|
|
|
|
Vakbondsfront
betoogt voor méér Koopkracht 15/12/2007
Vakbonden betogen tegen zichzelf
Ivan Sabbe
"De aanklacht van de hardwerkende mensen tegen de daling van hun
koopkracht is terecht. Maar ze worden voorgelogen over wie
verantwoordelijk is voor die evolutie, want de schuldigen lopen vooraan
in hun eigen betoging. De vakbonden betogen tegen zichzelf."
Vakbonden liggen mee aan de basis
van aftakeling
koopkracht
 De
klachten over dalende koopkracht van onze Vlaamse werknemers zijn
terecht. Maar het verlies aan koopkracht is ook merkwaardig. De lonen
zijn sinds jaar en dag geïndexeerd en daarbovenop hebben de
vakbonden jaarlijks belangrijke loonsverhogingen afgedwongen. En toch
stijgen de nettokosten van het levensonderhoud van een modaal gezin
tussen 2 en 3 procent sneller dan de gezondheidsindex. In de realiteit
ligt de inflatie voor een modaal gezinsbudget tussen 5 en 5,5 procent.
Index-manipulatie
Er zijn meerdere oorzaken. Om te beginnen weerspiegelt de
gezondheidsindex de koopkracht niet meer helemaal. Accijnszware
producten zoals brandstoffen en tabak zijn niet opgenomen in de index,
innovatieve producten die snel goedkoper werden, zijn dan weer
vroegtijdig opgenomen. Maar veruit de voornaamste vertekening komt door
de sluipende verhoging van de belastingdruk. Nieuwe nationale,
gemeentelijke en provinciale belastingen, superboetes en de sluipende
toename van de directe belastingen door progressieve belastingschalen
wegen zwaar door op het netto besteedbaar inkomen.
Die indexmanipulaties hebben tot gevolg dat inkomens slechts
gedeeltelijk met de werkelijke kosten voor levensonderhoud meegroeien
en de koopkracht van de gezinnen sluipend afkalft.
Op Noorwegen na heeft België de hoogste productiviteit ter wereld.
Onze arbeiders, bedienden, ondernemers, boeren en vrije beroepen
leveren de op één na hoogste toegevoegde waarde per
gewerkt uur, en de derde toegevoegde waarde per actief lid van de
bevolking. Dat zou ons de op één of twee na hoogste
koopkracht ter wereld moeten opleveren. Desondanks halen we slechts de
twaalfde plaats van de OESO-staten.
Zwakke
overheidsefficiëntie
Maar onze uitzonderlijke productiviteit in de privésector staat
in schril contrast tot de uitermate zwakke overheidsefficiëntie.
Volgens onderzoek van de Europese Centrale Bank (ECB) heeft de
Belgische overheid de op twee na laagste efficiëntie van 23
OESO-landen. Dat ligt niet aan de vadsigheid van onze ambtenaren. Hun
ijver en inzet zijn alom bekend en geroemd. Maar zij moeten hun energie
verspillen aan totaal onproductieve taken, aan opdrachten die geen
maatschappelijke meerwaarde opleveren, of aan dienstverlening die de
privésector veel goedkoper kan leveren.
Bovendien werken ze onder een archaïsche hiërarchie met
overbodige beleidsniveaus, in verzuilde structuren die verziekt zijn
van politieke benoemingen en bovendien slecht worden gemanaged. Maar
vooral de complexe staatsstructuur met zijn consumptiefederalisme, de
betuttelingsdrang en de rechtsonzekerheid werken verlammend en zijn
nefast voor onze koopkracht. De laagproductieve overheid trekt onze
globale productiviteit naar omlaag en sluit elk uitzicht op reële
koopkrachtverhoging uit.
Solidariteit
Wat de bonden verkopen als 'federale
solidariteit' heeft niets met vrijwillige lotsverbondenheid te maken.
Het gaat om afgedwongen interregionale transfers om een uitzichtloze
maatschappijstructuur te financieren. Wat vakbonden eufemistisch eisen
onder de noemer van een meer evenwichtige fiscaliteit is niets anders
dan een roep om een belastingstructuur die een slinkende groep
productieven nog meer demotiveert.
Willen we de koopkracht herstellen, dan moeten we in de eerste plaats
de koek groter maken. En onze toegevoegde waarde kunnen we maar
vermeerderen door meer werken, of door een grotere spaarpot aan te
leggen. Het beleid en de fiscaliteit moeten dat dan ook aanmoedigen.
Het syndicale gratisverhaal van een overheid die koopkracht of
maatschappelijke zekerheid uit het niets genereert, is een illusie.
Elke euro die de overheid uitdeelt of spendeert, komt elders vandaan.
 De waarheid is dat méér staat en een groter
overheidsbeslag de welvaartsgroei en de koopkracht aantasten. Het
buitensporige etatisme kost handenvol geld, geld dat de productieve
sector veel zinvoller kan aanwenden, met werkelijke
koopkrachtversterking als gevolg.
Met een overheidsbeslag dat dicht tegen de helft van het bruto
binnenlands product aanschurkt, behoort België tot de absolute
wereldtop van de meest etatistische landen in de
geïndustrialiseerde wereld. Komt daar nog bij dat België de
meest demotiverende belastingstructuur van Europa heeft. Niet alleen
omdat onze belastingschalen steil progressief zijn, maar vooral omdat
België slechts 28,8 procent van zijn belastingen uit consumptie
haalt. Het herdenken van ons fiscaal regime is meer dan ooit een
dringende noodzaak.
Het cynische aan de betoging van vandaag is dat de bonden een
belangrijke, zo niet dé belangrijkste verantwoordelijkheid
dragen voor de dalende koopkracht. In talloze overlegstructuren hebben
ze hun stempel gedrukt op het beleid. Met hun etatistische verhaal
vertegenwoordigen ze al lang niet meer de rechtmatige belangen en
maatschappijvisie van de Vlaamse werknemer. Dat de vakbonden op
straat komen voor meer koopkracht, terwijl ze zelf aan de basis lagen
van de aftakeling, is ronduit hypocriet.
De aanklacht van de hardwerkende mensen tegen de daling van hun
koopkracht is dus terecht. Maar ze worden voorgelogen over wie
verantwoordelijk is voor die evolutie, want de schuldigen lopen vooraan
in hun eigen betoging. De vakbonden betogen tegen zichzelf.
Ivan Sabbe is bedrijfsleider en co-voorzitter van LDD.
|
|
Thank
You for
giving us a link on Your web site.
You can contact us here
 |
|
|
