Pensioenen


Big Government leads to
Serfdom an
d Poverty



Library    Video Library    Audio Library    Links
 

the webthis site


 

More Government
means more Rules;

more Rules mean
less Freedom;

less Freedom means
less prosperity and
poor
quality of life
news media
news home contact
Don't  forget to


Pensioenhervorming.
 
De politieke partijen hebben hun voorstellen geformuleerd over de aanstaande pensioenhervorming. Die gaan van vermogensbelasting (SP.a) over duurdere dienstencheques, langer werken (CD&V), tot een 45 jarige loopbaan voor iedereen (LDD). Die plannen wekken de illusie dat de pensioencrisis nog met nieuwe belastingen of wat meet vlijt kan worden opgelost.
 
Nochthans waarschuwt De Europese Centrale Bank  dat omslagstelsels in hun huidige vorm finaal onhoudbaar zijn, en dat structurele hervormingen nodig zijn willen we een instorting van ons sociaal stelsel alsnog vermijden. De ECB hanteert daarbij de verhouding van opgebouwde pensioenrechten tot het beschikbaar inkomen als richtinggevende maatstaf voor de duurzame financierbaarheid. Volgens die maatstaf scoort België met een gecombineerde staatsschuld en pensioenverplichtingen van 778% van ons beschikbaar inkomen beduidend slechter dan Portugal, Ierland, Spanje en zelfs Griekenland (591%), dat nu al in acute financieringsproblemen is verzeild.

euroland-pensioen-schulden
(1) ECB  http://www.ecb.int/pub/pdf/other/ecbeurostatworkshoponpensions201002en.pdf
                page 84 (Belgium & Ireland: Estimates ABN AMRO 2003)
(2) OECD http://www.oecd.org/dataoecd/5/51/2483816.xls Tab Gross Financial Liabilities
(3) OECD http://www.oecd.org/dataoecd/5/51/2483816.xls Tab Tax Receipts
(4) Pensioenschuld / Beschikbaar inkomen
(5)
Staatsschuld / Beschikbaar inkomen
(6) Totale Schuld / Beschikbaar inkomen
 

Financierbaarheid


Dit jaar al dreigt ook België met acute financieringsproblemen geconfronteerd te worden. Om haar lopende uitgaven te dekken en de kortlopende leningen te herfinancieren moet de Belgische schatkist in 2010 een record bedrag van 89 miljard euro lenen. Dat is een kwart van ons BBP of de helft van het beschikbaar inkomen. Ook dit jaar zullen buitenlandse financiers die nu al 56 procent van onze staatsobligaties in handen hebben weer ruim moeten bijspringen. Het gevaar is reëel dat financiële markten een hogere risicopremie eisen of niet langer genoegen nemen met de huidige historisch lage rente en de rentesneeuwbal weer aan het rollen gaat.
 
Knutselen aan modaliteiten
 

Ons sociaal stelsel is gebaseerd op krediet en heeft nu duidelijk de limieten van de financierbaarheid bereikt. Het is een illusie te denken dat we ons “Rijnlandmodel” in zijn huidige vorm kunnen handhaven. Structurele hervormingen dringen zich op. De pensioenplannen van de politieke partijen zijn daartoe stuk voor stuk ontoereikend. Ze kunnen de pensioencrisis onmogelijk oplossen.

Het voorstel van de SP.a voor een vermogensbelasting is naïef en zelfs populistisch omdat het erop neerkomt lopende uitgaven te financieren met vermogen. Dat is net als de meubels opstoken om het huis nog enkele dagen warm te houden. In de wetenschap dat zelfs de totale confiscatie van al ons onroerend vermogen niet zou volstaan om de staatsschulden te delgen is een vermogensbelasting de kortste weg naar het bankroet. Langer werken of een 45 jarige loopbaan helpt maar kan het acute financieringsprobleem hoogstens een paar jaar uitstellen.
 
De oplossing moet worden gezocht in structurele hervormingen die de zware onevenwichten van ons sociaal stelsel wegwerken: de buitensporige bureaucratische kost, sommige asociale verschillen en te gulle statuten, en vooral de financiële onhoudbaarheid van het omslagstelsel.
 
Repartitie versus Kapitalisatie

In ons omslagstelsel worden lopende pensioenen betaald uit heffingen op de lopende loonmassa en in toenemende mate met algemene fiscale ontvangsten. Die middelen worden hoofdzakelijk opgebracht door de actieven. Repartitiestelsels houden daarmee een onbillijke en oneconomische transfer in tussen generaties. In een kapitalisatiesysteem daarentegen spaart elke generatie haar voor haar eigen pensioen.
 
