
De
Nationale Bank berekende al in 2006 dat de
vergrijzing budgettair onhoudbaar is. Bij ongewijzigd beleid zou de
vergrijzing al vanaf 2010 een verhoging van de belastingdruk noodzaken
met 1/5, terwijl België met een overheidsbeslag van 49% van het
BBP nu al tot de absolute wereldtop van meest belaste landen
behoort. Toch eisen
vakbonden en CD&V-senioren "automatische structurele en procentuele
welvaartsvastheid" van de pensioenen bovenop
de al bestaande indexering.
Daarmee wordt
bedoeld dat de pensioenen procentueel zouden moeten meegroeien met
productiviteitswinsten die toekomende generaties nog moeten realiseren.
Dit zou de pensioenmassa nog katastrofaal verzwaren en bij gebrek aan
reserves volledig moeten worden verhaald op de toegevoegde waarde van
het slinkend aantal productieven. De perversiteit van welvaartvaste
pensioenen in een land zonder pensioenreserves ligt hem in de
vereeuwiging van de onbetaalbaarheid. Zelfs een verhoging van
productiviteit zal meer helpen: hoezeer toekomstige generaties zich ook
inspannen, de pensioenschuld zou steeds maar met de
productiviteitswinst blijven meegroeien. Welvaartvastheid is dus als
een steen van Sisyfus voor navolgende generaties.
Deze immorele eis van vakbonden
en CD&V senioren tot "automatisch structureel en procentueel
doorvoeren" van welvaartsvastheid betekent ook dat de
buitensporige pensioenverschillen blijven bestaan, en de armoede van de
kleinste pensioentrekkers NIET wordt bestreden. Vooraleer senioren
solidariteit opeisen van navolgende generaties kunnen ze best begin
maken van solidariteit binnen de eigen
groep.
In dit exclusief
vimeo-interview van Luc Van
Braekel zoekt Martin De
Vliegere naar fundamentele oorzaken en
remedies voor de pensioencrisis. Hij doorbreekt
de Keynesiaanse consensus
en verdedigt enkele non-conformistisiche
stellingen:
Ondanks de
exact
voorspelbare omvang van de vergrijzing heeft
de Belgische overheid bedroevend weinig pensioenreserves
aangelegd:
In totaal voor slechts 17% van ons BBP. Onze pensioenreserves
vertegenwoordigdigen
daarmee nauwelijks de tegenwaarde van twee maand arbeid.
In Nederland, Denemarken, Zwitserland zijn die reserves 7 tot 8 maal
groter
en zelfs het zo verfoeide "asociaal model " van de VS heeft 7
maal méér pensioenreserves
opgebouwd.
