|
|
|
| Dossier Belastinghervorming |
Budgetstop:
Noodzaak en Haalbaarheid
in België.
Met een overheidsbeslag van 49%
van het BBP behoort België tot de absolute wereldtop van
meest dirigistische landen in de geïndustrialiseerde wereld. Komt
daar nog bij dat België de meest demotiverende belastingsstructuur
heeft van Europa. Niet alleen omdat onze belastingsschalen steil
progressief zijn, maar vooral omdat België slechts 28.8% van zijn
belastingen uit consumptie haalt. De marginale aanslagvoeten zijn
bijgevolg
buitensporig en ontraden elke
productieve bijdrage. Steeds
méér werknemers en werkgevers haken vroegtijdig af of
schroeven hun
productieve bijdrage terug. Daardoor is onze participatiegraad gezakt
tot de
laagste
van Europa, en verzwakt onze competitiviteit erg snel. Sterk
presterende
economieën zoals Ierland of Portugal hebben een veel lager
overheidsbeslag. Willen we
onze productieve krachten motiveren en onze economie
re-vitaliseren
dan moet onze belastingsdruk omlaag. De broodnodige verlaging
het overheidsbeslag kan evenwel maar structureel én financieel
duurzaam
zijn als de overheid haar uitgaven saneert en efficiënter
gaat werken. Elke
belastingsverlaging zonder die sanering betekent een nieuwe afwenteling
van de verspilling op volgende
generaties. De auteurs pleiten
voor het een relatieve budgetstop zoals Denemarken ons
al succesvol voordeed. Nederland
toont ons de weg hoe parasitaire overheidsinstellingen die
méér aan de gemeenschap onttrekken dan ze ertoe bijdragen
tot efficiente dienstverleners om te vormen... Volledige versie hier...
Als ondersteunende maatregel om de
directe belastingsdruk terug
te dringen kan België nog terugvallen op een verschuiving van de belastingdruk van
inkomen op consumptie. Met zijn disproportioneel aandeel directe belastingen is de manoeuvreerruimte in
België nog groot in vergelijking
met de ons omringende landen. Duitsland dat eveneens een demotiverende
belastingsstructuur had, is al met zo’n operatie begonnen, en ook
Sarkozy maakt werk van zijn plannen
voor een “sociale BTW”. Volledige versie hier.
Open VLD wil de broodnodige verlaging van
onze arbeidsontradende belastingsdruk realiseren door
middel
van vlaktaks. Met een vlakkere progressiviteit
dus en niét met
een verlaging van de
directe
belastingsdruk. De VLD-Vlaktaks beoogt op
termijn één uniforme aanslagvoet voor àlle inkomens wat neerkomt op een
dubbelbelasting van en huur- en spaarinkomens. Asociaal
en marktontwrichtende ingrepen die ons spaartekort
en tekort
aan
huurwoningen nog vergroten. Omdat
VLD budgettaire
neutraliteit nastreeft, moet hun model in compensatie aftrekposten
schrappen die onontbeerlijk zijn om de
belastingdruk billijk te verdelen naar reële draagkracht en
concrete sociale situatie. In de praktijk zijn de budgettair relevante
posten niet afschafbaar zonder sociaal bloedbad (hypotheekrente, pensioensparen,
alimentatie, schenkingen) of verdieping van de werkeloosheidsval (beroepskosten, kinderopvang,
woon-werk vervoer). De paars gecompromitteerde
vlaktaks (zonder verlaging van de globale
belastingsdruk en met hoge belastingsvrije som) kan het cruciaal
probleem van de arbeidsontradende marginale aanslagvoeten
niet oplossen. Wat Open VLD ons wil "verkopen"
als een
belastingverlaging is een verschuiving
van de
belastingsdruk, in een richting die asociaal is, die onze
economie niét vooruithelpt en de publieke financiën
niét gezondmaakt. Ontdek
méér over vlaktaks
hier... of hier:
|
 |
Populairste
Essays
|
 |
 5% Welgaartsgroei
is geen Utopie.
De Mythe van het
Scandinavisch Model
Oorzaken
van Europese groeiverschillen
Wij verkiezen
een Führer.
Ronald Reagan was
knap Econoom
Oorzaken
van Europese Groeiverschillen
De ziekte van de
Waalse herstelplannen
Lagere rente baat alleen
Bankiers
Analyse
van Europese Stagnatie.
Het mirakel Ierland.
(The Celtic Tiger)
Machtige ambtenaren en
onvrije burgers
Aanbodeconomie,
Het Iers Model: De Perfecte
Synthese.
De
fiscale Blunder van Paars
Belastingverlagingen vergen
deregulering
Generatiepact bestendigt
roofbouw
De ineengestorte
verzorgingsstaat.
Staat ons
Welvaartsmodel op instorten?
Kennismaatschappij
en Welvaartsstaat.
Een Argentijnse
crisis in Europa
Paars wanbeleid: Apres
nous le deluge
België:
De fiscale politiek van Paars,
Een beter
Marshallplan voor Wallonië.