De keuze voor kapitalisatie is niet alleen een kwestie van rechtvaardigheid tussen generaties. Het wezenlijke verschil ligt in de creatie en meerwaarde nodig om het systeem te financieren. In een kapitalisatiestelsel genereert het gespaarde vermogen zelf de meerwaarde om pensioenen te bekostigen omdat de spaarmiddelen via de financiële markten worden geïnvesteerd in meerwaarde- en arbeid genererende bedrijven.
 
Een omslagstelsel kent geen kapitaalvorming en genereert noch tewerkstelling noch meerwaarde. Net als een piramidespel is het aangewezen op lopende inkomsten om lopende uitgaven te betalen. En net als een piramidespel slechts houdbaar is zolang naïevelingen toetreden is een repartitiestelsel slechts houdbaar zo lang de bevolking snel toeneemt en zolang de nieuwkomers het allemaal nog kunnen ophoesten (of daartoe bereid zijn). De inkomsten uit de lopende fiscaliteit zijn bovendien gevoelig voor demografische veranderingen, werkeloosheid, conjunctuur, dalende welvaart, stijgende rente of eenmalige tegenvallers en maken het staatsbudget wisselvallig. In de praktijk moeten we tekorten steeds weer met rentedragende leningen financieren. Dat is op termijn onhoudbaar.

Beschaving en Rechtvaardigheid

"Progressieve" kringen rechtvaardigen het repartitiestelsel als "solidariteit tussen generaties". In realiteit komt het repartitiestelsel neer op een door de overheid opgelegd systeem van uitbuiting van kinderen door hun ouders. Met vrijwilligheid, edelmoedigheid, wederkerigheid, samenhorigheid of intergenerationele rechtvaardigheid of heeft dit systeem niets te maken. Zulke uitbuiting is kenmerkend voor primitieve beschavingen, maar is een moderne samenleving onwaardig. In onze vergrijzende samenleving nemen de transfers van het slinkend aantal actieven naar de groeiende generatie gepensioneerden dergelijke proporties aan, dat het maatschappelijk draagvlak wegkwijnt en de verstandhouding tussen generaties in het gedrang komt.
 
Maar ook de enorme pensioenverschillen zijn niet langer verdedigbaar. Het gemiddeld pensioen van een vrouwelijk zelfstandige bedraagt nog nauwelijks 9% van dat van een mannelijk ambtenaar. Ambtenarenpensioenen zijn nu al dubbel zo hoog als die van werknemers in de privésector en de individuele pensioenen verschillen nog meer. Die historische scheefgroei is niet langer financierbaar noch sociaal of moreel verdedigbaar. Pensioenen die het modaal loon van de betalende actieven overtreffen horen niet thuis in een armlastig pensioenstelsel dat de naam solidair of sociaal wil voeren.
 
 
 
Dure Ambtenaren

Onze (para)fiscale druk behoort nu al decennia tot de hoogste ter wereld. Toch zijn onze pensioenen naar internationale normen bedroevend laag: gemiddeld slecht 40% van het loon tijdens de actieve loopbaan. België scoort daarmee nauwelijks beter dan ontwikkelingslanden. In Nederland, Spanje, en Luxemburg bedragen de vervangingsratio’s meer dan het dubbele.

pensioen-vervangingsratio
 


Oorzaak van die povere verhouding tussen bijdragen en uitkeringen is de buitensporige kost van onze verpolitiseerde sociale instellingen en administratieve structuren.   7,5% van ons staatsbudget gaat naar ambtenarenpensioenen
Dat is 3 maal zoveel als Nederland, Spanje en Denemarken. Behalve de gulheid van ons ambtenarenstatuut is vooral van de erbarmelijke inefficiëntie van het Belgisch staatsapparaat daaraan schuld.

Vijf bestuursniveaus voor een land ter grootte van een middelmatige wereldstad zijn er minstens twee te veel. Te veel bestuursniveaus betekent te veel beambten, een te zware belasting voor ons sociaal stelsel en bovendien te veel betutteling over zaken die burgers beter voor zichzelf kunnen regelen.


pensioenen-ambtenaren



Onverantwoordelijke politici


Vorige generaties beleidsmakers hebben in tijden van hoogconjunctuur en onder de foute premissen van eeuwig groeiende bevolking en altijd stijgende welvaart structuren en pensioenaanspraken in het leven geroepen en daarbij nagelaten de nodige reserves aan te leggen.  Maar het is de huidige generatie die deze historische dwaling niet alleen heeft bestendigd, maar uitgebreid tot buitensporige privileges die sociale rechtvaardiging missen. Daarbij hebben ze zichzelf en hun beambten rijkelijk toebedeeld.

Nog steeds ontvluchten politici hun verantwoordelijkheid. Nog steeds wordt de ernst van de crisis verdoezeld achter de virtuele reserves van het Zilverfonds. Nog steeds gedogen ze dat de lasten worden afgewenteld op partijen die in het onderonsje tussen sociale partners niet zijn vertegenwoordigd. In generatieoverschrijdende vraagstukken is de legitimiteit van het sociaal overleg daarbij ver overschreden.
 

Structurele Hervorming


Griekse toestanden staan in België dichterbij dan velen denken. Willen we het essentiële van ons sociaal stelsel vrijwaren dan moeten we ons pensioenstelsel grondig hervormen. De bureaucratische kost van onze sociale instellingen moet omlaag: overbodige bestuursniveaus en verpolitiseerde sociale instellingen moeten zwaar gesaneerd of afgeschaft. Scheefgegroeide “verworven rechten” en buitensporige privileges moeten herleid tot een sociale dimensie. De burger zal ook ruimere verantwoordelijkheden voor zijn eigen bestaan moeten overnemen van de in gebreke gebleven overheid. Daarbij moeten de tweede en vooral derde peiler geleidelijk het onhoudbaar retributiestelsel van de eerste peiler vervangen.
 
Hoe langer die onafwendbare hervormingen worden uitgesteld des te pijnlijker zal de overgang verlopen. De ongefinancierde pensioenverplichtingen blijven immers elke dag oplopen. Als politici blijven weigeren de roofbouw op volgende generaties te stoppen dan zullen financiële markten hen daar sneller dan gedacht toe verplichten.
 
Paul Vreymans
http://workforall.net

Publieke-schulden

 

Meest gelezen essays
Media



Frank Vandenbroucke (SP.a)  en Bea Cantillon
debatteerden op Kanaal Z over onze pensioenen


cantillon-vandenbroucke

De debattanten onderkennen het pensioenprobeem als dringend,
maar ook zij lijken de omvang van de pensioencrisis nog niet te beseffen. Ze laten de fundamentele onevenwichten onaangeroerd.
VDB stelt voor langer te werken om het sociaal stelsel wat langer overeind te houden. De kern van het probleem: de financiële onhoudbaarheid van het  retributiestelsel, en de inefficiëntie van onze bestuurlijke structuren worden ongemoeid gelaten.

VDB ontwijkt ook andermaal de vraag van Véronique Goossens
over de fundamentele onbillijkheden zoals de buitensporige
ambtenarenpensioenen en ongelijke uitkeringen.
Langer werken om de privileges van parasitaire structuren
in stand te houden lijkt maatschappelijk niet langer aanvaard
en stuit ook op alsmaar meer weerstand bij de werkende bevolking.





Eerder lanceerde  Caroline Jennez (SP.a)  het totaal
 wereldvreemde voorstel  van een vermogensbelasting

Met haar populistisch voorstel wil ze haar volgelingen laten geloven dat onze pensioencrisis nog met nieuwe belastingen
kan worden gefinancierd.

Zelfs de afgeslankte studiedienst van de socialisten zou moeten weten dat lopende uitgaven betalen uit vermogen net hetzelfde is als de meubels opstoken om het huis nog enkele dagen warm te houden: de kortste weg naar het bankroet.  Trouwens zelfs de totale confiscatie van al ons onroerend vermogen volstaalt al lang niet meer om de staatsschuld af te lossen.

Een vermogensbelasting, zoals de sp.a voorstelt, is contraproductief: het vernietigt niet alleen kapitaal en welvaart, het creëert ook werkloosheid en is bovendien onrechtvaardig.  De belasting op arbeid verminderen is dringend en dwingend, maar een vermogensbelasting
is daarvoor NIET het aangewezen middel.




Minister Daerden over onze pensioenen

Minister van Pensioenen Michel Daerden werd eerder dit jaar in de Senaat ondervraagd hoe ver het nu staat met de hervorming en betaalbaarheid van ons pensioenstelsel.  Daerden antwoorde dat hij niet overhaast te werk wil gaan.  Hij belooft een groenboek én een witboek later op het jaar.