De ecologische
Grenzen van de Stagnatie.
 |
Other languages
|
 |
 English Newsletter
Frensh, Italian and other
languages
States
are aggressive entities which steal property through taxation
and expropriation, initiate physical force, create monopolies,
and restrict trade. States today are as normal as slavery was in the
old days.
|
|
Wim
Moesen en
Kristof De Witte
België
is te dik. De 'body mass index' van de staat ligt 3,9
procentpunten te hoog. Volgens het strenge dieet dat twee Leuvense
economen uitwerkten, zouden de uitgaven de volgende vier jaar met maar
2,58 procent mogen stijgen. België is te dik, te zwaar. Dat zeggen
twee Leuvense economen, Wim Moesen en Kristof De Witte. Ze berekenden,
zoals diëtisten, een soort body mass index (BMI) voor
landen. volledig rapport hier...
|
Het is nu niet het moment om de
belasting op sparen te verhogen. Dat zegt Luc De Broe,
hoofddocent Fiscaal Recht aan de KU Leuven. "Als je nu de
roerende voorheffing op intresten verhoogt, raak je vooral aan het
spaargeld van de babyboomers uit de jaren zestig. Zij hebben altijd
hard gewerkt en historisch de hoogste belastingen op arbeid betaald,"
vertelt De Broe. "Het zou nu niet gepast zijn hen voor de rekening van
de loonlastenverlaging te laten opdraaien." Dat is geen oplossing voor
hét maatschappelijke probleem van de toekomst - de vergrijzing.
Daarom pleit De Broe voor de wederoprichting van een Koninklijke
Commissie tot Harmonisering en Vereenvoudiging van de Fiscaliteit,
zoals 20 jaar geleden |
Kan de Overheid volslank blijven in Gidsland Nederland?
Johan
Albrecht
Het
economische succes van een
land hangt niet alleen af van de dynamiek van de private sector, maar
ook van de efficientie van
zijn overheid. Al sinds
2002
heeft gidsland Nederland begrepen dat een slanke en
efficiente overheid een competitiviteitvoordeel betekent in de globale
concurrentiestrijd. Een
zwaarlijvige overheid werkt
immers verlammend. Niet
alleen omdat hoge belastingen vlijt en risico afstraffen en genereuse
sociale uitkeringen inactiviteit stimuleren, maar vooral omdat een
zware overheid schaarse middelen aan de productieve private sector onttrekt.
Een
vermageringskuur kan dus heilzaam werken. De
nederlanders hebben daarom hun overheidsinstellingen
aan een systhematische
doelmatigheidsanalyse onderworpen, en hun bestaansrecht
fundamenteel in vraag gesteld. Wat snoeiwerk in de overtollige
bureaucratie liet toe de overheid af te slanken, en publieke fondsen
efficienter aan te wenden voor de kerntaken. Vandaag weegt de
Nederlandse overheid veel minder zwaar op de economie
dan de Belgische.
De "civil society" kreeg een sterkere rol toebedeeld, met ruimere
verantwoordelijkheden voor de burger. In
België
moet die onafwendbare kritische oefening nog beginnen.
Goede intenties zullen niet volstaan. De darwinistische reflex naar
zelfbehoud van onze goedbetaalde bureaucraten is sterk. Johan
Albrecht (Itinera) analyseert
hier de noodzaak en de haalbaarheid van de Nederlandse strategie in
deze tijd van nakende
vergrijzing.
|
- Vlaktaks ?
- Fairtax ?
- Vermogensbelasting ?
- Meerwaardebelasting ?
- Splitsing vennootschapsbelasting ?
|
of de gematigde weg van geleidelijkheid.
Onze corpulente
overheid moet
afslanken. Het zijn al lang niet meer alleen liberale denkers zoals
Nobel Prijswinnaars Friedrich Hayek of Milton Friedman die vragen
stellen bij een overheid die de helft van de vrucht van onze arbeid
opeist. Ook anders geïnspireerde filosofen stellen vast dat de
uitbuiting en verdrukking al lang niet meer komen van de kant van
hardvochtige werkgevers, maar van parasitaire overheidsinstellingen die
méér aan de gemeenschap onttrekken dan ze ertoe
bijdragen. Zelfs
de pauselijke encycliek Centesimus Annus formuleert bedenkingen bij de
betuttelingdrang en de uitkeringsverslaving waartoe overheden ons
verleiden. Het document wijst op de groeiende immateriële nood aan
zelfbeschikking.
De auteurs pleiten voor een een relatieve budgetstop zoals Denemarken
ons al succesvol voordeed. Daarbij volgen de overheidsuitgaven
wél niog
de index, maar niet meer de groei. Een formule die opvallend snel en
pijn loos resultaten oplevert.
|
|
|
|
|
 Children
have become a
nuisance factor in many European
countries. They cost money, restrict
one's freedom as a consumer and imply a downward slide in social
status. To live life as a single person tends to become the norm,
informal partnerships are replacing marriage, and if two people do
marry, they are in no hurry to have children. They have their first
child in their early thirties, and all too frequently no more children
follow. The DINK family – double income, no kids – is even more popular
among an increasing number of young couples: Life isbetter with two
incomes and no children than with one income and three children.
Nothing is
more important for Europe's future than the question of whether the continent will be able to solve its
demographic crisis and if so how. If
we fail to find an adequate solution,
Europe will not
have a future, and in that case being able to
solve all the other problems will not matter very much...
|
And
the article from:
EUROPE is
currently witnessing the slow-motion explosion of the most predictable
economic and social time-bomb in its history. As life expectancy began
to increase quickly in the second half of the 20th century and
fertility began to decline in the 1970s, the foundations of Europe's
generous state-pension systems began slowly to crumble. These are
pay-as-you-go schemes that force today's workers to finance yesterday's
workers' pensions, based on the assumption that workers hugely
outnumber retirees. But this has not been true for at least two
decades. The current worker-pensioner ratio in Europe has fallen to
about three workers for each pensioner, and it looks set to fall to a
mere three workers for every two pensioners within 30 years. Most
European governments have responded to this looming crisis only with
the kind of timid tinkering that does little more than shift the
problem to their successors
|
|
|