Eerder had Daerden al verklaard dat de uitbetaling van de pensioenen tot 2011 geen enkel probleem stelt.  Geen  paniek dus…   Onze pensioenen zijn in goede handen van de PS

 




De Pensioencrisis is
Géén Demografisch Probleem


Niet de vergrijzing, maar het repartitiestelsel
vormt het probleem

Martin De Vlieghere

De dreigende crisis van het pensioenstelsel is uitsluitend een crisis van het omslagstelsel en dus niet van de veroudering van de bevolking.  Men rekent ten onrechte op de solidariteit tussen leeftijdsgroepen.  Dan is de veroudering van de bevolking inderdaad een probleem.

Maar in een vrije en verantwoordelijke samenleving moet men leren
dan men zelf zijn pensioen moet opbouwen
en dat niet een ander u zal onderhouden.


Welvaartvaste Pensioenen ?

De Nationale Bank berekende al in 2006  dat de vergrijzing budgettair onhoudbaar is. Bij ongewijzigd beleid zou de vergrijzing al vanaf 2010 een verhoging van de belastingdruk noodzaken met 1/5, terwijl België met een overheidsbeslag van 49% van het BBP nu al tot de absolute wereldtop van meest belaste landen behoort.   Toch eisen vakbonden en CD&V-senioren "automatische structurele en procentuele welvaartsvastheid" van de pensioenen bovenop de al bestaande indexering.

Daarmee wordt bedoeld dat de pensioenen procentueel zouden moeten meegroeien met productiviteitswinsten die toekomende generaties nog moeten realiseren. Dit zou de pensioenmassa nog katastrofaal verzwaren en bij gebrek aan reserves volledig moeten worden verhaald op de toegevoegde waarde van het slinkend aantal productieven. De perversiteit van welvaartvaste pensioenen in een land zonder pensioenreserves ligt hem in de vereeuwiging van de onbetaalbaarheid. Zelfs een verhoging van productiviteit zal meer helpen: hoezeer toekomstige generaties zich ook inspannen, de pensioenschuld zou steeds maar met de productiviteitswinst blijven meegroeien. Welvaartvastheid is dus als een steen van Sisyfus voor navolgende generaties.

Deze immorele eis van vakbonden en CD&V senioren tot "automatisch structureel en procentueel doorvoeren"  van welvaartsvastheid betekent ook dat de buitensporige pensioenverschillen blijven bestaan, en de armoede van de kleinste pensioentrekkers NIET wordt bestreden. Vooraleer senioren solidariteit opeisen van navolgende generaties kunnen ze best begin maken van solidariteit binnen de eigen groep.


.

Markante Feiten over het Belgisch Pensioenstelsel



Het Belgisch pensioenstelsel is gekenmerkt door uitzonderlijk grote verschillen in de pensioenuitkeringen.   Zo bedraagt het gemiddeld pensioen van een vrouwelijk zelfstandige slechts 9% van dat van een mannelijk ambtenaar. Daarbij geeft de statistiek het  gemiddelde verschil aan tussen de verschillende pensioenstelsels. De verschillen tussen individuele uitkeringen zijn nog vele malen groter.

pensioen-belgie

Opmerkelijk is dat de Belgische overheid niet minder dan  7,5% van haar budget uitgeeft aan ambtenarenpensioenen. Dat is 3 maal zoveel als Nederland, Spanje en Denemarken.

pensioenen-ambtenaren




In de privésector daarentegen zijn onze pensioenen bedroevend laag: gemiddeld slecht 40% van het loon tijdens de aktieve loopbaan. België scoort daarmee nauwelijks beter dan Mexico.  In Nederland, Spanje, en Luxemburg bedragen de vervangingsratio's méér dan het dubbele!

pensioen-vervangingsratio


Schuldenberg: Ongedekte pensioenverplichtingen

Volgens een studie van ABN AMRO was de actuele waarde van de pensioenverplichtingen ten laste van de Belgische staat per eind 2003 al opgelopen tot 296% van ons BBP; dat is drie maal zo veel als onze officiëel gepubliceerde staatsschuld.

Die pensioenverplichtingen werden altijd buiten de nationale rekeningen gehouden. De overheid heeft zo de op ons afkomende problemen systhematisch verborgen gehouden. We werden in slaap gewiegd met welluidende initiatieven zoals het Zilverfonds dat in realiteit slechts schulden bevat.

In realiteit mag de totale schuld van de Belgische overheid  op vandaag op minstens 400% BBP worden geraamd.  Ons sociaal stelsel was dus volledig gebaseerd op krediet. Politiek geïnspireerde sociale initiatieven worden op vandaag nog altijd systematisch op de rug van toekomende generaties gefinancierd. Dat piramidespel is nu niet langer houdbaar:


overheidsschuld



Alhoewel het Belgisch overheidsbeslag nu al decennia behoort tot de hoogste ter wereld, behoort de vervangingsratio van onze pensioenen tot de laagste van de OESO. We kunnen de Belgisch pensioencrisis bijgevolg niet toeschrijven aan te lage belastingsontvangsten en al evenmin aan te hoge pensioenuitkeringen in de privésector.

De ware oorzaak moet gezocht worden in ons systeem zelf: veel te grote verschillen in de pensioenuitkeringen,  buitensporige kosten van de bureaucratie en  vooral de financïele onhoudbaarheid van het repartitiestelsel.

Net als een piramidespel slechts houdbaar is zolang nieuwe naïevelingen tot het systeem toetreden is een repartitiestelsel slechts houdbaar zo lang de bevolking snel toeneemt en zolang de nieuwkomers het allemaal nog kunnen betalen (of daartoe bereid zijn).  Pogingen om repartitiestelsel in stand te houden bij stagnerende bevolking zijn met mathematische zekerheid gedoemd tot mislukken. Een omschakeling naar een kapitalisatiestelsel dringt zich op.

Maar ook de erbarmelijke inefficiëntie van het Belgisch staatsapparaat draagt bij tot de veel te hoge kosten, tot de bedroevend lage pensioenvervanginsratio en onze zorgwekkende financiële toestand. Vijf bestuursniveau's voor een land ter grootte van een middelmatige wereldstad zijn er minstens twee te veel.   

(1. gemeenten, 2. intercommunales, 3. provincies,
4. Gewesten en 5. nationaal niveau  met daarenboven het Europees niveau )

efficientie publieke sector


Te veel bestuursniveaus betekent te veel ambtenaren en te veel betutteling over zaken die burgers veel beter  voor zichzelf kunnen regelen. Al die ambtenaren betekenen niet alleen een bureaucratische overlast. Ze betekenen vooral ook een overmatige belasting voor ons
pensioenstelsel omdat die overbodige ambtenaren ook nog eens een discriminerend gul pensioenstelsel genieten.

Recente Ramingen

De ware omvang van onze pensioencrisis wordt pas duidelijk als men de recentste ramingen van de pensioenverplichtingen van de ECB relateert aan het beschikbaar inkomen.

De ECB hanteert die verhouding  als maatstaf voor de duurzame financierbaarheid van de publieke verpichtingen. Volgens die maatstaf scoort België met een totale staatsschuld van 778% van ons beschikbaar inkomen zelfs beduidend slechter dan Griekenland (590%) dat nu al in acute financieringsproblemen is verzeild.

In de veronderstelling dat we 80% van ons inkomen besteden aan levensnoodzakelijkheden zoals voeding, kleding, wonen, energie...  betekent dit dat we met zijn allen 7,78 x 5 =  39 jaar lang al onze "discretionaire" koopkracht zouden moeten besteden  aan schulddelging willen we die staatsschuld aflossen.


  Pension Debt Financial Debt Total Debt Taxes Disp.Income Public Debt
  % GDP (1) % GDP (2) % GDP % GDP (3) % GDP  % Disp.Income
France 362,2 92,5 454,7 46,7 53,3 853,4
Italy 323,1 127,0 450,1 45,8 54,2 830,1
Austria 359,9 77,9 437,8 47,2 52,8 829,3
Belgium         296,0 (1)  
105,2 401,2 48,4 51,6 778,1
Finland 301,4 52,3 353,7 53,6 46,4 762,0
Germany 338,6 82,0 420,6 43,1 56,9 739,5
Sweden 284,5 55,2 339,7 52,9 47,1 721,8
Portugal 298,3 90,9 389,2 43,5 56,5 689,0
Poland 361,1 62,8 423,9 36,2 63,8 664,3
Hungary 257,5 89,9 347,4 46,2 53,8 646,2
Greece 230,7 123,3 354,0 40,1 59,9 590,8
Netherlands 236,2 77,1 313,3 45,7 54,3 577,3
Spain 204,2 67,5 271,7 38,8 61,2 443,8
Czech Rep 201,4 53,1 254,5 40,2 59,8 425,9
Slovakia 210,5 43,0 253,5 32,6 67,4 376,0
UK 91,2 83,1 174,3 40,1 59,9 290,8

(1) ECB  http://www.ecb.int/pub/pdf/other/ecbeurostatworkshoponpensions201002en.pdf page 84 (Belgium: Estimates ABN AMRO 2003)
(2) OECD http://www.oecd.org/dataoecd/5/51/2483816.xls Tab Gross Financial Liabilities
(3) OECD http://www.oecd.org/dataoecd/5/51/2483816.xls Tab Tax Receipts




Financierbaarheid

Om haar lopende uitgaven
rond te krijgen en de kortlopende leningen te herfinancieren zal de Belgische schatkist in 2010 een rekord bedrag van 89 miljard euro moeten lenen op de financiële markten. Dat komt neer op een kwart van ons bruto binnenlands product of de HELFT van het beschikbaar inkomen !

Zulke buitensporige deficits zijn al jaren niet meer financierbaar met binnenlands kapitaal alleen.  56 procent van onze staatsobligaties zijn nu al in buitenlandse handenTen gronde veroordelen we met zulke buitenlandse financiering onze nakomelingen tot schuldslavernij aan buitenlandse regimes in landen als de VS, Noord-Afrika, Rusland en zelfs Kazachstan. 

Cruciaal voor de financierbaarheid is de rente waartegen  België dit jaar zijn leningen kan slijten. De gigantische financieringsbehoefte komt erg ongelegen omdat ook de banksector dringend aan de kassa moet passeren om haar kapitaalsbasis versterken wil ze aan de Basel III normen voldoen. Met zo'n gigantische kredietvraag is het weinig waarschijnlijk dat de rente nog lang op het huidig historisch laag peil kan blijven.


Deze week speelde de Schatkist met de idee van een 30-jarige lening in de hoop daarmee de financiële problemen niet één maar twee generaties voor zich uit te schuiven. Het gevaar is niet denkbeeldig dat
de Belgische kredietwaardigheid internationaal stilaan in het gedrang komt. We kunnen onze AA+ rating verliezen of de prijzen van "Credit Default Swaps" en de bijhorende rente kunnen de hoogte inschieten, zelfs zonder dat de ECB aan de rente raakt. Zo'n rentestijging zou pas een ware ramp betekenen omdat het rentesneeuwbal weer aan het rollen zou brengen en onze publieke financïen helemaal ontredderen.

overheidsschuld-beschikbaar-inkomen
Bron: ECB  http://www.ecb.int/pub/pdf/other/ecbeurostatworkshoponpensions201002en.pdf page 84

Afslanken

Ons sociaal stelsel heeft duidelijk de limieten van de financierbaarheid bereikt. 
Op korte termijn dreigen we in acute financieringsproblemen te verzanden net zoals Griekenland.

Het is een illusie te denken dat we dit sociaal stelsel nog langer in stand kunnen houden. Een fundamentele hervorming dringt zich op met verregaande  privatisering. De burger zal weer ruimere verantwoordelijkheid voor zijn eigen bestaan moeten overnemen van de in gebreke blijvende overheid, met een forse inkrimping van het overheidsapparaat voor gevolg. Het is ook een illusie dat de overgang naar een geprivatiseerd sociaal stelsel zonder pijn kan gepaard gaan. De politiek heeft immers beloften gedaan die ze onmogelijk kan inlossen.

Willen we de essentie van ons sociaal systeem redden zullen we het van zijn franjes moeten ontdoen.  Luxueuse uitkeringen op kosten van komende generaties zijn noch moreel verdedigbaar, noch financiëel haalbaar. Het nieuwe sociaal stelsel zal moeten worden afgeslankt tot zijn essentiële sociale taken willen we de  minimale sociale rechten van behoeftigen duurzaam vrijwaren.






Ondanks de exact voorspelbare omvang van de vergrijzing heeft
de Belgische overheid bedroevend weinig pensioenreserves aangelegd: 
In totaal voor slechts 17% van ons BBP.  Onze pensioenreserves vertegenwoordigdigen
daarmee nauwelijks de tegenwaarde van twee maand arbeid.

In Nederland, Denemarken, Zwitserland zijn die reserves 7 tot 8 maal groter
en zelfs het zo verfoeide "asociaal model " van de VS heeft  7 maal méér pensioenreserves opgebouwd.


pensioen-reserves







.
Meest gelezen essays
Media
































































































































































Don't  forget  to

news media
news home contact

Overname is toegestaan.  Dank U voor de verwijzing naar de bron: http://workforall.net